Nadat ik diverse reacties heb gelezen op andere fora waarbij regelmatig werd gezegd dat een kind in dit soort situaties zelf moet kunnen beslissen, wil ik daar nog graag iets aan toevoegen. Ik was de eerste journalist die Katya persoonlijk heeft gesproken nadat ze door haar vader meegenomen was naar Amerika. Het afgelopen jaar heb ik haar meerdere keren aan de telefoon gehad. Katya is geen Laura Dekker, die toen zij de leeftijd van Katya bezat al zelfstandig over het IJselmeer zeilde. Maar Katya weet wel heel goed wat ze wil en waar ze zich het meest prettig voelt en ook waarom. Uit mijn gesprekken met Katya, haar vader en Olya is duidelijk dat ze absoluut niet meer terug naar Nederland wil.
Allereerst heeft Katya eindelijk haar vader goed leren kennen en ervaren dat alle laster die haar moeder over hem vertelde gelogen is. Dat neemt Marina Katya nooit meer af. Dan was Katya gewend dat als moeder iets niet zinde er niet over gesproken werd maar ze een onmiddellijk een pak slaag kreeg. Bij vader Paul en stiefmoeder Olya telt de mening van Katya wél mee. Er wordt naar haar geluisterd en actief meegedacht met haar wensen en verlangens. Dat was bij Marina nooit het geval. Moeder dicteerde en Katya had te gehoorzamen. Ook de communicatie tussen Marina en Katya nadat ze al in Amerika zat was eenrichtingsverkeer. Moeder wilde niet luisteren naar wat Katya te vertellen had.
Zeker niet onbelangrijk voor Katya is de huiselijke gezelligheid wat ze nooit eerder heeft meegemaakt. Ik noem o.a. de hereniging met haar halfbroer en het weerzien van de familie die nota bene op een steenworp afstand van Marina woont maar waarmee Katya geen contact mocht hebben. Zij zochten haar nu in Amerika op. Zeer enthousiast is Katya over haar school en haar persoonlijke begeleiding door de leerkrachten. Dat is onvergelijkbaar met onze scholen die vaak te kampen hebben met onderbezetting en ook werken volgens een ander protocol. In Amerika staat de zelfstandigheid van het kind voorop en wordt er met de kinderen veel meer ondernomen.
Tot slot is het nogal een verschil om op te mogen opgroeien in een landelijke omgeving met huisdieren en wonen in een groot huis dan met een sikkeneurige moeder te moeten samenleven in een klein flatje te Ede. Terecht dat Katya niet meer terug naar Nederland wil. Nu kunnen de criticasters aanvoeren dat de vader alles in het werk gesteld heeft om het zijn dochter naar de zin te maken maar dat dit nooit zo kan blijven. Dan kennen ze haar vader niet. Een vader die niet alleen een warm familiemens is maar ook maximaal wil genieten van zijn dochter die hij jaren door toedoen van de moeder niet mocht zien. Alle procedures hebben hem op de rand van de financiële afgrond gebracht. Dat geeft wel aan dat deze vader alles voor zijn dochter overheeft.
Zuiver zakelijk gezien is haar toekomst wat mogelijkheden betreft in Amerika beter gewaarborgd dan in Nederland. Zij groeit op tussen twee mensen die beide hebben gestudeerd, een wereld van verschil met de achtergrond van moeder Marina. Maar dat mag niet het criterium zijn. Werkelijke ouderliefde staat boven luxe en afkomst. Van die ouderliefde heeft de moeder het jaar dat Katya nu in Amerika zit geen blijk gegeven. Jawel, in de media doet ze heel anders overkomen. De werkelijkheid is dat Marina naar Amerika gaat voor de rechtszaken maar niet eens de moeite neemt om haar dochter te zien. Kaartjes sturen met Kerst en andere feestdagen is er niet bij. Afspraken om elkaar te bellen worden door Marina vergeten, enz, enz.
