De film Broken Flowers met Bill Murray inspireerde me om ook eens op zoek te gaan naar mijn exen. Niet naar de ex-vriendinnen waarmee ik een langdurige relatie heb gehad. Dat zijn hoofdstukken die ik voorgoed heb afgesloten. Wat mij intrigeert zijn de levens van de “passanten” uit mijn verleden. Dat zijn er behoorlijk veel geweest. Ooit heb ik eens een lijstje gemaakt met de namen van die dames en dat opgeborgen in mijn archief. Vandaag vond ik die lijst.
Nu de halve wereld op Twitter, Hyves, Facebook en Linkdin zit moet het mogelijk zijn deze oude liefdes met een muisklik te traceren. Dat viel tegen. Ik vond er zes. Erg goed gezocht heb ik nog niet en ook moet ik mijn lijst nog afwerken. Als ik persé iemand wil achterhalen dan lukt dat meestal wel maar dan moet ik meer moeite doen. Dat ben ik voorlopig niet van plan. Ik hoef de dames niet persoonlijk te ontmoeten. De lol van de zoektocht voor mij is te weten te komen hoe het afgelopen is met hun dromen. Hebben ze kinderen, een mooie carrière gemaakt, wonen ze nog in Nederland? En natuurlijk de nieuwsgierigheid naar hun uiterlijk want de meeste vrouwen uit mijn grijs verleden zagen er aantrekkelijk uit.
Ik begon met de naam in te tikken van een bekoorlijke harpiste. Toen ik haar ontmoette in 1989 was ze één van de jongste musici van een vooraanstaand orkest. Ze had absoluut talent. Zelf was ze overtuigd dat er een internationale carrière voor haar was weggelegd. Helaas, dat is blijkbaar niet gelukt. Haar naam kwam ik slechts tegen op een concertagenda uit 1994. Waarschijnlijk is ze getrouwd en niet onder haar meisjesnaam op het internet actief.
Een van de mooiste vrouwen die ik in mijn leven heb mogen beminnen pikte ik in een sauna op. Ze bracht mijn hoofd op hol en dan moet je toch van goede huize komen. De dame in kwestie werd onmiddellijk kopschuw van mijn (overdreven) aandacht en verdween spoedig uit mijn versier. En ja hoor, bingo! Op Facebook was het raak. Geflankeerd door man en twee peuters ontdekte ik haar foto. Ook na ruim 15 jaar zag ze er nog geweldig uit. De vent die meer geluk had dan ik, droeg een duur merk pullover. Met een brede grijns keek hij de lens in. De bofkont. Hoewel, dergelijke vrouwen kosten de man een jaarinkomen. Twee koters… Niets voor mij. Misschien ben ik toch beter af dan hij.
In dezelfde periode pikte ik een andere uitermate aantrekkelijke verschijning op. Misschien had het iets tussen ons kunnen worden als ze behoudens een mooi uiterlijk nog wat meer te bieden had. Dat viel toen tegen. Mogelijk dat dit inmiddels veranderd is want ik zag dat ze zeer actief in de plaatselijke politiek is geworden. Dat had ik niet van haar verwacht. Maar foto’s en meer persoonlijke info dan over haar politieke activiteiten kon ik niet vinden.
Josefien heeft een aantal jaren een bescheiden rol in mijn leven gespeeld. We trokken regelmatig met elkaar op tot ik vaste verkering kreeg. In die periode kwam zij een vent tegen, trouwde met hem en verloren we elkaar definitief uit ’t oog. Ik had dan ook niet verwacht haar te kunnen traceren onder haar meisjesnaam. Dat lukte echter onmiddellijk. Aangezien die meisjesnaam zelden voorkomt moet ik de goede Josefien hebben gevonden. Ze blijkt iets te doen met binnenhuis architectuur. Dat klopt want toen we met elkaar omgingen werkte ze bij een exclusieve woninginrichter. Helaas, ontbrak bij haar profiel de foto.
