Professor Andriaan Honig en zijn collega Irma Verdonck-de Leeuw beweren dat mensen met een positieve levensinstelling minder vatbaar zijn voor kanker. En mochten ze de ziekte toch krijgen dan hebben ze een grotere overlevingskans dan personen met een depressief karakter. Honig verkondigt het gedachtegoed van Louise L. Hay. Deze schrijfster vergaarde wereldroem met haar boek Je kunt je leven helen. Op basis van dat ene boek wist zij een wereldwijde organisatie op poten te zetten en werd ze miljardair. Maar hebben Adriaan Honig, Irma Verdonck-de Leeuw en Louise L Hay gelijk?
Sanne Bloemink, freelance journalist in New York en schrijfster van het boek Hypermama, geeft tegengas. Ze deelt de mening van de hoogleraar niet: “In de Verenigde Staten, waar ik woon, trekt een groep wetenschappers en publicisten dergelijke stellingen in twijfel. Ze noemen zichzelf de negateers en vragen zich af in hoeverre chronisch zieke patiënten gebaat zijn bij dergelijke aansporingen tot het tonen van meer vechtlust. Meer in het algemeen ergeren zij zich aan een cultuur waarin positief denken als antwoord op verschillende kwalen de norm is.”
Mijn huisarts zal het ongetwijfeld met Sanne Bloemink eens zijn. Ooit hebben we samen zitten filosoferen over de krachten van onze geest en de invloed die we daarmee kunnen uitoefenen op ons ziekteverloop. Zijn jarenlange ervaring met terminale patiënten heeft hem geleerd dat het weinig tot niets uitmaakt. Ook mensen met een depressieve instelling knappen soms als een wonder op, terwijl de vechters het loodje leggen.
Als ervaringsdeskundige kan ik met honderd procent zekerheid zeggen dat er minstens één chronische kwaal bestaat die in hoge mate beïnvloedbaar is door stress en dat is de huidziekte Psoriasis. Meer dan de helft van de Psoriasispatienten ondervindt moeilijkheden met het vinden van een baan en een relatie. Daardoor komen ze in een vicieuze cirkel terecht en stapelen de problemen zich op. Zodra je bij deze mensen de stress kunt wegnemen knappen ze letterlijk zichtbaar op.
Psoriasis is een erfelijke afwijking en een soort tijdbom. Sommige baby’s worden ermee geboren maar over het algemeen openbaart de kwaal zich pas op latere leeftijd. Altijd is er een stressvolle gebeurtenis aan vooraf gegaan. Zodra de geest dan uit de fles is, is er geen weg meer terug. De kwaal zal in de loop van de jaren verergeren maar met een positieve levensinstelling en voldoende geld voor behandelingen valt er iets aan te doen.
Psoriasis- en kankerpatiënten hebben niets met elkaar gemeen. Sterker nog, er bestaan aanwijzingen dat Psoriasispatienten minder vatbaar zijn voor sommige vormen van kanker. De verklaring ligt in het gegeven dat Psoriasis veroorzaakt wordt door een overactief immuunsysteem. Het vechten zoals de professor schetst gebeurt dus door het lichaam zeker niet door de geest want die zou graag verlost willen worden van deze nare huidaandoening.
Genoeg over Psoriasis. Deze week trof me het bericht dat een kennis van me plotseling overleden is aan longkanker. Hij werd slechts 56 jaar oud. Als er iemand alles in zijn leven meegezeten heeft dan is hij dat wel. Met een positieve levensinstelling bouwde hij een keten goed lopende bedrijven op. Zes jaar geleden kon hij met pensioen gaan. Hij kocht een mooi huis naast een golfbaan in Portugal. De golfsport was zijn passie. Na een jaar was hij het leven van een jong gepensioneerde zat, keerde met zijn vrouw terug naar Nederland en begon opnieuw. Weer lukte het hem om een aantal zeer winstgevende bedrijven op te zetten. Zijn huwelijk was een sprookje. De man had terecht altijd reden om te lachen want er ging nooit iets fout. Op vakantie in zijn geliefde Portugal kreeg hij een longontsteking maar in het ziekenhuis werd kanker geconstateerd. Binnen twee weken was hij dood.
