Ik liep vandaag langs een Renaultdealer. Buiten stond een uitnodigend bord met daarop de tekst: “Kom Binnen en Maak een Proefrit”. Onwillekeurig moest ik denken aan Patricia.
Het is al wat jaren geleden dat ik op een mooie zomerse dag over het Zandvoortse strand wandelde richting mijn vaste strandtent. Op eens viel mijn oog op een enthousiast klein hondje dat dapper naast zijn vrouwtje tippelde. Ik had zo’n hond nooit eerder gezien. Vanuit mijn ooghoeken gluurde ik naar zijn vrouwtje. Ze zag er niet verkeerd uit. Een lange slanke lichtgekleurde dame van ongeveer 27 jaar met een mooie bos golvend bruin haar. Blijkbaar “voelde” ze dat ik haar bespiedde. Ze keek om en lachte me vriendelijk toe. Dat was het sein voor mij om actie te ondernemen.
“Wat heb jij een leuke hond. Ik ken dat ras niet. Praat me bij….” De dame begon enthousiast te vertellen dat dit hondje de nieuwe mode zou worden maar dat zij hem daarom niet had gekocht. Het bleek om een Jack Russell Terrier te gaan. De Jack Russell is een echte jachthond en vooral populair om zijn speels en intelligent karakter. Dat speelse was me dus opgevallen.
We praten nog wat door over de eigenschappen van honden toen ze me op eens vroeg wat de beste strandtent was. “Die waar ik altijd kom,” antwoordde ik gevat. “Maar dat is wel op het naaktstrand”, voegde ik er eerlijkheidshalve aan toe. “Dat is ook mijn bestemming, dus laat jij me maar die goede strandtent zien”, was haar onverwachte reactie. En zo liepen we samen naar Paal69 toe.
Het werd een dag om niet snel te vergeten. Patricia, zoals de aantrekkelijke dame bleek te heten, was minstens zo leuk en onderhoudend als haar hondje. Daarbij was ze ook nog bijzonder knap om te zien. Ze deed iets in de mode bij een bedrijf gevestigd in het confectiecentrum. Helaas voor mij had Patricia een vaste relatie met de manager van die mode-onderneming. Veel meer dan gezellig zonnen op het naaktstrand zat er dus niet in.
Aan het einde van de dag bracht ik Patricia naar huis. Ze gaf me een kus en verzekerde mij dat we elkaar snel zouden terugzien. Dat betwijfelde ik maar tot mijn verbazing kreeg ik enkele weken later inderdaad een telefoontje van haar. Ze had zin in een dagje winkelen en vroeg of ik bereid was mee te gaan. Ja dames, die dit lezen, ik vind winkelen leuk en had dat aan Patricia verteld. Dus zo gek was haar verzoek niet.
De dag die zij uitgekozen had moest ik op het Mediapark in Hilversum zijn. Maar dat was slechts voor een kort onderhoud. Hilversum ken ik goed en is best een aardige winkelstad. Er viel wellicht iets te combineren. Voor buitenstaanders heeft het Mediapark een spannende klank. Tegenwoordig valt er niet meer zoveel te beleven behalve dan Beeld en Geluid (een aanrader) Maar in die tijd kon je nog de studio’s bezichtigen als je de wegen kende. Ik nam dus Patricia mee naar Hilversum.
Na ons bezoek aan het Mediapark gingen we de Hilversumse binnenstad in. Op weg naar het winkelhart liepen we voorbij een Mazda dealer. Buiten stond een knalrode MX 5. Die auto was net gelanceerd in ons land. Het instapmodel kostte toen 26.000 gulden. De tweezitter hoorde daarmee tot de duurdere middenklasser. Patricia keerde om en ging de auto nader bekijken. Dit was helemaal háár auto. Voorzichtig informeerde ik of ze er de centen voor had. “Nee, maar misschien krijg ik mijn vriend zover om hem te kopen.” Dat had de verkoper die naar ons toe kwam lopen niet gehoord. Hij vroeg vriendelijk of we misschien wat meer van de auto wilde weten. Natuurlijk wilde we dat. Patricia deed het woord en ontpopte zich als de zakenvrouw die bulkt van de centen en zo’n autootje als boodschappenwagen wel handig vindt. De verkoper lag spreekwoordelijk aan haar voeten. “Had mevrouw nog iets in te ruilen?” Nee, dat had ze niet. Dagelijks reed ze in een auto van de zaak. Deze auto zou ze privé kopen.
Patricia wond de verkoper om haar vingers. Hij bood haar een proefrit aan en keek toen naar mij. Lastig om met zijn drieën in een tweezitter te stappen zag ik hem denken. “U begrijpt dat we dit soort auto’s nooit zo maar meegeven. We gaan altijd zelf mee. Maar ja… eh…uw vriend… die kunnen we hier niet achterlaten….” De man keek vragend Patricia aan. Gezien ik wist dat Patricia een rol speelde had ik mij afzijdig gehouden. Daarom was mijn relatie tot Patricia voor de verkoper onduidelijk. Patricia bracht onmiddellijk helderheid: “mijn vriend, die schat, beslist over elke aankoop van mij mee.” Daarop nam de verkoper de gegevens van het rijbewijs van Patricia over en gaf haar enigszins twijfelend de sleutels waarbij hij mij onderzoekend aankeek.
