Een enkele keer krijg ik een mailtje of een reactie op dit weblog waaraan duidelijk te zien is dat de schrijver of schrijfster dyslectisch is. Als het een serieuze reactie betreft dan verbeter ik het eerst alvorens het te plaatsen. Soms is dat nog een behoorlijke klus omdat het niet enkel spelfouten zijn maar ook de proza die verbeterd moet worden. Ik heb echter bewondering voor mensen die ondanks deze lastige handicap toch proberen deel te nemen aan de Internetgemeenschap en moedig ze altijd aan zich vooral niet te schamen.
Naar schatting hebben één miljoen Nederlanders moeite met lezen en schrijven. Deze handicap heeft maar gedeeltelijk met een onvoltooide schoolopleiding of allochtone achtergrond te maken evenmin met een gebrek aan intelligentie. Dyslexie of woordblindheid is een aandoening die hoogstwaarschijnlijk erfelijk is en in alle geledingen van onze samenleving voorkomt. Winston Churchill, August Rodin en onze eigen Jan des Bouvrie zijn enkele beroemde dyslectici.
Het geschreven woord heeft de afgelopen tien jaar een groot deel van onze verbale communicatie verdrongen. We typen ons suf. Gezellig een praatje maken is er nauwelijks nog bij. “Zet maar op de mail”, hoor je veelvuldig als je iemand belt om even iets te vragen. We denken ten onrechte dat mailen ons tijd bespaart en misverstanden scheelt. Niets is minder waar. Al die mailtjes lezen en beantwoorden kost juist meer inspanning dan een gemiddeld telefoontje. Bovendien is lang niet iedereen bedreven in het bondig omschrijven van zijn wens of probleem met gevolg dat er diverse mailtjes verstuurd en beantwoord moeten worden alvorens het duidelijk is waar het om gaat.
Voor dyslectici moet dit tijdperk een regelrechte ramp zijn. Ook zij krijgen veelvuldig het verzoek om hun vragen per e-mail te stellen en zullen dan moeten uitleggen dat ze daartoe niet instaat zijn. Ongeloof en irritatie aan de andere kant van de lijn is hun deel. Ik kan me voorstellen dat dit iets met je zelfvertrouwen doet. Een lichtpuntje is dat de meeste dyslectici wel uitstekend kunnen communiceren, iets dat steeds meer mensen zijn verleerd. Wij zijn zo gewend geraakt aan het typen van een berichtje dat we met een mond vol tanden staan bij een één-op-één-gesprek. Want dan wordt er van je verwacht onmiddellijk te reageren en heb je geen bedenktijd zoals bij het beantwoorden van je mail.
Ik heb nog een troost voor de dyslectici, vrienden maak je zelden via de digitale snelweg. Ogenschijnlijk lijkt je wereld groter als je veel digitale contacten hebt maar dat soort vrienden bestaan alleen virtueel. Je drinkt vrijwel nooit een biertje met ze. Laat staan dat ze je komen helpen in geval van nood. Toch zou ik al die mailtjes niet willen missen.
Persoonlijke omstandigheden hebben mijn leven de afgelopen zeven jaar drastisch veranderd. Voorheen was ik altijd op stap. Ik bezocht tientallen concerten, festivals, musea en zeer frequent het strand. Ook had ik altijd een grote schare kennissen om mee heen. Aan vriendinnen had ik nooit gebrek. De horeca had een goede klant aan mij. Dat alles viel weg toen mijn goed lopend bedrijfje door een corrupte overheid de das om werd gedaan. Sindsdien tracht ik met Internetklussen mijn hoofd boven water te houden. Dat lukt redelijk maar is een totaal ander leven dan ik gewend ben geweest. Ik werk letterlijk dag en nacht vanuit huis en stort me nog zelden in het uitgaansleven. Mijn weblog en de vele mailcontacten zijn daarvoor in de plaats gekomen.
Aan de ene kant heeft het Internet mij een isolement bespaard aan de andere kant, zonder Internet was ik genoodzaakt geweest om vaker de deur uit gaan en had ik wellicht al weer een nieuw succesvol bedrijf opgebouwd. Ik heb me als zovele behoorlijk verkeken op de mogelijkheden geld te verdienen met het Internet. Opnieuw heb ik in mijn leven moeten constateren dat je het toch vooral moet hebben van de mensen met wie je een persoonlijke band opbouwt. Een mens is meer dan een woordenbrij op papier.
