Geboren en getogen in Washington D.C., verwierf de verlegen Eva Cassidy lokaal een reputatie als zeer getalenteerd zangeres, gezegend met zowel technische skills als pure hartstocht. Voordat deze betoverende antiheldin in grotere kring bekend werd, overleed ze al op 33-jarige leeftijd aan kanker. Met haar talent als zangeres, instrumentalist en kunstenaar beroerde ze de oren, ogen en het hart van iedereen die met haar in aanraking kwam.
De vroege jaren
Cassidy’s vader Hugh hoorde al vroeg dat de stem van zijn dochter iets bijzonders was. Hij schonk haar een gitaar toen ze negen jaar oud was en gaf haar les. Eva oefende uren in haar kamer en luisterde goed naar haar voorbeelden Stevie Wonder, Joan Baez en Ella Fitzgerald.
Stonehenge
Hugh stelde een familie folkact samen met zichzelf op bas, Eva op gitaar en zang, broer Danny op viool en zusjes Margret en Anette als achtergrondkoor. Ze traden af en toe op, net als Eva en Danny als duo, maar Eva vond het moeilijk om voor publiek te staan.
In haar tienerjaren zong Cassidy bij pop/rockband Stonehenge en leende haar backing vocals aan lokale rockbands. Tot een vriend haar in 1986 vroeg wat zanglijnen vast te leggen tijdens een opnamesessie van zijn groep Method Actor (opnieuw uitgebracht in 2002).
Veelzijdige zangeres
In de studio in Maryland ontmoette Cassidy producer Chris Biondo. Hij was zo onder de indruk van haar stem dat hij haar hielp een demotape samen te stellen, met daarop diverse stijlen, om meer zangklusjes te verkrijgen.
Dankzij de demo is Cassidy als achtergrondzangeres te horen op het “˜Livin’ Large’ album van funksters E.U. en later op gangsta rapper E-40′s ‘I Wanna Thank You’. Cassidy stelde vervolgens de Eva Cassidy band samen om de lokale clubs aan te doen, waarmee ze een klein fangevolg inspireerde.
Eva en Brown
In 1991 liet Biondo Cassidy’s demo’s horen aan Chuck Brown. Brown wilde een album met jazz en blues standards uitbrengen en vond in Cassidy zijn partner. Hun album ‘The Other Side’ verscheen in ’92. Een jaar trad het duo op in D.C. en Cassidy begon wat minder angstig te worden voor live optredens. Ondanks Cassidy’s prachtige stem was er geen platenmaatschappij die het aandurfde om haar eclectische repertoire uit te brengen. Cassidy beheerste namelijk zowat alle stijlen: van jazz tot blues, pop, gospel, folk en country. Die veelzijdigheid was te ingewikkeld om haar te in de markt te zetten.
Haar enige soloalbum
Begin van het jaar daarop nam ze met Pieces Of A Dream de single ‘Goodbye Manhattan’ op voor het Blue Note label, waarna ze ging toeren met de groep. De muziekstijl sprak Eva echter niet aan en ze ging meer solo shows doen, soms met Brown.
Biondo en Eva besloten dan maar zelf een plaat uit te brengen. In januari 1996 geeft Cassidy twee live shows in D.C. club Blues Alley. Hoewel Eva niet tevreden was over de kwaliteit van haar optreden wegens een verkoudheid, werd er een album samengesteld uit het materiaal en later dat jaar uitgebracht. De lokale scène was lovend over de plaat. Betreurenswaardig, maar ‘Live at Blues Alley’ is het enige solo album ooit verschenen tijdens haar leven. Datzelfde jaar werd er kanker bij haar vastgesteld. Het had zich al door haar hele lichaam verspreid, waardoor ze niet lang meer te leven had.
In september werd een benefietshow in elkaar gezet ter ere van Eva en daar trad ze ook voor het laatst op. Ze bracht ‘What A Wonderful World’ ten gehore tegenover al haar aanbidders. Eva liet nogmaals zien dat ze de gave heeft om uitgekauwde nummers zo te vertolken dat ze voor de originele versie kunnen doorgaan.
Op 2 november gaf ze de strijd tegen kanker op en overleed. Haar levensverhaal hield echter niet op bij haar dood.
Postuum succes
Het album waar ze voor haar dood met Biondo aan werkte, ‘Eva By Heart’, verscheen in 1997. Folkzangeres Grace Griffith besloot Cassidy’s muziek postuum toch uit te brengen op haar label Blix Street. In 1998 kwam dan ook ‘Songbird’ uit, een compilatie van haar drie voorgaande releases. Eva’s muziek werd ontdekt door BBC Radio 2 DJ Terry Wogan, die Cassidy’s vertolking van ‘Somewhere Over The Rainbow’ ging draaien, waardoor ‘Songbird’ alsnog een grote hit werd in Engeland.
In 2000 werd het album opgevolgd door ‘Time After Time’, met twaalf nooit eerder verschenen tracks. Datzelfde jaar verscheen tevens ‘No Boundaries’ met een collectie popsongs. In de zomer van 2002 verscheen de compilatie ‘Imagine’ op Blix Street, met live opnames en studio demo’s. Daarna kwamen de verzamelaars `American Tune’ (2003) en ‘Wonderful World’ (2004) nog uit.
Hoewel Eva Cassidy absoluut behoort tot de grootste zangeressen van haar generatie, is het misschien maar goed dat ze zo laat erkenning kreeg voor haar unieke talent. Cassidy hield juist van eenzaamheid en omringde zich liever met vrienden, familie, natuur, muziek en kunst in alle vormen, dan een professionele carrière na te streven.
Bron: Allmusic
Augustus 2008
Soms komen dromen uit. De droom dat je nog ergens – Somewhere – in een verloren hoekje nooit eerder uitgebracht materiaal vindt van een overleden artist. Dat overkwam Keith die een vergeten doos met banden van Eva vond. Dat materiaal kunnen we precies 10 jaar na het verschijnen van haar eerste album op Somewhere beluisteren.
De songs hebben met elkaar gemeen dat ze vanuit een verscheidenheid van bronnen dicht bij Eva, met inbegrip van haar broer Dan, haar school vriend Rob Cooper en haar gitarist Keith Grimes bijeen zijn gebracht.
‘Somewhere’, is misschien wel haar meest gevarieerde album tot nu toe. Voortdurend zorgt Eva Cassidy voor verrassingen als zij je meeneemt op haar unieke, muzikale reis.
Links:
