Op 21 mei 2010 schreef ik te hopen dat de tijdelijke populariteit van Cohen als een bommetje uit elkaar zou barsten. De Kosmos heeft mijn wens in vervulling doen gaan. Zelden heb ik zo’n genoegen beleefd aan de val van een politiek kopstuk als bij Job Cohen.
Op dit weblog heb ik nooit een geheim gemaakt van mijn hekel aan die man. Ik ben beslist niet de enige. Reken maar dat er de nodige vreugdedansjes in Amsterdam werden gemaakt toen hij besloot om weer in de landelijke politiek te gaan. Onze hoofdstad werd toen eindelijk verlost van één van de slechtste burgemeesters die we ooit hebben gehad. Zijn opvolger Eberhard van der Laan zegt: ‘Ik vind het verdrietig voor Job. Het raakt me dat een man die zó deugt, het in Den Haag niet heeft gered.’ Zou Eberhard dit echt menen? Ik denk het niet maar het is een goed gebruik in de politiek iemand die zelf de handdoek in de ring gooit lof toe te zwaaien. Bovendien heeft Eberhard zijn baan aan Cohen te danken.
Wouter Bos dacht dat Cohen de ondergang van de PvdA kon redden. Dat leek er inderdaad heel even op met de verkiezingen in 2010. Maar de kracht van Mark Rutte was sterker dan ook ik had verwacht. Nu werd Cohen gedwongen te bewijzen wat hij werkelijk waard was voor zijn partij. In de oppositie is het knokken, komt het aan op je kwaliteiten en red je het niet met theedrinken. Maar je hebt ook charisma, overtuigingskracht en leiderschap nodig. Deze drie belangrijke eigenschappen heeft Cohen zijn hele leven gemist.
Met pappen, nathouden en oogkleppen voor, wist Cohen het langer in Amsterdam uit te houden dan zijn tegenstanders hadden verwacht. In de Kamer lukte die strategie niet. De PvdA leed gevoelige verliezen in de peilingen. Emile Roemer gaf het voorbeeld hoe je het moet aanpakken. De hakkelende betogen en verongelukte blikken van Cohen staan in schril contrast bij het optreden van Roemer. De partijgenoten van Cohen zagen dat met lede ogen aan. Ze stuurden elkaar verontruste mailtjes. Die lekte uit waarop Cohen zijn koffers pakte. Precies 100 weken heeft hij op het Haagse pluche gezeten. De aanhang van de PvdA is nu gehalveerd. Nog eens 100 weken en er was niets meer van zijn partij over. Aangezien ik geen fan van de PvdA ben had hij van mij mogen blijven.
Het vertrek van Cohen is een persoonlijk drama kopte een krant. Dat drama zie ik als een straf van de Kosmos. Ik zal niet alles noemen waarom ik vind dat Cohen terecht in het stof moet bijten. Slechts een paar zaken pik ik er uit.
Cohen start op 15 januari 2001 zijn werk als burgemeester van Amsterdam. De ellende begint op Koninginnedag 2001. Het was een gezellig feest maar de NS had weer eens problemen met het vervoer. Er ontstonden lange wachtrijen van reizigers die slecht werden opgevangen door de NS. Vanzelfsprekend krijg je dan mensen die hun beklag doen en hun wrevel uiten. De politie werd om assistentie gevraagd en Job Cohen greep persoonlijk in. Hij stuurde de ME naar het Centraal Station. Die sloegen er flink op los zodat 25 volkomen onschuldige burgers een feestelijke dag met verwondingen moesten bekopen. Het is onbegrijpelijk dat toen de minister niet ingreep en Cohen aan de kant heeft gezet.
Dat eerste machtsvertoon van Job Cohen gaf zijn onvermogen aan om de orde in de stad te handhaven. Gedurende zijn burgemeesterschap is zijn gebrek aan leiderschap op alle fronten gebleken. Onschuldige burgers in elkaar laten slaan bij het CS tegenover geen raad weten met de overlast van allochtone jongeren. Daarmee ging Job theedrinken. Job propte subsidie in dubieuze Marokkaanse projecten in de hoop de Moslim gemeenschap mild te stemmen.
