“Het kan geen toeval zijn dat ik jou heb ontmoet!” Meer dan eens werd dit tegen me gezegd. Ben ik dan zo bijzonder? Welnee. Zodra we iemand tegenkomen die van belang voor ons is roepen we al snel: “dit kan geen toeval zijn.” Toch ken ik een paar van die “toevalligheden” waarbij we ons kunnen afvragen of de hand van de Kosmos een rol heeft gespeeld.
Een man stond op het punt te trouwen. Alles was geregeld. Enkele dagen voor de huwelijksvoltrekking liep hij door de binnenstad van Den Haag. Ineens werd zijn oog als ware het een magneet getrokken naar een mooie vrouw. Hij zag haar op de tram stappen. Er ging een schok door hem heen. Intuïtief “wist’ hij dat deze vrouw zijn leven zou veranderen. Hij wenkte een taxi en vroeg de chauffeur de tram te volgen. Het lukte de man om bij de eerst volgende halte op het balkon van de tram te springen en de vrouw aan te spreken. De “klik”was er onmiddellijk en het stel is nu 25 jaar gelukkig getrouwd.
Een biseksuele vriendin van me kwam steevast de verkeerde mannen en vrouwen tegen. Het ene drama volgde het andere drama op. Ze was weer hevig verliefd op de “onmogelijke” liefde toen ze op een feestje een andere dame tegenkwam. Ze bleken de foute relaties met elkaar gemeen te hebben. Dat leverde een boeiende discussie op. Aan het eind van de avond keken ze elkaar eens veelbetekenend aan. Tweelingzielen? Het leek er op. En het bleek ook zo te zijn. De vrouwen zijn al meer dan tien jaar samen en prijzen de dag dat ze elkaar hebben ontmoet.
Een goede vriend van mij was al jaren op zoek naar zijn droomvrouw. Met gepaste jaloezie keek hij naar mijn leven. “Ko, hoe doe je dat toch? Jij hebt altijd mooie meiden om je heen. Kun je mij je versiertrucs leren?” Nee, dat kon ik niet want de vrouwen kwamen dikwijls gewoon op me af.
Mijn vriend had eindelijk een keer beet en vertrok met zijn verovering voor een korte vakantie naar het buitenland. Daar ging het mis. Er ontstond ruzie toen het meisje haar oog op een ander liet vallen. Kwaad en tevens teleurgesteld besloot mijn vriend de vakantie af te breken. Bij zijn huisdeur aangekomen botste hij tegen zijn buurvrouw. Hij kende haar alleen van gezicht. Ze vroeg hoe zijn vakantie geweest was. Waarop mijn vriend haar eerlijk het drama vertelde. De buurvrouw zag haar kans schoon. Nog dezelfde avond lag ze in zijn bed. Daar bleef het niet bij: samen zette ze een goed lopende zaak op. Ze kregen drie kinderen en zijn ruim 19 jaar bij elkaar.
Ik beweer dat we het leven maar heel beperkt naar onze hand kunnen zetten. Zodra we actie ondernemen gaat het mis. We zien dit vooral bij de zoektocht naar de ultieme relaties gebeuren. Sommige paragnosten beweren dat onze wensen door de Kosmos worden gehoord en we de juiste personen op ons pad krijgen gestuurd. Bij de drie voorbeelden hierboven lijkt dat er inderdaad op. Nuchter bekeken zou je het ook toevalligheden kunnen noemen.