In ons land mogen kinderen vanaf 12 jaar beslissen bij welke ouder ze willen wonen. In Amerika worden kinderen al eerder om hun mening gevraagd. Alleen moet ik nog eens informeren naar de wettelijke regelgeving. Onder voorbehoud heb ik begrepen dat die er niet is en de rechters oordelen per individueel geval. Ik kom hier nog op terug zodra ik zekerheid heb.
Laten we eens aannemen dat Katya inderdaad terug naar Nederland moet. Je hoeft geen paragnost te zijn om een juiste inschatting van de gevolgen te maken. Katya mag haar vader niet meer zien. Ze vergeet haar verblijf in Amerika nooit. Dat zal vroeg of laat de spanningen tussen moeder en dochter doen toenemen. Ook zal ze zich met moeite nog kunnen aanpassen aan haar Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Ze gruwelt bij de gedachte aan het weerzien van Oom Maarten.
Het meisje vereenzaamt en voelt zich niet meer prettig. Dat is de ideale voedingsbodem voor ongecontroleerd gedrag en wellicht erger. In het gunstigste geval zal ze over een paar jaar proberen uit huis te vluchten en hopelijk dan alsnog terechtkomen waar ze ‘t liefste woont: bij haar vader en stiefmoeder in Amerika.
Ouders zullen nu zeggen dat een kind bij zowel vader als moeder hoort en je die keuze niet aan jonge kinderen kunt overlaten. Daarom bestaat er wettelijke regelgeving. Ondanks alle geharrewar is die mening ook de vader van Katya toegedaan. Echter, moeder Marina komt uit een totaal andere cultuur en zoals we allen dagelijks met allochtonen ondervinden, aanpassen is er dan niet bij. Vreemd genoeg heeft de Moeder ook nog de politiek en rechtelijke macht in ons land aan haar kant weten te krijgen. Niet omdat ze zo met haar lot begaan zijn of zich ook maar een ogenblik om het welzijn van Katya bekommeren maar vanwege hun geknakte ego’s.
Best mogelijk dat Katya over een paar jaar wel naar haar moeder verlangt. Paul heeft aangegeven dat de wil van Katya voor hem op de eerste plaats komt. Dankzij de baan van haar vader heeft Katya de mogelijkheid vrijwel gratis naar ons land te reizen, een buddy mag gratis mee. Bij een normale omgangsregeling staan de kosten haar vrije wil niet in de weg. Ik ben van mening dat Katya zelf de keuze moet maken, daar zullen alle partijen uiteindelijk ook beter bij gebaat zijn.
Word vervolgd
Update: 29 – augustus. Vandaag had ik de vader van Katya aan de telefoon die zich afvroeg of ik paranormale gaven bezit. De afgelopen dagen heeft Katya voortdurend gezegd dat als ze terug moet naar Nederland ze zal trachten weer op het vliegtuig naar Amerika te stappen. M.a.w. mijn voorspelling dat Katya van huis weg zal lopen was niet zo maar uit de lucht gegrepen. Dat zit nu al in haar hoofd.
hoi ko,welke nationaliteit heeft de moeder dan? heeft deze vrouw geen blond haar e blauwe ogen?
Inderdaad, een kind heeft recht op twee ouders, maar de voorwaarde is wel dat die ouders zich ook ook als ouders gedragen. Als dat niet zo is dan is het beter dat het kind in kwestie de misdragende ouder of (zwaar) tekortschietende ouder simpelweg nooit meer te zien krijgt. Een (helaas ex) vriendin van mij heeft ook zoiets meegemaakt. De verwekker van haar kinderen (vader kon je hem nauwlijks noemen) was amper in zicht. In het geval van Katya is wel duidelijk dat de moeder amper in zicht was; wellicht is de term “draagmoeder” een betere betiteling (met alle respect trouwens naar de serieuze draagmoeders die er niet over piekeren om de kinderen negatief te behandelen).
Wat betreft Donner. Wat heeft die man er bij te winnen? Politiek gezien lijkt hij zo langzamerhand uitgespeeld; wellicht een stuiptrekking? Het is trouwens wel opmerkelijk dat in dit soort zaken de (super) conservatief religieuzen en de (betrekkelijk) progressieve feministes het wel opmerkelijk eens zijn, ten nadele van de kinderen trouwens, zoals de praktijk wel bewijst.