Een vriendin van me is niet bepaald het type dat vrolijk door het leven stapt. Ze heeft ook wel het nodige meegemaakt. 44 jaar was ze toen ze borstkanker kreeg. Het vooruitzicht van een amputatie maakte haar nog depressiever. Haar uiterlijk was alles voor haar. Gezien de ernst van de soort kanker die haar trof had ze maar weinig overlevingskansen. Ze zag het leven niet meer zitten en besloot de behandeling af te wijzen. Maar in dat geval voorspelde de artsen haar een zeer onaangename dood. Dus toch maar die amputatie, chemokuren en bestralingen. Tot ieders verbazing, en het meest die van haarzelf, knapte ze helemaal op. We zijn 7 jaar verder. Ze leeft nog steeds en werkt fulltime.
Twee mannen, allebei ondernemer en van dezelfde leeftijd, krijgen vlak na elkaar ook nog dezelfde soort kanker. De ene heeft een zeer positieve levensinstelling de ander loopt altijd te kankeren. Degene met een negatieve levenshouding weet het nog drie jaar vol te houden en dan is hij dood. De ander heeft de kanker 15 jaar overleefd en geniet in goede gezondheid van zijn pensioen. Een dergelijk voorbeeld zal de professor onmiddellijk zien als het bewijs voor zijn stelling. Maar wat denkt hij dan van Ria Brieffies of Sander Simons? Beide vechters die midden in het leven stonden en positief tegen hun ziekte aankeken. Het mocht niet baten.
Een prachtig voorbeeld is Chris Rea. De man kreeg in 2000 alvleesklierkanker. Hij legde zich bij de diagnose neer en begon met zijn afscheidstournee. Kanker aan de alvleesklier in onbehandelbaar en altijd dodelijk. De levensverwachting is maximaal 1,5 jaar na de diagnose. Chris Rea is niet genezen maar staat nog altijd op de bühne. Chris Rea een vechter? Welnee, hij accepteerde zijn noodlot. In 2006 leek het einde dan toch echt gekomen maar Chris knapte weer op. Dat hij nog steeds leeft verwondert hem zelf ook vandaar de titel van zijn 2010 tour: Still So Far To Go!!
Natuurlijk kijken we graag naar wielrenner Lance Armstrong. Ook deze man kreeg kanker (teelbalen, hersenen en longen) en had maar 3% overlevingskans. Een experimentele behandeling redde zijn leven. Daarna werd hij recordhouder overwinningen in de ronde van Frankrijk. Armstrong is voor vele kankerpatiënten een lichtbaken in de duisternis. De wielrenner bezit inderdaad een vechtersmentaliteit maar het is de vraag of dat van invloed op zijn ziekte is geweest. Eerder op de rest van zijn leven. Wie eenmaal de dood in de ogen gekeken heeft wil elke minuut optimaal benutten. Dat heeft Armstrong zeker gedaan.
We kennen allemaal mensen die voorbeeldig leven, niet roken en drinken, veel aan sport doen en gezond eten. Plotseling krijgen ze een hartaanval of kanker en gaan dood. In mijn directe omgeving kan ik je ook de mensen noemen die rookten, een stevige borrel dronken, zelden of nooit iets aan sport deden en toch een respectabele leeftijd haalde. Als ik naar mijn eigen leven kijk is het eigenlijk een wonder dat ik hier nog zit te tikken. Ik heb van heel wat leeftijdgenoten afscheid moeten nemen. Geen van allen hebben de vijftig gehaald. De meesten hadden het beter voor elkaar dan ik en leefden ook stukken gezonder.
Ik geloof dat een aantal kwalen en ziekten direct of indirect te maken hebben met je geestelijke gesteldheid. Als voorbeeld noemde ik psoriasis. Ongetwijfeld zullen er meer kwalen zijn die we kunnen toeschrijven aan onze gemoedstoestand. Maar of dat ook voor dodelijke ziektes opgaat valt te betwijfelen. Niemand gaat voor zijn tijd. Je levensweg wordt door Karma bepaald, daar hebben we maar heel weinig invloed op. Wellicht dat een wereldwijd onderzoek onder kankerpatiënten mijn mening doet herzien. Vooralsnog moeten we ons maar geen illusies maken dat we met een positieve kijk op het leven onze kansen om kanker te overwinnen vergroten.