Theo van Gogh liet geen twijfel over zijn hekel aan Job Cohen bestaan. Bijna dagelijks schreef Theo pittige commentaren op het beleid van Cohen. Toen Theo bruut werd vermoord zat Cohen met een levensgroot probleem. Met theedrinken kon hij geen volksopstand voorkomen. Razendsnel liet Cohen zijn ambtenaren een protestwake op de Dam organiseren waarbij hij zelf de menigte met veel gevoel voor dramatiek toesprak. Die “heldendaad” is waarschijnlijk de beste acteerprestatie in zijn leven geweest. De familie van Theo werd er niet warm van. Cohen kreeg geen uitnodiging voor de crematie en dus drong hij zichzelf op.
Theo had dus gelijk gekregen met zijn waarschuwingen, hij werd er zelf het slachtoffer van. Dit zou het sein voor Cohen geweest moeten zijn om zijn theedrinken te staken en harder te gaan optreden. Vergeet het maar. In de wijk Slotervaart likken ze nog de wonden van de hel die uitbrak. Begin oktober 2007 stormt een 22-jarige schizofrene Marokkaan een politiebureau in het stadsdeel Slotervaart binnen. Hij steekt met een mes twee agenten neer die daardoor levensgevaarlijk worden verwond. Een van de neergestoken brigadiers schiet de Marokkaan dood. Wat daarna gebeurde is bijna niet te beschrijven. Jongeren belagen het politiebureau, gooien de ruiten in en steken politiewagens in brand. Daarna laten ze in de wijk een spoor van vernielingen na.
Het blijft niet bij één actie, twee maanden duurt de onrust in de wijk Slotervaart voort. Vrijwel dagelijks worden er auto’s in brand gestoken. Cohen steekt geen vinger uit. Met de jaarwisseling barst het geweld in alle hevigheid los. Er is onvoldoende politie op de been. De wijk staat bijkans in brand. Als de rust terugkeert, is de schade is aanzienlijk. Vele bewoners vinden hun auto’s door brand verwoest, auto’s die vaak zijn gefinancierd of van spaarcentjes gekocht. Molest dekken de meest verzekeringen niet. De buurt verwijt de gemeente, en met name Cohen, niet tijdig maatregelen te hebben genomen. Ze willen hun schade op de gemeente verhalen maar Cohen wijst de claims bijna lachend af.
De hand van Kosmos grijpt in. Krakers belagen de ambtswoning van Cohen en vernielen de ruiten. Cohen is eindelijk bang. Hij moet dag en nacht beveiligd worden. Niet alleen de krakers jaagt hij tegen zich in het harnas, ook de horecabazen beginnen genoeg van Cohen te krijgen. Job wil de Wallen sluiten zogenaamd wegens de overlast en criminaliteit. In werkelijkheid aast Cohen op de mooie, historische pandjes. Met de wet Bibob heeft Cohen een machtig wapen in handen. Maar de rechter fluit Cohen terug. Het lukt Cohen echter wel de beroemde seksclub YabYum te sluiten. Een succesje. Toch is de horeca nog niet van Cohen af. Hij vaardigt een nieuw terrasbesluit uit. Er mag niet meer staand worden gedronken. Nu gaat Cohen te ver. De Amsterdammers komen voor ’t eerst massaal in opstand. Het omstreden besluit wordt ijlings ingetrokken.
We zijn er nog niet. Bladerend door al mijn columns waarin zijn naam voorkomt, verbaas ik me hoe vaak ik kwaad op Cohen ben geweest. Neem nu de zogenaamd beraamde aanslag op Ikea. Dat Cohen toen geen risico nam is terecht maar hoe ging hij om met die familie in Hilversum die verdacht werd? Lees het verslag hier. Hoewel Job trots zegt te zijn het eerste homohuwelijk in de stad te hebben gesloten deed hij achter de schermen de nodige moeite om de jaarlijkse Gay Pride de nek om te draaien.
Wat je echter nooit hebt gelezen is hoe deze moraalrakker met zijn gehandicapte vrouw omgaat. Die vrouw heeft de ziekte MS. Volgens lotgenoten, die haar persoonlijk kennen, heeft Cohen één of meerdere minnaressen. Zij zou hem daarvoor toestemming hebben gegeven. Geen reden om Cohen te veroordelen? Nee, maar het typeert wel zijn mentaliteit. Ook ik heb een vriendin met MS gehad. Die ziekte kan beperkingen opleggen aan je seksleven maar ik had niet de behoefte aan een ander.
De Kosmos heeft Cohen op z’n nummer gezet. Hij dacht zijn politieke carrière af te sluiten als redder van de PvdA en met een ministerspost. Pijnlijk is zijn falen maar deze afgang heeft Cohen volledig verdiend.