Zoals je het vertelt, komt bij mij een duidelijk beeld over. Een meisje dat volgens de moeder beter haar vader maar niet meer ziet. Over welk termijn bedoelt de moeder dat? Tot de tijd dat het kind op haar 18de in onze maatschappij als administratief volwassen wordt beschouwd? Dit is nml een cruciaal termijn.
Ontvoering zit vaak al in een huwelijk als dreiging. Dit komt zo goed als nooit zomaar uit de lucht vallen, en is vaak een stokpaardje van een buitenlandse echtgenoot bij echtelijke ruzies.
Na de scheiding kan dat een behoorlijk paranoia stabiliseren bij de moeder. Alsof zij als enige die waarschuwings belletjes uit die ruzies in haar hoofd hoort doorzingen. Niemand snapt dat dan, want hij is toch zo aardig. ‘Zij kan haar scheiding niet verwerken’, is vaak het commentaar van de omgeving.
Ik krijg hier verder de indruk van een vader die erg aardig lijkt, maar hoe hij kwesties op loste met de moeder van het meisje, is een standaard gat in al dit soort verhalen.
Veel mannen blijken in prive omstandigheden buiten van vrienden en familie, niet in staat te zijn met hun eigen vrouw normaal te communiceren. Dat komt in de beste families voor.
Diep in hun binnenste willen kinderen hun eigen pa en ma weer bij elkaar, instinctief verzinnen ze trucjes. Of laten zich meeslepen in de kansen die zich voordoen. En zo kan bijvoorbeeld dat meisje zeggen dat ze bij haar vader blijft. Dan moet haar moeder wel naar Amerika komen en neemt papa haar weer terug of erbij. Is ook goed. Dit duidt op een veel sterkere verbondenheid met de moeder dan aan de buitenkant zichtbaar is. Veel vaders hebben hierin een verdrongen jaloezie, zo iets geef je als volwassen man niet toe, en ze vermelden dan ook aan iedereen dat ze een goede relatie met hun kind hebben. Dit is een beetje het standaard model wat ik bij te veel mensen tegenkom.
Hij wordt wel een stukje ongeloofwaardiger als de tijd verstrijkt, afstand te groot is en als je ook nog al weer lange tijd met een andere vrouw getrouwd bent, en daar ook weer kinderen mee hebt , waar je ook weer zo’n goede relatie mee zegt te hebben.
Nu Katya bij haar vader is kan hij zijn verhalen bewijzen. Sommige mannen gaan er dus heel ver in. Dat Katya’ vader 10duizenden dollars in Amerika heeft uitgegeven om het recht op Katya in Amerika te kunnen kopen, duidt op verregaande ego tripperij.
Ook de rechter in Amerika heeft geen respect gehad voor de rechtsgang in Nederland, anders had hij nooit zo mogen beslissen. Ik zie nu niet echt een verschil met een kind dat naar Egypte is ontvoerd of naar Amerika.
Kinderen mogen met 12 jaar in Nederland niet kiezen, maar hun mening wordt door de rechter in de beoordeling meegenomen. Daarom worden er met het kind ook gesprekken gevoerd zonder de ouders erbij. Het kind mag ook alleen met de rechter praten, als ze dat graag wil. Een persoonlijke brief aan de rechter schrijven, enzovoorts. Uit praktische overwegingen kan de rechter beslissen dat er geen bezoekregeling komt omdat de vader in een land over het water woont. Dat zijn familie in de buurt woont en geen bezoekregeling had, is hun eigen fout. Die moeten ze zelf aanvragen bij de rechtbank. Ze waren geen partner in het huwelijk, en mochten ze dat wel denken, dan kennen ze hun plaats niet. Dat geld ook voor oma’s en opa’s die door een moeder buitengesloten worden. Als de stress factor bij de moeder te hoog is, om een bezoekregeling te hanteren, kan de rechter ook in het belang van het kind, beslissen dat er geen bezoekregeling komt. Natuurlijk worden er fouten gemaakt en iedere rechter heeft niet voldoende ervaring om de knoop op de juiste manier door te hakken.