Hartgrondig met je eens, Ko! Je beeld is ook weer geweldig.
Ik heb iemand in mijn omgeving met dat Louise Hay boek en ik vind het zelfs bijna een gevaarlijke stroming. Er zijn adepten die gaan zeggen dat als je ziek bent, dat het dan aan jezelf ligt omdat je niet positief genoeg bent. (En net of je daar wat aan kan doen, je karakter kun je niet zomaar veranderen.) Dat heeft als gevolg dat als iemand ziek is in je omgeving, je daar niet voor hoeft te zorgen, want diegene heeft het toch aan zichzelf te danken. Mooi excuus om je verantwoordelijkheid voor je medemens niet te nemen.
Hangt samen met het idee van de maakbare maatschappij, succes is een keuze, the secret, enzovoort. Ongeluk, ziekte, armoede: allemaal eigen schuld dikke bult. Had je maar positiever moeten zijn of beter moeten wensen.
Ik vind het een asociale manier van in het leven staan.
Tegenwoordig is de gedachte: ben je een moordenaar dan ben je ziek en heb je hulp nodig (slechtheid is vermedicinaliseert), maar heb je kanker dan heb je dat aan jezelf te danken. Blame the victim.
Nee, niet mijn kopje thee.
Al die schrijvers/schrijfsters weten net zoveel over kanker en het onstaan ervan de eventuele oplossing voor genezing, etc als een tuinboon.
De grootste fout is dat mensen dat soort lectuur nog lezen ook en er waarheid aan hechten. Ze worden op het verkeerde been gezet, gemanipuleerd en GELOVEN alles. Als het zo eenvoudig lag kregen positieve mensen geen kanker en zouden alle negatieve mensen kanker krijgen.
Nee, het is gewoon bullshit en kassa voor die schrijvers.
@Mjon, de maatschappij is helaas niet maakbaar en je noodlot kun je vrijwel niet voorkomen. Dat is de praktijk.
Theoretisch kun je wél je leven naar je hand zetten. Als jij nooit in een auto stapt kun je geen auto-ongeluk krijgen. Als je geen geld uitgeeft word je niet arm en als je nooit buiten de deur komt kun je ook niet over een stoeptegel struikelen. Maar nu loop je over straat en een dronken automobilist rijdt je aan. Had je maar niet over straat moeten lopen. Je geld heb je veilig opgepot in een oude sok, maar er breekt band uit bij de buren en ook jouw huis gaat in vlammen op. Toch je geld weg. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Er is altijd wel iets te bedenken waarmee we onze onfortuinlijke medemens om de oren kunnen slaan tot het onszelf overkomt.
Dat is mijn grootste bezwaar tegen dat positief denken. Het leven is nu eenmaal niet dagelijks een feest. De beren die op ons pad komen kunnen we helaas niet altijd ontwijken. Maar leg dat maar eens iemand uit die nooit tegenslag heeft gehad.
Wat je opmerking betreft over moordenaars: misdadigers zijn zelden ziek dat maken wij ervan. Misdadigers hebben gewoon lak aan de samenleving en doen waar ze zin in hebben. Kijk naar de bedroevende resultaten van TBS-klinieken. Dat instituut moeten we zo snel mogelijk opheffen.
@Visie: correctie. We praten hier niet over de mening van schrijvers maar over de onderzoeksresultaten van wetenschappers. Dat is veel erger.
Ha, wat een fijn stuk Ko!
Zo zorgwekkend dat het idee dat het lot wilsafhankelijk is telkens weer in een nieuw jasje opduikt, wat je zegt: Louise Hay. Voor wetenschappers zou dat te onwetenschappelijk moeten zijn.
@Ko
Ook de onderzoeksresultaten van wetenschappers zijn in de regel nergens op gestaafd zonder echte bewijzen. Mensen kun je van alles wijsmaken en trappen er nog in ook het is niets meer dan een zoethoudertje om de angst weg te nemen.