Dyslectici kunnen geen keuzes maken, voor hen zijn de mogelijkheden van het Internet beperkt. Dat is frustrerend. Zij zullen zich achtergesteld voelen. Toch vraag ik me af of zij misschien niet veel gelukkiger zijn als al die verwoede Internetters. Van de week sprak ik een zakenrelatie. Hij was met zijn vrouw naar een Indianenreservaat in Amerika geweest. Ruim een week hadden ze bij de Indianenstam gelogeerd. Een laptop, mobieltje en fotocamera waren niet toegestaan. Mijn zakenrelatie had genoten.
Ik heb de weblogs gebouwd voor twee bekende webloggers. Beide zijn journalist en schrijver. Dagelijks kregen ze honderden reacties. Het werd bijna een dagtaak voor ze om die reacties te lezen, te beantwoorden en te modereren. Maar het was ook verslavend vooral als de bezoekersteller omhoog schoot. De weblogs bestaan nog maar toen de webloggers na een korte vakantie ontdekten dat een weekje zonder weblog en mail eigenlijk veel prettiger is besloten ze de reactiemogelijkheden te sluiten. De fanmail en bezoekersaantallen liepen onmiddellijk terug. Jammer? Welnee, webloggen brengt je niets op. Geen echte vrienden, geen geld en geen werk. Ook dat moet een troost voor de dyslectici zijn.
Natuurlijk vraag jij die dit leest af waarom Ko dan blijft doorgaan met webloggen… Ach, naast luchtige verhaaltjes schrijven probeer ik een bescheiden bijdrage te leveren aan deze maatschappij. Ik waarschuw voor paranormale charlatans, maak me kwaad over onze overheid, rechtsspraak en politiek. Ik heb veel meegemaakt en hoop met mijn ervaring andere mensen te helpen. Schrijven is ook een manier voor mij om mijn gedachten te verzetten. Ik beleef er plezier aan en dat is ook wat waard. En kijk, dat moeten al die mensen die kampen met woordblindheid missen. Het is goed om daar bij stil te staan.
ahm, hier heb ik mijn bedenkingen bij. Mijn broer is dyslectisch. Maar hij woont nu in Zwitserland en is daar geroemd voor zijn “perfect” tweetaligheid: Engels en Frans. Zijn vrouw is van Canada (Montreal) afkomstig.
Aan de universiteit (Leuven) hebben ze hem voor de zoveelste keer getest maar ja het werd nog eens bevestigd. Hij heeft een aangepast examenschema gekregen en mocht al zijn examans mondeling afleggen.
Zijn werk nu bestaat juist uit veel mails versturen. En daar bestaat spellingscontrole voor. Dat is nu juist de grote vooruitgang van het digitale tijdperk. Het kost misschien meer tijd van voor iemand die dit probleem niet kent maar het gaat nu juist beter!
Vertel mijn wat! idd, spellingcontrole doet wonderen al ben ik misschien wel 10 keer langer bezig dan iemand die niet dislectisch is, maar zo be it!
@Isa, Dyslexie heb je in vele gradaties. Niet goed kunnen spellen is een lichte vorm en inderdaad met de spellingcontrole te verhelpen. Overigens zijn er maar heel weinig mensen die foutloos schrijven. De dyslexie waar ik op doel is ernstiger. Deze mensen kunnen vrijwel niet lezen en zeker niet schrijven.
@ Ko,
mijn broer doet je wat aan als je hem zou zeggen: ” niet goed kunnen schrijven is een lichte vorm”. Hij ervaart zijn probleem wel degelijk als een zeer groot probleem. Hij is dan ook doodsbang dat z’n zoontje dit probleem ook zou hebben.
Zonder spellingscontrole begrijp je z’n schrijfsels niet. Hij heeft zich dan ook met zeer veel volharding door z’n studies gesleept.
@Isa, mensen maken hun problemen vaak groter dan de buitenwereld het ervaart. Bij de voorbereiding van deze column las ik dat er boek verschenen is over dyslexie in de gezondheidszorg. Een aantal artsen en specialisten hebben ondanks dyslexie hun studie voltooid. Inderdaad met de nodige moeite. Maar er is hoop voor je broer want ik heb ook een vorm van dyslexie gehad en ben toch in de journalistiek gerold. Nu ik dagelijks schrijf maak ik weinig fouten maar foutloos ben ik zeker niet.
Het zoveelste log met besmuikt zelfbeklag. Je kunt natuurlijk vele onderwerpen gebruiken om je eigen ‘mislukkingen’ te etaleren. Iets anders haal ik er echt niet uit.
