In de zaak rond het Haagse Kinderverdrag is een opmerkelijke rechter betrokken: Ruggero John Aldisert. Rechtsgeleerde en auteur Aldisert is 91 jaar maar nog altijd actief als zogenaamde seniorrechter derde circuit van de Court of Appeal. Zijn mening kan van doorslaggevend belang zijn omdat Aldisert geldt als een autoriteit. Hij is één van de drie rechters die moet beoordelen of aan alle voorwaarden van het Haags Kinderverdrag is voldaan en het verzoek van Nederland om Katya terug te sturen gehonoreerd moet worden.
In tegenstelling tot ons land, kijken de Amerikanen niet naar leeftijd maar naar iemands expertise. Wat Ruggero John Aldisert betreft zit dat wel goed. De vader van Katya is dan ook bijzonder ingenomen dat deze rechter bij zijn zaak betrokken is en een doorwrocht juridisch stuk geschreven heeft dat de leidraad zal zijn voor de komende verdediging.
Aldisert heeft zich grondig in de achtergronden verdiept en de moeite genomen het omvangrijke dossier minutieus door te nemen. Hulde, daar kunnen de rechters bij ons een voorbeeld aan nemen. Met name de raadsheren en raadsvrouwen van het Hof te Arnhem. Deze rechters lieten namelijk onverbloemd weten geen zin te hebben in het lezen van alle stukken. De verstoorde communicatie tussen vader en moeder was voor hun uitspraak voldoende.
Judse Ruggero Aldisert heeft zijn visie over de zaak uitvoerig beschreven waarbij hij regelmatig de term “unclean hands” liet vallen als het over de rechten van moeder Marina Karpenko gaat. Hij laat er geen twijfel over bestaan dat het Haags Kinderverdrag bij Katya niet van toepassing is. Vanzelfsprekend onderbouwt hij zijn conclusie met jurisprudentie.
Het rechtssysteem in Amerika is voor ons moeilijk te bevatten. Opvallend is de openheid waarmee rechters communiceren, zowel onderling als met de appelanten. Wat ik nu begrepen heb is dat er een soort tussenvonnis is geweest waarbij twee rechters motiveren waarom Katya terug moet en de derde rechter, Aldisert, een tegenovergestelde mening heeft. De verdediging mag nu hun tussenvonnis benutten om te appelleren. Dat kennen we bij ons niet. De beraadslagingen in de Raadskamer zijn ook strikt geheim. In Amerika is dat niet het geval. Dat wil nog niet zeggen of er wel of niet op de achtergrond politieke druk wordt uitgeoefend. Dit zullen we moeten afwachten. De nota van Ruggero John Aldisert stemt tot hoop.
Helaas ontbreekt me het mij aan tijd om het omvangrijke stuk van Aldisert te vertalen en samen te vatten. Het is openbaar en je kunt hier downloaden.
Ik had net de hele uitspraak van vorige week zitten lezen (http://www.leagle.com/unsecure/page.htm?shortname=infco20100824096) en wou je er hier attent op maken.
Het suk wat jij aanhaalt is onderdeel van de uitspraak van United States Court of Appeals, Third Circuit.
Ik geloof niet dat je dit kunt zien als een tussenvonnis. Het is de uitspraak in hoger beroep en helaas is dat beroep dus afgewezen. En dat niet alleen: ook de bepaling in dat eerdere vonnis, dat uitvoering zal moeten wachten op hoger beroep is (op zich begrijpelijk vervallen).
Dat is het slechte nieuws. Maar er is ook een hoop goed nieuws:
- blijkbaar waren het niet Leendertz’ advocaten die de “unclean-hands doctrine” opbrachten, maar rechter Aldisert. Dit geeft aan dat die rechter heel geod begreep waar het allemaal om gaat, en dat “de klacht van ontvoering” in dit geval een juridisch steekspel ik om het uiteindelijke probleem onder het tapijt te schuiven: het volstrekt onaanvaardbare gedrag van moeder;
- waar Aldisert zijn twee collega-rechters niet kon overtuigen, heeft hij zich na de zitting nog verder verdiept in de toepasbaarheid van de unclean-hands doctrine in Haags-ontvoeringsverdragzaken in het algmeen en deze zaak in het bijzonder, en zijn volledige analyse aan de uitspraak toegevoegd.
- hiermee levert hij een uiterst waardevolle bijdrage aan eventuele verdere appel-mogelijkheden in deze zaak.
Nu de uitdaging voor Leendertz: appel tegen deze utispraak aantekenen, met opschorting van dit vonnis, totdat de zaak is uitgeprocedeerd. Persoonlijk denk ik dat tekst van Aldisert hierbij onbetaalbaar zal blijken. Het duidt aan dat er (a) gerede kans bestaat dat Leendertz uiteindelijk gelijk zal krijgen en (b) dat terugleiding van Katya naar Nederland zal leiden tot onttrekking van het kind aan Leendertz EN aan de rechterlijke machten van de VS èn van Nederland.
@Adrian, zit jij toevallig ook op Fok.nl? Ik las aldaar een goede samenvatting van de hele zaak. De rechtspraak zit in Amerika volkomen anders in elkaar dan bij ons. Hier kun je in beroep gaan bij de hoge Raad en dan ben een paar jaar verder. Het bewuste stuk is inderdaad onderdeel van een veel groter document waarin alle drie de rechters hun toelichting op het vonnis geven. Daarnaast ligt er een voorlopig vonnis ten gunste van Marina.
Blijkbaar is het in Amerika mogelijk vonnis te wijzen als de Raadskamer verdeeld is. Bij ons kan dat niet.