Het gezegde ‘Mens durf te leven’ vind ik zeker zo belangrijk en of dat nou in positieve of negatieve zin is blijft om het even. Het leven is niet altijd rozengeur en manenschijn en dat geldt voor iedereen. Je blijft gevrijwaard van kanker of hebt pech om het te krijgen. Dat is m.i. de aardse realiteit, die mensen onder ogen zouden moeten en durven zien.
Quote van Ko: ‘Als ik naar mijn eigen leven kijk is het eigenlijk een wonder dat ik hier nog zit te tikken. Ik heb van heel wat leeftijdgenoten afscheid moeten nemen. Geen van allen hebben de vijftig gehaald. De meesten hadden het beter voor elkaar dan ik en leefden ook stukken gezonder.’ Je bedrijft verkeerde statistiek, Ko. Een peiling onder een veel te kleine en niet representatieve doelgroep. Een man wordt in Nederland gewoon gemiddeld ruim boven de zeventig. Ik heb eens zo positief gedacht dat ik 24 uur per dag met een erectie rondliep. En toen had je nog niet de goeroe Johan C die vertelde dat elk voordeel weer z’n nadeel heb. Met negatief denken was dat maar een kwartiertje geweest. Als ik er over nadenk, toch tijd zat, dan zit ‘m het probleem ‘r in dat positief of negatief denken helemaal niet te definiëren is. Bijvoorbeeld: ‘Verdomme, ik ben zo arm dat ik me geen automobiel kan veroorloven. Altijd maar dat verdomde lopen naar de Aldi.’ Die negatieve gedachte zorgt voor een fit en gezond lichaam. Omgekeerd de positieve gedachte ‘Wat ben ik blij met mijn Porsche!’ en kaboem het levenslicht gaat uit tegen de levensboom die de werkeloze Aldi-klant op net veilige afstand staat te bewonderen. Praat die Aldi-klant daarna met zijn straatbewoner in de Schilderswijk wat hij meemaakte met die Porsche tegen de levensboom blijkt die straatbewoner een hele leuke, sympathieke, single mevrouw te zijn. Enzovoort, het is wat Ko zegt karma of the flow. Nature rules! And the most beautiful things in life are for free (ohoh, positief denken…).
@Ko,
Voor alle duidelijkheid: ik ben het dus ook niet eens met die gedachtes: niet mijn kopje thee (niet mijn ding, niet mijn manier van tegen dingen aankijken). Ik heb niets met the secret, louise hay of de maakbare maatschappij. Maar het is een teken van deze tijd, de zeitgeist, om zo te denken.
We zien slechtheid (het kwaad) als een ziekte en vinden het belangrijker dat de misdadiger hulp krijgt dan straf. Je krijgt als boef ook meteen een advocaat, als slachtoffer kun je alles zelf uitzoeken plus uit eigen zak betalen en dan krijg je ook nog de schuld, want dan had je het maar niet uit moeten lokken (blame the victim gedachte).
Die medicinalisering van ‘het kwaad’ of ‘het slechte’ is te herleiden tot Plato. De momenteel populaire opvatting dat morele overtredingen een vorm van ziekte zijn, komt van hem. Als je iets moreel verkeerds doet, komt dat doordat je persoonlijkheid niet de juiste structuur heeft. Je lijdt dan aan een persoonlijkheidsstoornis, een psychisch gebrek: een medisch probleem. Dat was Plato’s gedachtengang.
Tot op zekere hoogte kan ik daar nog in meegaan. Je kunt er zelf immers weinig aan doen met wat voor soort persoonlijkheid of ziekelijke neigingen je geboren wordt. Iemand die graag steelt, zal deze neiging altijd moeten onderdrukken en heeft het daarin zwaarder dan iemand die die neiging gewoonweg niet heeft. Daar mag wel oog voor zijn, vind ik.
Iemand helpen te vechten tegen zijn steel-neiging, vind ik wel humaan.
Maar zodra hij iets steelt, krijgt hij straf.
Ik vind dat je altijd verantwoordelijk bent voor het leed je een ander aan doet. Maak van jouw probleem niet het probleem van een ander: dat is niet oplossen maar doorschuiven. Bovendien is het leven nou eenmaal niet eerlijk, het is meer van soms heb je geluk en soms heb je pech.
