Ko van Dijk Vertelt

Bij deze de laatste foto’s van Katya waaronder foto’s van Katya met haar oma die ze 4 jaar niet meer had gezien omdat haar moeder geen toestemming gaf. (Oma Leendertz woonde nota bene op bijna loopafstand van Katya en haar moeder vandaan) De ontroerende hereniging tussen oma en kleindochter was met de verjaardag van Katya 14 juni j.l. Zoals we op de foto’s kunnen zien heeft Katya ondertussen haar rijbewijs en haar vliegbrevet gehaald en is ze dol op stiefmoeder Olya.

Van verschillende kanten is mij gevaagd hoe het met Katya Leendertz gaat en of er nog nieuws is te melden. Ik heb me een jaar lang intensief met deze zaak bezig gehouden. Ondertussen moet ook mijn kleine bedrijfje (webdesign en promotie) blijven draaien. Webloggen kost geld en brengt niets op. Daarom kan ik helaas niet voldoende tijd besteden aan zaken die zich afspelen in het buitenland. Juridische stukken moeten vertaald worden en ik heb specialisten nodig die mij begeleiden omdat de rechtsspraak in het buitenland anders functioneert dan bij ons. Dat alles kost veel tijd en inspanning en heeft mij twee maanden geleden doen besluiten een pas op de plaats te maken en alleen iets te melden als het echt van belang is.

Voor wie de draad inmiddels kwijt is zet ik de ontwikkelingen nogmaals op een rij. Kort samengevat is de stand van zaken dat moeder Marina Karpenko in Nederland de eenhoofdige voogdijschap over Katya heeft gekregen, een besluit dat ook in hoger beroep door het hof is bekrachtigd. In een bodemprocedure staan nog de rechtsmiddelen de Hoge Raad en het Europese Hof open. In Amerika heeft de vader van Katya ook de eenhoofdige voogdijschap gekregen. Een besluit dat eveneens in hoger beroep is bekrachtigd. Dit is een eindbeslissing waartegen geen beroep meer mogelijk is.

Kort door de bocht zou je nu kunnen stellen dat zolang Katya in Amerika verblijft de vader alle zeggenschap heeft en zodra Katya voet op Nederlandse bodem zet hij zijn voogdijschap moet overdragen aan de moeder. Katya wil beslist niet meer terug naar Nederland. Het gaat in de eerste plaats om haar welzijn. Heimwee naar haar moeder heeft ze niet meer. Daar is ook alle reden toe want de moeder heeft geen of weinig blijk van medeleven met Katya gegeven. Zie daarover mijn andere column. Eind goed, al goed?

Nee, want er wordt nog een politiek spel gespeeld waarbij het belang van Katya niet centraal staat maar de vraag of Amerika kiest voor het standpunt van de Nederlandse autoriteiten. Die zijn van mening dat Katya onrechtmatig door de vader is ontvoerd en eisen dat Katya wordt teruggestuurd. In eerste instantie heeft de federale rechter aan het verzoek van Nederland gehoor gegeven. Maar na uitvoerige bestudering van de dossiers zijn besluit teruggenomen en de zaak verwezen naar een hogere rechtbank. Voor zover nu bekend komt deze zaak in september voor.

Formeel is Katya Amerikaans staatsburger evenals haar vader dat is. Vlak na haar geboorte hebben beide ouders voor de rechtbank van Pennsylvania een convenant gesloten waarbij overeengekomen is dat Katya te allen tijde Amerika als thuisbasis heeft. Het Haags kinderverdrag gaat er echter vanuit dat het kind thuishoort in het land waar ze het langste verbleven heeft. Voor Katya is dat Nederland. Er zijn echter uitzonderingen namelijk wanneer aantoonbaar is dat het kind gevaar loopt of omstandigheden die nadelig voor haar opvoeding en verdere ontwikkeling zijn. Denk aan landen met een Moslimcultuur, oorlog,  armoede etc.

Tegen moeder Marina en tegen haar vriend en advocaat Maarten Storm is aangifte gedaan wegens aanranding en mishandeling. Vanzelfsprekend hebben beide de gelegenheid gekregen om zich tegen de beschuldigingen te verweren. Daarvoor zullen Marina en de heer Storm naar Amerika moeten komen. Hoe dat is afgelopen is me niet bekend. Ik vermoed dat deze zaken weer zijn uitgesteld want dat is de tactiek van de heer Storm.

Het is dus denkbaar dat de advocaten van de vader van Katya een beroep doen op de bovengenoemde beschuldigingen en betogen dat Katya bij terugzending naar Naderland gevaar loopt. Gezien haar vorderingen op school, het feit dat Katya inmiddels goed is ingeburgerd in Amerika plus de hechte gezinssituatie die haar moeder niet te bieden heeft, zou een tweede argument voor het federale hof de toekomstperspectieven voor Katya kunnen zijn. Die liggen in Amerika duidelijk beter dan bij ons in Nederland. Tot slot speelt wellicht mee dat Katya niet meer terug naar Nederland en haar moeder wil. Amerikaanse rechters kijken beter naar de wensen van de kinderen dan bij ons. Blijft echter onveranderd dat politieke belangen een rol van betekenis spelen.

De gehele juridische afwikkeling in Nederland en de rol van de Arnhemse rechtbank in het bijzonder, geeft te denken. Rechters die weigeren dossiers te lezen omdat ze niet vertaald in het Nederlands zijn, geen moeite hebben met de zogenaamde “corrigerende” tikken van de moeder en zich er vanaf maken met de conclusie dat de verhouding tussen de beide ouders is verstoord. Dat soort rechters hebben zich in mijn ogen niet naar behoren gekweten van hun taak. In hun laatste vonnis wordt summier een niet onbelangrijk motief genoemd namelijk maatschappelijke onrust. Steeds vaker zien we dat publiciteit de rechtelijke macht in meer of mindere mate beïnvloed. Waarheidsbevinding lijkt ondergeschikt aan de mening van pers en het publiek te zijn. De publieke opinie is echter simpel te manipuleren met zielige verhalen. Dat zagen we aan de uitzendingen van Tros Vermist, Sylvana en Hart van Nederland.

Ik denk dat de zaak een compleet andere wending zou hebben genomen als de vader van Katya meer publiciteit gekregen had. Hij had echter de pech dat zijn advocaten ondanks herhaalde verzoeken niet voor de televisie wilden verschijnen. Ook de familie weigerde haar medewerking aan televisierubrieken. Dat is jammer want nu kreeg de tegenpartij volop de ruimte wat een eenzijdig beeld heeft opgeleverd. Vanaf het begin heb ik bij Paul Leendertz aangedrongen op een eigen website en weblog. Hij was daarmee begonnen maar door zijn drukke werkzaamheden als gezagvoeder ontbrak hem de tijd. Zodoende fungeerde mijn weblog min of meer als zijn spreekbuis. Maar dat is toch anders dan als je iemands eigen website leest. De lering die iedereen kan trekken uit deze zaak is dat publiciteit een belangrijker belangenbehartiger is dan de beste advocaat.

Gelukkig zijn Amerikaanse rechters objectiever en minder gevoelig voor pers en publiciteit wat niet wil zeggen dat ze geen kranten lezen of nooit het Internet raadplegen. Maar kijken we naar hun motiveringen dan wordt er gedegen werk afgeleverd waar de rechters in ons land nog iets van kunnen leren. Of dit in het voordeel van Katya en haar vader is zullen we echter moeten afwachten.

Gepost door Ko van Dijk op juli 29th, 2010 om 20:19
Categorie: Katja Leendertz  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.