Katya ziet er op de foto niet uit als een meisje dat voor de eerste keer in haar leven lacht. Het lijkt me eerder dat er achter haar glimlach vermoeidheid schuilgaat, van het dragen van zware stenen in haar hart, omdat ze haar moeder voor onbepaalde tijd niet meer zal zien. En daar houden Amerikaanse rechters geen rekening mee.
In Katya’s geval maakt het voor haar gevoel ook niet uit of haar moeder slecht was of goed. Ze zal haar hoe dan ook missen.
Op ontvoering staat een straf. Amerika zou nu eigenlijk de ontvoerder moeten uitleveren aan Nederland. Dan kan Katya haar vader hier in de gevangenis bezoeken.
Als ik hem was zou ik die uitlevering zelf aanvragen, voordat het in Amerika mis gaat met hem. Hij is nml nu toch al over de ‘grens’, en fouten komen niet alleen. Wie weet wat die man nog meer op zijn kerfstok heeft.
Trouwens de gevangenissen zijn hier veel gezelliger dan in Amerika.
@Z2Ara, leuk dat je weer eens langskomt maar jammer dat je al mijn columns over Katya niet hebt gelezen. Begin daar eerst eens mee dan, praten we verder.
@eusv, sinds kort de Nederlandse maar ze komt uit het voormalige Oostblok en heeft dus geen blond haar en blauwe ogen. Maar dat zegt misschien juist meer.
Ik wens uit het diepste van mijn hart dat de vader wint en dat ze bij hem mag blijven, dat is het best voor haar.
@ Z2ara. Neem eens een kijkje op
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ontvoering en de links naar IKO
Tweederde van alle ontvoeringen van kinderen door ouders wordt gedaan door moeders. Tel daarbij op dat toewijzing van de kinderen na scheiding in procenten uitgedrukt op de vingers van 1 (gedeeltelijk geamputeerde) hand kunnen worden geteld en kijk dan nog eens naar je eigen verhaal. Tikje “Weldfremd” dunkt mij.
Uit nieuwsgierigheid ben ik eens gaan kijken op de site van Missingkids USA (vanwege het feit dat Paul inmiddels Amerikaan is). Onder het kopje “Abductor” kwam ik 257 personen tegen; 155 vrouwen (meest moeders) en 102 mannen (meest vaders). Ontvoering van kinderen door ouders is dus in de USA en Nederland in hoofdzaak een vrouwenkwestie.
@Z2ara,
Begrijpend lezen kan je blijkbaar niet. Dus wat Hans hierboven schrijft zal je ook niet snappen. Je toont je een meester in verdraaien.
Als de “moeder” de omgangsregeling had gerespecteerd, dan was deze ellende iedereen bespaard gebleven.
Je wilt niet inzien dat Katya blij is met haar vader. Nu hij zijn vermogen besteedt aan zijn dochter noem je dat ego tripperij, als hij dat niet doet dan is hij natuurlijk een vrek.
Je zou eens kunnen proberen je voor te stellen hoe het zou voelen als jij je kind niet meer mag ontmoeten omdat de ander zich niet aan de omgangsregeling houdt. En je kind bovendien onderdrukt wordt door ma en haar vriend.
Dan zeg jij dus: pech, dan maar niet!
Nou, hulde voor papa Leendertz
@Z2ara: Marina is degene die iets op haar kerfstok heeft. Zij heeft Katyja jaren de omgang met haar lieve vader en oma misgunt en botweg de rechterlijke uitspraken niet gerespecteerd. Ze verdient de naam “moeder” niet en ze is de veroorzaakster van al deze misère.
Katya heeft nu even kunnen ervaren hoe mooi haar leven kan zijn bij haar lieve vader.
Ik hoop dat ze daar toch weer naar terug mag gaan.
Paul wens ik natuurlijk alle sterkte en voorspoed toe. Het doet pijn om zoveel onrecht over je heen te krijgen van diverse overheden.