Volgens mij is hij ook slecht begrepen, en past hij natuurlijk niet in een verwilderd, sterk gepolariseerd politiek klimaat. Vermoedelijk ervaart hij zijn vertrek als een totale opluchting. Zijn stem klonk altijd aangenaam en op grond daarvan vond ik hem wel deugen. Daar kun je veel uit afleiden, uit een stem. Wat men verder over zijn privé-leven zegt, raakt me dan ook niet zo. Een boef leek hij me in ieder geval niet. In deze tijd heb je meer succes als halve schurk.
Ko, ik denk dat je de rol van Powned bent vergeten in dit geheel. Vanaf het moment dat ze in de gaten kregen dat er vanuit de PvdA-fractie kritiek was op het optreden van Cohen (zijn gebrek aan daadkracht), hebben ze geen moment onbenut gelaten om hem voor schut te zetten in het Pownews. Rutger Castricum verdient een bos bloemen (of boekenbon ofzo) voor zijn rol hierin.
Ik heb niet zoveel met Cohen en heb er geen moeite mee dat hij weg is. Wat me steekt is dat hij nu in zijn wachtperiode van onze belastingcentjes gaat genieten, terwijl zijn volgende stap natuurlijk al lang gepland is.
Wat de rol van de kosmos betreft, weet ik het nog niet zo. Balkenende, die in hetzelfde rijtje als Cohen thuishoort, heeft ook veel langer dan goed voor ons was in de politiek gezeten. In elk ander beroep was hij er na het eerste functioneringsgesprek al uitgekegeld.
Ko: Dat drama zie ik als een straf van de Kosmos.
Een ieder heeft recht op zijn persoonlijke visie en wensen maar om de uiteindelijke invulling hiervan nu te relateren aan de Kosmos, een term die blijkbaar doelt op hogere werkzame machten die de de uiteindelijke lotsbestemming van de mens bepalen, strekt mij wel iets te ver.
Je zou ook kunnen stellen die het juist pleit voor de man dat hij zich niet in de politieke Haagse jungle staande kon houden, waar de politieke debatten die tegenwoordig gevoerd worden meer het karakter hebben van elkaar overschreeuwen, gebruik van straatstaal en elkander afzeiken dan echt naar elkaar luisteren.
Kortom het wederzijds respect is volledig zoek.
Ik praat de moord op van Gogh niet goed, de man werkte trouwens vaak op mijn lachspieren, maar als je continue bepaalde etnische minderheden beledigt en uit maakt voor geiteneukers, Koranteksten kalkt op een naakt vrouwenlichaam, loop je wel het risico dat er een of ander fanatieke gelovige vind dat hij daar maar eens iets aan zou moeten gaan doen en dat is dan ook gebeurd.
Je kan toch moeilijk gaan stellen dat Cohen grip had moeten hebben op de handel en wandel c.q. vuilspuiterij van van Gogh.
De man valt in deze helemaal niets te verwijten.
Wel was Cohen een slapjanus, dat ben ik wel met je eens, zelf ben ik voor de harde lijn, ook wat de ballorige Marokkaantjes betreft, liefst net zoals in hun eigen land met stevige lijfstraffen, dan zullen ze zich een volgende keer wel twee keer bedenken, maar dat mag nu eenmaal niet in ons politiek correcte doorgeschoten democratische landje.
Homohuwelijken en Gayprides heb ik helemaal niets mee, onmiddelijk verbieden, decadente zooi, ieder diertje zijn pleziertje, maar het hoeft niet zo nadrukkelijk uitgedragen te worden, ik hoop dat de Kosmos me hierin ooit ook nog eens tegemoet komt.
Met lege handen zal hij niet komen zitten. Misschien gaat hij de komende tijd wel op vaderlijke wijze assistentie verlenen in de malaise die door het ski-ongeval in de koninklijke familie kan gaan ontstaan.
ja ja jammer voor cohen, maar er is vast ergens ander wel een job voor een thee drinkende burgemeester, ergens in een warm land heel ver weg van hier, met een lekker overdekt terrasje in een mooi golvend strand eilandje.
Ergens waar ze het hele jaar door thee rond brengen, met misschien zelfs één koekje erbij, dat schijnt echt nederlands te zijn. alhoewel dat éne koekje zwaar op de maag kan leggen, hahaha.
En terecht van de Kosmos….deze theedrinkende stotterende politicus heeft niets dan ellende gebracht voor Amsterdam, Nederland en de PvdA. Weg ermee!