Wie wel haar foto op Facebook had staan was mijn kerstgeschenk. Dat moet ik je uitleggen. Op een verjaardagsfeestje begon de gastvrouw me uitgebreid te vertellen over haar beste vriendin. Die zou die avond gekomen zijn maar werd ziek. Heel jammer want die vriendin zou volgens mijn gastvrouw perfect bij me passen. Nu ben ik altijd sceptisch als iemand mij wil koppelen. Maar er heerste een uitgelaten stemming dus ik reageer voor de verandering enthousiast. Op een gegeven moment belt de afwezige dame de jarige op. Die geeft de telefoon aan mij door. Ze heeft door de griep een prachtige, omfloerste stem. We maken een kort praatje waarbij de rest van de aanwezigen zich niet onthouden van commentaar. Aan het eind van het gesprek wisselen we telefoonnummers uit en beloven elkaar te bellen.
Eenmaal weer thuis berg ik haar nummer op. Je moet nooit de volgende dag aan de telefoon gaan hangen want dat werkt doorgaans averechts. Ik neem me voor enkele weken te wachten. Maar die kans krijg ik niet. Zij neemt het initiatief en vertelt dat ze nieuwsgierig naar me is. Het is echter vlak voor de kerstdagen. Ik verwacht dat we gaan daten in het nieuwe jaar. Maar nee, toevallig heeft ze met de kerstdagen nog geen plannen. Of ik misschien zin heb om langs te komen. De kerstdagen heb ik altijd vervelend gevonden dus een verzetje is welkom. Ik besluit op haar uitnodiging in te gaan en stel voor om te koken. Daar heb ik geen spijt van gehad. Met genoegen kijk ik op die kerst terug. Het klikte onmiddellijk tussen ons. Wel moest ik even wennen aan haar tomeloze passie. Ze was de meest wilde vrouw die ik in mijn leven heb meegemaakt.
De vriendschap en wilde seks heeft een aantal maanden geduurd. Toen ontmoette ze een rijke vent waarmee ze in een Gooise villa ging samenwonen. We hadden geen echte relatie dus ik vond het leuk dat ze de ware liefde dacht te hebben gevonden en wenste haar oprecht alle geluk. We zijn 23 jaar verder. Ik heb haar nooit meer gezien en nog het beeld van haar voor ogen van weleer. Dat was even schrikken. Vrijwel onherkenbaar door een grote bos grijs haar maar met nog altijd dezelfde, ondeugende blik in haar ogen. Het kon niet missen dit was mijn kerstgeschenk.
Ik ga nog wat verder terug in de tijd. Een oud collega van me met een vrij zeldzame naam moet traceerbaar kunnen zijn. Onmiddellijk rollen er foto’s, websites en profielen uit. Aan dit meisje bewaar ik een bijzondere herinnering. Ze was nog studente en had een relatie met een veel oudere man maar die liet haar in de steek toen ze moest worden opgenomen in het ziekenhuis voor een vervelende operatie. Ik stond haar in die nare periode bij en werd daar ruimschoots voor beloond. Op de dag dat ik jarig ben ging ze onder het mes. Zoiets vergeet je niet. Gelukkig knapte ze op maar had nog wel last van een depressie waar ik haar getracht heb doorheen te slepen. Uiteindelijk kwam het vriendje weer in beeld en was ik haar kwijt. No hard feelings. Van onze stiekeme relatie heeft hij waarschijnlijk nooit geweten want ik kreeg nog een mooie fles whisky van hem voor de steun die ik zijn vriendin had verleend.