@Joost, het is maar goed dat jij je niet etaleert als paragnost want in dat geval heb je nog een lange weg te gaan.
Joost zegt:
Het zoveelste log met besmuikt zelfbeklag. Je kunt natuurlijk vele onderwerpen gebruiken om je eigen ‘mislukkingen’ te etaleren. Iets anders haal ik er echt niet uit.
Ja dat is ook zo, iemand mag zelf weten waar hij zijn EI kwijt kan raken.
Jij Joost, kan hier gebruik van maken door er over te klagen, dus jij ook weer blij. Toch !
@Nètwerk
Iedereen moet gewoon doen wat hij voelt dat hij moet doen en zeker op zijn eigen webstek, daar zal je mij niet over horen. Maar als regelmatige lezer mag je best wel zeggen dat iets je opvalt. Zeker op een platform dat zich er op voorstaat reacties te waarderen en graag de discussie aangaat.
@Ko
Nee ik kan mij niet als dusdanig etaleren daar ik geen paragnost ben. Ik ben gewoon een lezer die iets constateert en daar melding van maakt. Volgens mij de essentie van een log dat de mogelijkheid tot reageren biedt.
Mijn pa ging met zijn dyslectisch linguistisch vermogen
Nederlands studeren en is uiteindelijk leraar Nederlands geworden. Bizar niet? Ikzelf heb er alleen last van als het cijfers betreft. Jarenlang maakte mijn post omwegen omdat ik altijd de nummers bleek om te draaien. Welke taal “bedenkt” het dan ook dat het handig zou zijn om eerst de negen en dan pas de 60 te noemen als het om 69 gaat?!! In het Engels gaat dat veel logischer.
@Joost: Ik heb even een profielschets voor jou gemaakt betreft Ko:
Volgens jou is de heer van Dijk een verbitterde ouwe man die allerlei regels negeert en daarmee aan de voet staat van het verloederen van de mensheid en ook nog eens een man is met allerlei lichamelijke en geestelijke onvolkomendheden die hij teniet probeert te doen door aan al deze afwijkingen een naam met drie of meer lettergrepen te geven?!!
Nou, gelukkig maar dan, want als hij zo ongeschonden, perfect en volkomen rechtvaardig was als mensen zoals jij, dan zou het maar een verrekte saai blog zijn hier!!!
Luna3
Jammer dat je het vermogen, om een profiel op zijn juistheid te schetsen, ontbeerd. Maar als jij er zelf in geloofd wie ben ik dan om je die lol te ontnemen. Veel plezier hoor.
Joost, dat was niet mijn visie op Ko’s profiel, maar ik schetste jouw visie van het profiel van Ko. Mijn profiel van Ko komt dichter bij de sensitieve man met vrije geest die durft te zeggen wat hij denkt en daarbij geen onderwerp uit de weg gaat. Tja, een beetje de ideale man dus!!
Jouw profiel van Ko had ik gebaseerd op jouw teksten met betrekking tot bijvoorbeeld het artikel over Parkpop…en nu hier weer je opmerking “Het zoveelste log met besmuikt zelfbeklag. Je kunt natuurlijk vele onderwerpen gebruiken om je eigen ‘mislukkingen’ te etaleren. Iets anders haal ik er echt niet uit.”
Waarschijnijk ben jij hier om te kunnen genieten van onvolkomendheden die je zelf niet kent omdat je zo perfect bent. Dat is best een mooi gegeven.
Ik vraag me af of iemand de ‘dyslexie-bril’ kent? Het is een bril met een blauw en een groen brillenglas. Ik heb hem gezien bij een meneer en hij zei dat het wel helpt. Niet oplost, maar door de gekleurde glazen lijken de letters niet meer zo te dansen en dat leest een stuk prettiger.
@ Joost:
Ben je zelf ook (licht) dyslectisch?
Ik herken in je laatste post de lichte spellingsvariant welke in de column van Ko genoemd wordt:
‘Jij ontbeert’ is met een t want het is in die zin geen voltooit deelwoord (ontberen > stam + t).
Idem voor gelooft. ‘Jij gelooft’ is met een t om dezelfde reden dat ontbeert met een t is.
@Mjon
Is het nu mierenneuken of miereneuken? Jij weet nogal veel.
Het is mierenneuken.
Maar om dat te kunnen moet je wel een heel klein piemeltje hebben, dus als iemand dat kan, ben jij het wel. Succes!
Hahahahaha!