De man die een wildvreemde vrouw achtervolgde is een treffend voorbeeld van luisteren naar je intuïtie. De voorgeschiedenis ken ik echter niet. Hij stond op het punt met iemand anders te trouwen. Wellicht bekroop hem al enige tijd het gevoel een verkeerde keuze te hebben gemaakt. Misschien was hij onbewust op zoek naar een ontsnappingsmogelijkheid. Mijn vriend had net een mislukte vakantie achter de rug. Ik kan me indenken dat je met iemand je verhaal wilt delen. Op dat moment liep hij tegen zijn buurvrouw aan. Die vriendin met al haar mislukte relaties zocht onbewust iemand die dezelfde ervaringen had.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat we onze gemoedstoestand uitstralen en dit door onze omgeving wordt opgepakt. We kennen allemaal de voorbeelden. Als we verdriet hebben en we gaan de straat op, dan lopen de mensen met een boog om ons heen. Verliefde en succesvolle mensen trekken ons juist aan. Probeer het maar eens uit op een terrasje als je net iets leuks heb meegemaakt. Je gaat alleen aan een tafeltje zitten en binnen luttele minuten heb je aanspraak. Maar heb jij je dag niet, dan moet je uren op je bestelling wachten en zal niemand aandacht aan je schenken waardoor jij je nog ellendiger voelt. Tenzij er iemand langs komt die in een gelijkwaardige situatie zit.
De man die door de Haagse binnenstad liep zag op afstand een mooie vrouw. Wat straalde die vrouw uit? Dat weet ik niet maar het zou best kunnen dat zij net haar relatie verbroken had. De buurvrouw van mijn vriend verklaarde later dat ze hem al een hele tijd op de “korrel” had maar dat er zich nooit een gelegenheid voordeed om nader kennis te maken. De twee vrouwen die nu zo gelukkig samen zijn kenden elkaar niet. Maar hier kunnen we zeggen dat gelijkgestemde zielen elkaar onbewust aantrokken.
Ik gaf drie voorbeelden van mensen die het geluk vonden op een volkomen onverwacht moment. Onderzoeken hebben aangetoond dat relaties die spontaan ontstaan vaak de meest standvastige zijn. Niet zo verwonderlijk omdat men in de eerste plaats wordt overrompeld en in de tweede plaats geen verwachtingen heeft. Maar is dat geluk wat letterlijk uit de lucht kwam vallen een toevalstreffer, voorbestemd of hebben we daar zelf toch grotendeels de hand in gehad?
Ik ben van mening dat geluk en tegenslag is voorbestemd. Anderzijds zijn we verantwoordelijk voor ons eigen leven. We mogen keuzes maken. Ervaringen hebben mij duidelijk gemaakt dat mensen niet zo maar op je pad komen. Vaak zie je pas veel later hun positieve betekenis. De kunst is nu dat eerder te zien. Mooie kansen doen zich namelijk niet vaak voor.
De man in Den Haag had gewoon kunnen doorlopen, mijn vriendin was niet genoodzaakt haar “onmogelijke” liefde op te geven en mijn vriend had het bij een beleefd praatje met zijn buurvrouw kunnen laten. De levens van deze drie mensen hadden dan een totaal ander verloop gehad. Ze pakten echter het geluk met beide handen aan en hebben daar geen dag spijt van gehad. Zoals het spreekwoord zegt: je moet het ijzer smeden als het heet is. Van uitstel komt altijd afstel.
Vele mooie kansen op het geluk laten we aan ons neus voorbij gaan omdat we het zo “druk” hebben. We plannen onze agenda’s overvol, bang een avond alleen thuis op de bank te moeten zitten. Vooral vrouwen hebben daar een handje van. Ondertussen klagen ze dat ze de ware liefde/vriendschap maar niet kunnen vinden. Logisch, want ze kijken er door al hun drukke werkzaamheden overheen. Mellie Uyldert schreef in een van haar boeken dat het kruid voor je genezing te vinden is naast je deur. Dat bedoelde ze zowel in letterlijke als overdrachtelijke zin. Mijn vriend, die uiteindelijk trouwde met zijn buurvrouw, is daar een prachtig voorbeeld van.
- Lees ook mijn column een gebroken hart
‘Toeval of de hand van kosmos’
Het zou zo moeten zijn dat men het geluk in zichzelf draagt, en als men dit ontbeert is het voor een ander onmogelijk dit ongedaan te maken.
Geluk moet in jezelf zitten.
Geluk delen is wel gezelliger dan het alleen beleven. Je nodigt iemand uit.
Als mijn geluk afhankelijk is van een ander dan ben ik de treurigheid zelf.
Toeval, bestaat dat?