Als iemand het bijzonder goed gedaan heeft en wat uiterlijk betreft vrijwel niet is veranderd geldt het voor deze meid. Ze heeft twee universitaire studies voltooid, een bliksemcarrière in het buitenland gemaakt en een mooi eigen bedrijf opgebouwd. Dankzij Google streetview kwam ik er achter dat ze een niet onaardige villa bewoond. Of ze getrouwd is vermeldt haar profiel niet. Nieuwsgierig of ze mij nog kan herinneren is ze de enige van deze dames die ik nu een mailtje heb gestuurd. Het zou leuk zijn om antwoord te ontvangen. Meer hoeft niet van mij. Zelfs het maken van een afspraakje is iets dat ik niet snel zal doen. Herinneringen blijven het mooist als je ze koestert zoals het was.
En dan kom ik weer terug bij Broken Flowers waarmee ik deze column begon. Ook de hoofdpersoon uit die film komt tot de conclusie dat de tijd niet heeft stilgestaan. Alle exen die hij met een bezoekje heeft vereerd hebben hun eigen leven opgebouwd en zijn vrijwel onherkenbaar geworden. De film is een aanrader voor wie nog romantische gevoelens bij het verleden heeft. Je geneest onmiddellijk.
Ha Ko, leuk verhaal weer.
Terug denkend aan mijn exen , voel ik niets romantisch meer. De meesten waren niet eens zo romantisch, waarschijnlijk omdat ik datzelf ook niet ben. Ik heb er wel leuke herinneringen aan overgehouden. De evt ellende daar denk ik niet eens aan.
Ik ben na een verbroken relatie 1 keer goed “kapot” geweest van verdriet. Dat is me daarna nooit meer overkomen. En dat zal me ook nooit weer gebeuren.
Nu praat ik weleens met de kinderen over een voorval met een ex. :”weet je nog toen, die en dat” en dan moeten we hartelijk lachen.
Ach ja, zo gaan die dingen
Hihihi, hylarisch stuk dit! Je gaat het me natuurlijk niet vertellen, maar ik ben wel benieuwd naar die lijst…zes van de hoeveel?
Broken flowers was leuk ja. Ik had altijd een bloedhekel aan Bill M, (komt door die verschrikkelijk irritante Groundhog day
) maar dat maakte hij met Lost in translation helemaal goed. Broken flowers kwam vlak daarna en zat een beetje in het zelfde straatje als Lost in translation: Lekkere zwarte humor…
Het feit trouwens dat jij ooit een lijst hebt gemaakt met je overwinningen is voor mij een openbaring: Emancipatie ten top: Ik dacht namelijk dat alleen vrouwen dat soort rare dingen konden doen! Haha, goed joh!
@Luna, nee ik ga je niet het totaal onthullen. Maar het is een getal met drie cijfers.
Dat hield ik bij in mijn agenda’s. Die agenda’s heb ik nog allemaal. Noem het een
soort dagboek. Er zat ook een praktische kant aan. Zo kon ik eventueel terugrekenen
als één van mijn veroveringen zou beweren van mij in verwachting te zijn. Dat is
overigens nooit gebeurd.
@Klivia, ik heb twee lijstjes: de exen waar ik een echte relatie mee heb gehad en de “scharrels”. Dit verhaal gaat over de “scharrels” daar kan ik weinig romantische gevoelens bij terughalen.
Ko, scharrels noem ik geen Ex-en
@klivia, vrouwen beoordelen hun vriendjes anders dan mannen hun “scharrels”
Maar ik leg de lat niet zo nauw. Het bewuste lijstje waar het hier omgaat is een verzameling van “passanten” in verschillende gradaties. Voor mij is een echte relatie dag en nacht samenwonen. Dat zijn er maar 4 in mijn leven geweest.
Nu snap ik waarom je bankroet bent, te veel geld besteed aan condooms.