We spraken af dat we een half uurtje zouden proefrijden. Ik had er geen idee van of Patricia wel goed kon autorijden. Ze had immers zelf geen auto. Maar dat viel in het begin mee. Ze reed heel rustig door Hilversum. Natuurlijk omdat ze ook graag in de voor die tijd opvallende tweezitter gezien wilde worden. Eenmaal bij de snelweg aangekomen vond Patricia het gaspedaal. Ik waarschuwde voor een snelheidsovertreding maar Patricia luisterde niet. Steeds verder drukte ze het gas in. Ik zag haar genieten maar voelde mezelf er niet prettig bij.
We reden richting Almere. Op mijn horloge zag ik dat het half uurtje bijna voorbij was. Ik wees Patricia de tijd aan maar zij haalde lachend haar schouders op. Alsof de auto al van haar was gaf ze nog een beetje extra gas. Ineens begon de motor te sputteren en de wagen te bokken. Ik hield mijn hart vast. Zou ze de motor hebben opgeblazen? Even voorbij de Hollandse brug hield de Mazda het voor gezien. Daar stonden we dan langs de kant met een auto die niet van ons was maar wel opviel. Patricia bleef er nuchter onder: “Wat een kutauto zeg…” Ik keek haar hoofdschuddend aan en kreeg ineens de ingeving om de benzinemeter te checken. Juist, die stond op nul! Gelukkig geen motorschade dus.
Een opvallende auto met een even opvallende vrouw is een gelukkige combinatie. Net toen ik me zat te beraden hoe we aan benzine konden komen stopte er een bereidwillige automobilist. Toen hij vernam wat er aan de hand was bood hij aan benzine voor ons te halen, een aanbod waar we dankbaar gebruik van maakte. Hij was nauwelijks weg of ook de politie zag ons staan. Of we hun hulp konden gebruiken? Nee, want die hulp was al geboden. De agenten liepen nog een rondje om de auto heen en vertrokken. Weldra kwam de bereidwillige automobilist met de benzine. Ik wilde hem extra belonen voor zijn diensten maar nee hij had het graag voor ons gedaan. Zulke mensen bestonden toen nog. Waar blijft de tijd….
Toen de motor weer liep vond ik het avontuur mooi geweest en nam het stuur van Patricia over. Ik reed zonder snelheidsovertredingen terug naar Hilversum. Inmiddels was de tijd verstreken en waren we de hele middag onderweg. Bij de Mazda dealer aangekomen stond de verkoper zichtbaar geïrriteerd ons op te wachten. Nog voor hij iets kon zeggen nam Patricia het woord: “Hoe haalt u het in uw hersens om ons een auto mee te geven met een lege benzinetank? Schandalig. Wat ons het een moeite heeft gekost om terug te komen. Dat wilt u niet weten. Alstublieft, de sleutels. Met zo’n slechte service gaat de verkoop niet door.” Patricia draaide zich om en liep met opgeheven hoofd de garage uit. Ik kon niets anders doen dan haar gedwee te volgen.
Vanzelfsprekend viel haar gedrag bij mij niet in de smaak. Ik vind toneelspel leuk maar er zijn grenzen. Die grenzen had Patricia overschreden. We kregen ruzie waarop ik besloot haar niet naar huis te brengen maar op de trein te zetten. Dat was het einde van een heftige en kortdurende vriendschap. Achteraf vind ik nog steeds dat Patricia ongemanierd was maar kan ik toch wel lachen om haar brutaliteit.
Zo’n kordaat type is leuk, erg leuk zelfs, maar ik weet ook dat je daar helaas geen serieuze relatie mee kunt opbouwen…
@Geuzenpartij, natuurlijk is dat soms leuk. Ik heb er wel meer zoals deze Patricia meegemaakt. Een relatie met een dergelijk type lukt wel als je zelf ook uit dat hout gesneden bent. Maar ik ben dat dus niet.
Zo een heb ik er ook gehad. Het was mijn laatste relatie. En in het begin weet ik het aan het feit dat hij uit Noord Holland kwam en ik uit het brabantse. Met een zachte g klinkt alles al wat liever en vriendelijker. En ik dacht ook nog , een brutaal mens heeft de halve wereld. Maar op een gegeven moment ging ik me schamen voor zijn gedrag.
Het toneelspel, de bombarie er om heen. Dus dat ging over……
Zit Patricia tegenwoordig niet in de politiek?
Geyl hoor zo’n meid. Ik mag dat wel.