Pieter van Dijk sr.
In mijn columns haal ik regelmatig de wijsheden van mijn grootvader aan. Wie was die man die Ko nog altijd hoog in zijn vaandel heeft staan?
Als opvoeder is mijn grootvader in mijn jeugd minstens zo belangrijk als mijn ouders geweest. Vaak mocht ik bij hem logeren. Dan vertelde hij me de verhalen uit zijn bewogen leven. Samen gingen we op stap. Hij bracht me zijn liefde voor de natuur bij en wist veel van onze vaderlandse geschiedenis. Naast zijn kennis van techniek boeide hem de menselijke geest. Ogenschijnlijk twee uitersten die je ook bij mij zult terugvinden. Bovenal was hij een vechter tegen onrecht. Mijn grootvader was een probleemoplosser. In vele opzichten lijk ik op hem. Beiden hebben we behoorlijk wat hobbels in ons leven moeten nemen en zijn diverse keren aan een nieuwe carrière begonnen. Schrijven deed mijn grootvader ook. In mijn archief heb ik nog 250 brieven van hem liggen. In de huidige tijd was hij zeker een bekende weblogger geworden. Maar het internet heeft hij niet meer meegemaakt.
Mijn overgrootvader was rentmeester bij een Amsterdamse adellijke familie. Mijn grootvader werd dat later ook maar op een landgoed in Gelderland. Als 23-jarige had hij de verantwoording voor het bezit van deze mensen en voerde hij een staf personeel aan. Smakelijk kon hij vertellen dat hij toen al een eigen auto bezat. Dat was uitzonderlijk. Maar de crisisjaren brachten de familie in grote moeilijkheden. Het landgoed werd voor een appel en een ei verkocht. Mijn grootouders stonden met drie kleine kinderen op straat. De verkoop van de auto leverde nog wat geld op. Ze vertrokken naar Amsterdam waar ze een kleine woning konden betrekken.
Mijn grootvader ging op zoek naar werk. Hij had verstand van paarden die hij had opgedaan bij de rijke familie waar hij rentmeester was. Zo kwam mijn grootvader terecht bij de Amsterdamse Rijtuigmaatschappij. Daar ontdekte hij zijn bijzondere gaven hoe met onhandelbare paarden om te gaan. Onverwacht werd hij paardentrainer maar het bedrijf moest inkrimpen want de auto nam gaandeweg het stadsbeeld van de koetsen en paardentrams over. Van auto’s had mijn grootvader eveneens verstand en dus kreeg hij een baantje als autopoetser en chauffeur bij een garagebedrijf. (Veel rijke autobezitters in die jaren konden niet zelf rijden en huurden chauffeurs in)
Mijn grootvader werkte zich op, ging de verkoop doen en zich nog meer in de techniek van de auto bekwamen. Uiteindelijk werd hij de manager van dat bedrijf maar door een hartinfarct uitgeschakeld en vervroegd met pensioen gestuurd. Van dat pensioen heeft hij nog 27 jaar kunnen genieten. Ondertussen knutselde hij aan auto’s, hielp andere mensen als ze in de problemen kwamen en deed kerkelijk werk. Hij overleed op 86-jarige leeftijd.
Vrijwel alle spreuken en gezegdes die je in mijn columns vindt leerde ik van mijn grootvader. De wijsheden van weleer zijn ook vandaag nog van toepassing. Doe er je voordeel mee. Mijn grootvader zal dat zeker waarderen.