Huh Ko hier klopt iets niet , het moet dan zijn :mannen beoordelen hun vriendinnetjes anders dan vrouwen hun scharrels. Huh. Ik bedoel, scharrels zijn iets tijdelijks, toch. Nou dat duurt bij mij echt niet langer dan 4 weken ofzo……. nee nog korter zelfs. Maar ik snap wat je bedoelt. Ben er alleen nog niet uit of ik het helemaal met je eens ben qua beoordeling mannen versus vrouwen en exen versus scharrels……:P
Haha, die Netwerk! Leuk! Maar wie heeft het hier eigenlijk over condooms? Als ze zwanger konden worden, dan zullen die niet zo vaak zijn gebruikt als het aantal van de “passanten”. (scherp van me heh) Maar ook handig zo’n lijst om terug te kunnen halen wie je allemaal moest bellen als je een SOA opgelopen had!! Heheheh. Mijn lijst bestaat ook uit drie cijfers. Om eerlijk te zijn; twee cijfers en een 5je achter de komma. Mijn huidige lover is nog lang geen passant, dus ookal telt hij voor honderd (procent), die halve staat voor mijn schatje.
Jezus Ko, hoe haal je de drie cijfers zeg. Misschien had ik ‘vroeger’ ook naar naaktstranden en sauna’s moeten gaan.
@Luna, het geheim zat niet in mijn uiterlijk maar in het altijd op stap zijn. Dan kom je leuke vrouwen tegen. Naaktstranden en sauna’s was daar een onderdeel van. Maar het is allemaal verleden tijd. Tegenwoordig heb ik een keurig leven zonder wilde dames om me heen.
Overigens heb ik maar één keer een onschuldige soa (platjes) gehad. En het mooie was niet van seks maar van kleding passen. En kennis van me had een partij dure spijkerbroeken weten te ritselen. Waarschijnlijk gestolen spul. En inderdaad dat gedijt niet. Enfin onze hele vriendenkring die broeken passen. Later hadden we allemaal last van die kleine (inmiddels uitgestorven) beestjes. Niets hielp, behalve scheren.
Dus ik heb misschien geluk gehad. En zoals Nètwerk reeds vertelde, ik ben uiteindelijk failliet aan de condooms gegaan
Hahahaha!!! Lijkt me 1 vd aangenaamste manieren om failliet aan te gaan!
(ter zijde; volgens mij had/heb je ook een behoorlijk vlotte babbel: doet het goed bij de vrouwtjes!)
Lachen van die spijkerbroeken. Dat excuus had ik nog nooit gehoord!
Neehoor, ik geloof het wel; erg vermakelijk! Al was een orgie dan in dit geval wel weer een wat stoerder verhaal geweest zijn 
@Luna, dat van die vlotte babbel klopt. Zonder had er nooit een vrouw naar mij gekeken. Nu ja, ik had dan misschien geen mooie kop maar wel een goed lijf. Helaas, ook dat is verleden tijd evenals een volle geldbuidel.
Maar nu kunnen internetters van mijn verhalen genieten omdat ik nog zelden op stap ben en dus schrijf.
Dat je van kleding passen iets kon oplopen was voor mij toen ook nieuw maar als je er even over nadenkt helemaal niet zo vreemd. Ook grappig is dat de platjes dankzij het scheren bijna zijn uitgestorven hoewel niet iedereen daarvan overtuigd is:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Schaamluis
Natuurlijk had ik stoer kunnen doen maar een orgie heb ik nooit meegemaakt. Parenclubs is en was niet mijn ding.
Parenclub, nee, daar zal je mij ook niet tegenkomen, maar gezellig vrienden onder elkaar samen spijkerbroeken passen daar komt dus blijkbaar dezelfde sores van!!
Was laatst bij DWDD een bioloog die schaamluis ‘verzamelde’ om hem voor uitsterven te behoeden. Biologisch gezien is het heel wat dat een dier uitsterft natuurlijk, zeker als het door zoiets als een menselijke hygiene/verzorging als bijvoorbeeld scheren komt. Hij deed een oproep om iedereen met platjes hem te laten bellen, om verdere stappen te bespreken. Aparte hobby zeg ik dan
Tip: gewoon pilates gaan doen, dan heb je (met een beetje doorzettingsvermogen) zo je postuur weer terug.