De afgelopen week zat ik met een zakenrelatie op een vrijwel leeg terras. Er ontstond een ongedwongen en spontaan contact met andere terrasgangers. Dit bleken ook zakenmensen te zijn. Ik kon daar niets mee maar mijn zakenrelatie wel. Hij deelde zijn kaartje uit. Ik voorspelde hem dat hij met één van de twee of misschien met beide nu of in de nabije toekomst zaken gaat doen. Ongelovig keek hij me aan. Ik kan hem nog niet overtuigen dat het Internet niet in de schaduw kan staan van de contacten die je in het dagelijks leven en dan met name in de horeca opdoet. Dat is altijd zo geweest en zal ook zo blijven.
Ik heb mijn lucratieve opdrachten uitsluitend aan contacten die ik opdeed in de horeca te danken. Je moet dan wel de goede uitspanningen bezoeken. Hotels en hotelrestaurants bijvoorbeeld zijn een prima pleisterplaats om andere ondernemers te ontmoeten. De kroeg op de hoek is dat niet. Voor wie werk zocht in de televisiewereld was Moeke Spijkstra te Blaricum of De Jonge Haan in Hilversum the place to be. Vrijwel alle bekende televisiemakers kwam je in beide regelmatig tegen. Ik noem slechts enkele voorbeelden maar er bestaan veel meer kroegen die bij een bepaalde beroepsgroep favoriet zijn.
Vakbeurzen en seminars zijn ook goed voor je netwerk. Ik bezocht ze vroeger allemaal. Honderden kaartjes deelde ik uit. Omgekeerd nam ik honderden kaartjes mee naar huis. Die borg ik op in mijn archief. Als ik iemand nodig had bladerde ik dat kaartenbakje door. En zo kon het gebeuren dat ik iemand belde die dat niet had verwacht. Verbaasd vroeg men dan hoe ik hem of haar gevonden had. Ik vertelde dat ik de bewuste persoon ooit in een kroeg of op een beurs had ontmoet en ik me onze gesprekken nog woordelijk kon herinneren.
Dat kaartenbakje heb ik nog maar omdat ik helaas geen evenementen meer organiseer raadpleeg ik het nog sporadisch. Nu hebben we immers het Internet. Toch zegt me een profiel op bijvoorbeeld Linkendin weinig. Een goede site des te meer. Maar zo’n goede site kan je ook op het verkeerde been zetten. Voor een paar duizend euro huur je een professionele websitebouwer in. Die kan altijd van niets iets aantrekkelijks maken. Het is immers een virtuele wereld waarin de mogelijkheden onbegrensd zijn. Omgekeerd zien we ook de ondernemers die hun neefje voor een paar honderd euro hun website laten bouwen. Ze beseffen niet dat zo’n knullige site hun reputatie niet ten goede komt. Het Internet is dus wel degelijk van belang.
Ik geloof in netwerken en dan vooral de mond-tot-mond reclame. Daar kan niets tegenop. Een virtueel profiel is geen enkele garantie voor kwaliteit. Je CV op het Internet kan tegen je werken. Mensen maken in hun leven nogal eens een move en doen dan totaal andere dingen dan waarvoor ze hebben gestudeerd. Dan is het misschien onverstandig om inzicht in je verleden te geven. Het kan afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van datgene waarmee je nu bezig bent. Maar voor iemand die kan bogen op een geweldige staat van dienst in een bepaalde discipline is zijn uitgebreide cv op Linkendin juist een pré.
Ik kan niet ontkennen dat het Internet me iets heeft opgeleverd. Allereerst de vele leuke mailwisselingen. Een heel enkele keer kwam er een ontmoeting uit voort maar die viel altijd tegen. Dat komt omdat we ons een voorstelling maken van een virtueel persoon en daarbij onze fantasie laten gaan. We vergeten dat een persoon niet alleen uit woorden bestaat maar ook een mens is van vlees en bloed. Natuurlijk stellen we ons die mens altijd leuker voor dan hij of zij is. We mailen immers zo gezellig met elkaar. Het is net of we die ander al jaren kennen.
Ik kan me nog herinneren dat het eerste Internethuwelijk groots in de kranten werd gebracht. Ik meen dat het om een Amerikaans stel ging dat elkaar via e-mail leerde kennen. Daarna zijn velen hen gevolgd. Ondanks dat nu bijna iedereen over een Internetverbinding beschikt groeit het leger vrijgezellen gestaag. De explosieve opkomst van de datingsites ten spijt, ongeveer 7% van alle huwelijken heeft haar oorsprong te danken aan contacten via het Internet. Die magere score geeft al aan dat we voor de zoektocht naar een relatie niet op het Internet moeten zijn.
Ruim de helft van alle langdurige relaties zijn spontaan ontstaan. Vaak waren de echtelieden niet op zoek maar overkwam het liefdesgeluk hen op momenten dat ze er niet op hadden gerekend. Vreemd is het niet want wie geen verwachtingen koestert kan ook niet teleurgesteld worden. Want de eerste indruk is niet vertroebeld door alles wat je van die ander al weet. Zoals bij ontmoetingen die via mailwisselingen ontstaan.
Maar hoe zit dat dan met je zakelijke contacten via het Internet? Natuurlijk brengt het Internet ook zakenmensen tot elkaar en worden er zaken via het Internet gedaan. Het hangt er alleen vanaf wat je te bieden hebt. Betreft het louter handel en geen dienstverlening dan is het Internet een belangrijk afzetkanaal. Bij dienstverlening ligt dat toch anders. Hierbij geeft het persoonlijke contact de doorslag. Ik zie het voor de sociale netwerken niet rooskleurig in en ben niet de enige die sceptisch is. Het is niet voor niets dat er workshops worden gegeven hoe men effectief met sociale netwerken om kan gaan.
In de privésfeer ligt het allemaal anders. Het eclatante succes van Hyves en Facebook zijn treffende voorbeelden. Maar wil je iemand beter leren kennen bezoek dan zijn weblog. Ondernemers zouden er goed aan doen meer te webloggen. Het heeft me altijd verbaasd dat schrijvers dat vrijwel niet doen. Wie zijn boeken wil verkopen of trainingen aanbiedt doet er goed aan dagelijks een stukje op een weblog te schrijven. Dat levert je ook een soort netwerkje op maar dan van trouwe fans. Kortom, netwerken via kanalen als Facebook en Linkendin, daar geloof ik niet zo in. Een persoonlijk weblog des te meer.
Facebook, Hyves, maar ook het zakelijke Linkendin kunnen leuke hulpmiddelen zijn, maar voor het echte netwerken moet je inderdaad de fysieke weg op zoals jij stelt.
Ik heb bijvoorbeeld helemaal geen zin om mij overal te registreren(zoals bij Linkendin) om mijn netwerk uit te breiden of op te bouwen.
Zo weet ik van een aantal mensen dat zij zich allerlei titels en cv’s toe-eigenen die niet kloppen, maar wel ‘lekker staan’. Als je mensen persoonlijk ontmoet kun je beter op je eigen waarnemingsvermogen af gaan dan op zo’n site.
Ik ben nog een ouderwetse netwerker met kaartjes en dat werkt prima.