Nee, die pleitnota is niet de verdienste van Linda Gardner de beroemde, peperdure advocaat in deze zaak. Ik moet daarbij denken aan een uitspraak van Raadsheer Wicher Wedzinga: “hij of zij won de zaak ondanks een advocaat.” M.a.w. advocaten doen vaak meer fout dan goed.
Gezien de leeftijd van rechter Aldisert hoop ik dat hij nog zal meemaken dat zijn visie uiteindelijk van doorslaggevend belang is. Voor Katya en haar vader komt deze man als het ware uit de hemel vallen. Maar ook de politiek gaat nu vragen stellen. Dus langzaam komt in de USA de publiciteit op gang. Ook dat is te danken aan deze rechter.
Ook ik heb de zaak gevolgd. Elf jaar geleden zijn door mijn ex vrouw onze drie hele jonge kinderen naar de VS ontvoert. Wat hier helmaal niet ter sprake komt, is een vergeten factoor. De vader van Katia heeft blijkbaar genoeg geld voor zijn acties. Ik heb na jaren besloten dat ik mijn kinderen kwijt ben. Ik had ze na drie jaar zoeken in Illinois gevonden. Ik was al door de Nationale Ombudsman in gelijk gesteld. Donner had al zijn excuus gemaakt. Maar dan stuit je op het probleem dat je daar verder moet procederen. De wetgeving is helemaal niet (veel) anders daar. maar, je moet wel geld genoeg hebben. Je krijgt voor procedures aldaar geen voldoende steun van de Nederlandse regering. En dan zit je nog met het probleem vanm de strijd, en zo lang de vader niet gelijk gesteld zal worden aan de moeder, is het een hopeloze media circus. Ooit heb ik mijn boek af, nooit uit.
@Dick, ik moet je uit de droom helpen over het geld van de vader. Alle procedures hebben hem meer dan 100.000 dollar gekost. Het is dat zijn advocaten in het onrecht geloven dat hem is aangedaan en in het belang van Katya de zaken doorzetten maar anders was ook voor hem het doek gevallen. Hij heeft dus het geluk een aantal advocaten te hebben gevonden die “Golddigster” Marina de overwinning niet gunnen.
Ko, onderstaand artikel van quote kwam ik tegen op Fok.nl
De aanklacht die in de VS tegen de vader was ingediend wegens kidnapping is afgewezen – ondanks druk van de NL overheid en een zeven man sterke delegatie die gedeeltelijk op overheidskosten de zaak kwam bepleiten. Dus nogmaals: is dat dan nog wel kidnapping?
En of dat erger is dan een moeder die een kind tegen de wens van zowel de Amerikaanse als de NL rechter zou meeslepen naar de Oekraine terwijl er nog een zaak wegens mishandeling loopt die dusdanig serieus wordt genomen dat moeder + vriend (een advocaat die tegen alle regels in een relatie met zijn cliente begon terwijl hij bovendien volgens mij toen nog getrouwd was ook… hoezo stabiele gezinssituatie?) sinds het deskundigenonderzoek in de VS geen kontakt meer met Katja mogen hebben EN de moeder al duidelijk heeft gemaakt zich aan iedere kontaktregeling te zullen onttrekken… tja… wat lijkt *jou* het meest in Katja’s belang?
Op mij maakte die moeder in ieder geval geen goede indruk… de manier waarop ze de media zocht (terwijl de vader dat juist niet deed omdat hij dat niet in Katja’s belang vond), hoe ze het aanlegde met haar advocaat, hoe ze bij de rechter in de VS fantasieverhaaltjes ophing, het constante gedreig om Katja mee naar de Oekraine te nemen zodat ze haar vader nooit meer zou zien, haar dochter wijsmaken dat haar vader haar zou vermoorden als ze hem ooit weer zou zien… kweenie hoor… ik ben ooit opvangadres voor de stichting Jeugd en Gezin geweest, heb een hoop ellende en gelieg van dichtbij meegemaakt en die moeder voelt gewoon niet goed.
Eigenlijk zie ik het zelfs nog gebeuren dat Katja in Nederland uiteindelijk niet eens bij haar moeder terechtkomt maar in een pleeggezin of een tehuis en dan heeft ze dus helemaal niks meer.
Katja zegt zelf dat ze in Amerika wil blijven, niet naar Nederland wil, al helemaal niet terug naar ‘Oom Maarten’ en al helemaal helemaal niet naar de Oekraine, terwijl juist *dat* niet 100% door de NL overheid kan worden gegarandeerd als ze weer naar NL komt. Tuurlijk zegt ze dat omdat ze het in de VS leuk heeft… maar daar gaat het toch eigenlijk om? Dat ze het daar leuk heeft?
Beste Ko,
Je schrijft vader heeft bijna 100.000 Dollar uitgegeven. Ik weet mijn bedrag niet meer. ‘t Is ook geen competitie. Waar het hier om gaat is een kind. Ik ben eerder voor Vader dan moeder. De C A in NL functioneren niet. Tip, en ik weet waar ik over praat!!!!! Laat Vader, du moment, de mogelijkheid bestaat, een ” onderhoudsplicht”rechtzitting in de VS aangaan. Ik heb dit zelf bij de hand gehad. En ik logeerde nota bene bij de OVJ aldaar.
Mvrgr, Dick
Beste Dick, kun je wat specifieker zijn met betrekking tot die onderhoudsplicht?
Beste Ko,
Ik heb je ook prive geantwoord. Onderhoudsplicht is de zet in deze. Vader woont in de VS. Daar kan hij dit zo verzoeken. Wat hij ook kan doen is Julia Alanen contacten. Ik ken haar en zij is uitermate de juiste persoon. Zij werkt als ‘t goed is bij Missing & Exploited Children. Oftewel de Amerikaanse CA.