@Mjon
Iedereen lijdt wel aan een persoonlijkheidsstoornis in meer of mindere mate.
Plato zal ook niet helemaal gezond zijn geweest.
@Jolie, wetenschappers zullen nooit toegeven dat ze Louise L. Hay gelezen hebben maar de enorme hype die haar boek te weeg heeft gebracht is niemand ontgaan.
Ik ben ook geen wetenschapper, maar ik ben er wel van overtuigd dat je met een positieve instelling idd langer leeft!!!
Nou Ko niet kankeren over psoriasis er zijn ergere dingen in het leven, pff ik zou er bijna een hartinfarct van krijgen
En voor al mijn lieve familie-leden , vrienden en vele kennissen die wel al te vroeg door ziekte en al het andere zijn heengegaan, RIP. En al diegene die nu ziek zijn , sterkte!
@Ko, ja, alsof ze er ergens toch een paar moleculen van inademen ;-} Op zich logisch, het is verkapt calvinisme: in het christendom/calvinisme kan een zonde ook al bestaan uit “verkeerd denken” of een “verkeerde instelling.” En ja, daar kùn je voor gestraft worden. Die gedachte zit diep in onze westerse cultuur ;-}
@Ko
Dat was een klasse stuk dat je hebt geschreven. Ben blij dat je daar een genuanceerde en inzichtelijke kijk op hebt.
Lance Armstrong is genezen en roept dan dat dat komt door zijn eigen positieve instelling. Dan verklaar je indirect dat mensen die sterven aan kanker niet positief genoeg zijn geweest. Men is dat wel eens nagegaan. En wat bleek. Zelfs de meest positieven gingen gewoon voor de bijl.
De meeste ziektes zijn erfelijk/genetisch bepaald. En als je gaat, dan ga je.
Dat van die 3% van Armstrong. Dat beweerde die arts toendertijd. Maar klopt zo iets wel. Is zoiets wel in procenten uit te drukken. Is dat niet eigenlijk achteraf pas te bepalen? En met kanker haal je het wel of niet of het zit er tussen in. En Armstrong heeft het wel gehaald. Dus was zijn overlevingskans 100 % bij nader inzien bij de behandeling die hij heeft ondergaan. Ik heb liever 1% overlevingskans (als diagnose van een arts) maar dat ik het wel overleef. Dan dat ik 99% overlevingskans heb maar het dan niet overleef.
Ik zie dit als mythevorming en ego uiting wat uiteindelijk ook nog veel geld oplevert ook. Het is natuurlijk een leuker verhaal dan dat van Maarten van der Weijden (50 % overlevingskans vanuit de diagnose) die gewoon verklaart dat hij geluk heeft gehad.
Al geloof ik wel dat zijn inzet voor de kankerstichting goed bedoeld is en ook zijn functie heeft. Ook al kwetst hij mogelijk degenen die gewoon aan de kanker sterven.
@Jeroen, over Lance doen verschillende verhalen de ronde. Eerst was het 50% en later 3%. Ook denken sommige dat Lance een onbekende soort doping heeft gebruikt. Het zou allemaal kunnen. Maar er zullen meer mensen zoals Lance zijn die de kanker hebben overwonnen. Wat Maarten van der Weijden zegt is zoals het is: bij elke behandeling heb je 50% kans. De één heeft geluk, een ander helaas niet.
@Jolie, ik geloof in Karma, wat zoveel betekent als dat wie fouten maakt in vorige levens dit op zijn bordje in volgende levens krijgt. Omgekeerd werkt dat ook zo. Vandaar de geluksvogels en pechvogels. We moeten Karma echter in een breed perspectief zien en dus niet denken dat we in dit leven de zaken zowel positief al negatief naar ons hand kunnen zetten. En dat is de indruk die gewekt wordt.
Professor Andriaan Honig en zijn collega Irma Verdonck-de Leeuw maken deel uit van de “tussen-de -oren-maffia”. een bedenkelijk type lieden die alleen cijferstjes en opvattingen die in hun kraam te pas komen.