Afgelopen zaterdag was de (besloten) begrafenis van Whitney Houston. Een zeer emotionele Alicia Keys bracht de klassieke Ella song “Somebody Send Me An Angel” ten gehore. Ik voorspel dat dit nummer een wereldhit gaat worden en nog vele jaren in de top-10 zal staan van populaire begrafenisnummers. Alicia kreeg bijval maar ook veel kritiek. Wie alleen naar haar vocale prestaties kijkt geef ik gelijk. Alicia had haar stem niet onder controle. Waar ingetogenheid op z’n plaats was haalde Alicia flink uit. Helemaal zuiver was het ook niet. Maar is dat van belang? Absoluut niet. Van mij mag deze uitvoering zonder noemenswaardige correcties (er was een probleem met galm) op de plaat worden gezet. Waar het om gaat is de betrokkenheid van Alicia bij de dood van Whitney en dat straalde ze aan alle kanten uit.
Er dringt zich een vergelijking op met Candle in the Wind van Elton John. Hij zong een aanpaste versie op de begrafenis van Lady Diana. Wereldwijd werden er 33 miljoen exemplaren van verkocht. In Nederland 580.000. Met deze verkoopcijfers werd Candle in the Wind in ons land de best verkochte single aller tijden. Somebody Send Me An Angel zal die gigantische aantallen nooit halen.
Muziek is in de eerste plaats het overbrengen van emoties. Candle in the Wind beschrijft het trieste lot van Marilyn Monroe die werd uitgebuit en waarschijnlijk zelfs vermoord. Elton John was een persoonlijke vriend van Diana en koos bewust voor dit nummer. Het leven van een burgermeisje dat tot sprookjesprinses gebombardeerd werd, bleek alles behalve rozengeur en mannenschijn. Haar dood is nog altijd omgeven met raadsels. De diepere betekenis van Candle in the Wind met daaraan gekoppeld het verongelukken van Diana, die een publiekslieveling was, deed de platenkopers naar de winkels snellen. Dat zou ook gebeuren als bijvoorbeeld Maxima komt te overlijden. Adiós Nonino, het nummer dat Carel Kraayenhof speelde in de kerk tijdens haar huwelijk, zal dan opnieuw de hitlijsten bestijgen.
De dood van Whitney Houston kunnen we bijzetten in een lange rij talentvolle artiesten die door drugs, drank en liefdesverdriet zichzelf te gronde hebben gericht. Natuurlijk vinden we hun heengaan triest maar het roept andere gevoelens bij ons op dan bij iemand die door een noodlottig ongeval om het leven komt. Op dit moment speelt dit eventueel bij Friso. We weten nog niet of hij zijn ongeluk overleeft. Mocht hij het niet redden dan is dit zeer verdrietig voor zijn directe nabestaanden. Friso was echter geen publiekslieveling. We kenden hem nauwelijks. Stel dat hij wordt begraven en een bekende artiest speelt een afscheidslied, dan wordt dat geen hit tenzij het een onbekend maar zeer toepasselijk nummer voor een begrafenis is.
Dat was en is het geval bij Waarheen Waarvoor van Mieke Telkamp. Dit is de onbetwiste nummer één van de begrafenis Top-10. Van de plaat werden 1 miljoen stuks verkocht. Waarheen, Waarvoor is geschreven door Karel Hille op de melodie van John Newton’s Amazing Grace (1772). Het was de comeback van Mieke Telkamp in 1971. Karel Hille was een muziekpromotor en werd later een roddeljournalist. (Story). Hij scheef en vertaalde meerdere songs voor o.a. Robert Long. Waarheen, waarvoor was zijn enige hit, een geluksschot dat hem geen windeieren heeft gelegd. Hij kocht er een villa van die hij later doorverkocht aan prinses Irene.