Toen ik op een avond zeer sterk aan mijn toenmalige vriendin van heel lang geleden dacht, (zij woonde in Leeuwarden) – zocht ik haar op via google, mogelijk kwam ik dan achter haar huidig adres, ik typte haar naam in.
Ik kreeg toen de website van de Leeuwardercourant en las haar overlijdensbericht. Zij is (te) jong gestorven.
@Helder, dat overkwam me eergisteren ook. Met dit verschil dat ik niet onmiddellijk aan haar dacht maar een lijstje met vroegere vriendinnen ging naspeuren in Google. Ook mijn ex-vriendin is jong gestorven.
@Ko van Dijk, post juli 28th, 2010 at 02:18
————————-
Toeval of de hand van de Kosmos?
Toen ik lid was (gedurende 20 jaar) van de ‘haiku kring Nederland’, ik nog altijd haiku gedichten schrijf, en wij regelmatig filosofeerden over wat haiku poezie feitelijk inhoudt – (haiku is een Japans 3 regelig natuurgedicht, onderverdeeld in – 5 – 7 – 5 (totaal 17) lettergrepen) – stuitten wij vaak op de vraag of toeval werkelijk bestaat. Volgens de Boeddhistische leer bestaat toeval niet, in die zin is daar de stelregel: ‘toeval is geen toeval’.
Waarom bestaat toeval niet? Het heeft met gedachtenkracht te maken.
Men ziet pas verschijnselen als men die zelf doormaakt. Bijvoorbeeld: Ik zag nooit een zwangere vrouw, maar toen ik zelf zwanger was, heel vaak. Zo ook als men somber is, ziet men sombere mensen, als men vrolijk is, vrolijke mensen. Vul hierbij elke gemoedstoestand maar in en men ziet gelijkgestemden.
Gedachtenkracht
Als men sterk aan iemand denkt (dood of in leven maakt geen verschil) ontstaat er direct contact.
Toen ik aan het graf stond van mijn (veel te jong) overleden man (wij waren 30 jaar samen) en ik hem aansprak, zei hij: ‘Dood gaan wij allemaal, kijk maar naar het graf hiertegenover – (daar lag het graf van de dominee en zijn vrouw uit ons dorp, wij kenden ze heel goed, zijn vrouw had dezelfde voornaam als ik!!!), dat ik ook dood ga, vertelde hij zo aan mij, niet te veel om hem moest treuren, doorgaan met mijn leven, en ook genieten van onze 3 kinderen.
Toen ik 3 (een voor mijn man) nieuwe, exact dezelfde kaarsen, aanstak, raakten er twee opgebrand, de derde doofde pas een paar uur later. Toeval?
@Helder, of gedachten krachten zijn betwijfel ik nog steeds.
Ja Ko,
Inderdaad bestaat er gedachtenkracht. Hoe weet ik dat? Men ontdekt dit dan alleen als men alert is. Als men aan iemand denkt en die persoon belt jou, of jij die persoon, is het steevast: ‘Wat een toeval, ik dacht aan jou en jij belt mij op’!
Toeval?
En Ko, als jij gedachtenkracht betwijfelt, hoe komt dat zo?
@helder, gedachtenkracht is iets anders dan het overbrengen van je gedachten. Als je strek aan iemand denkt dan kan die ander dat misschien onbewust opvangen en je bellen. Maar als die persoon geen trek in je heeft belt hij toch echt niet. Dat je met je gedachten processen kunt sturen is wellicht voor enkeling weggelegd geboren met een gunstig Karma maar over het algemeen zal het je niet lukken. Het Sjamanisme is dan ook niet aan mij besteed.
Toen ik op het weblog van Maurice de Hond pleitte voor de (naar mijn mening) onschuld van Ernest Louwes, had ik steeds de foto, het gezicht van Louwes in mijn hoofd. Op zijn verjaardag, hij ‘verbleef’ toen nog in de ‘PIL’ (gevangenis te Lelystad), gaf ik ‘aan de poort’ een felicitatiebrief aan hem, af. Hij kreeg er honderden. De volgende dag al belde hij mij op.
Dat is gedachtenkracht.