Relaties, liefde en alles wat daarmee samenhangt hebben niet mijn prioriteit. Over die onderwerpen heb ik in het verleden uitvoerig geschreven. Op een gegeven moment was ik ermee klaar. Mijn visie is dat relaties over het algemeen meer narigheid dan plezier opleveren. Wat ons land betreft is de doorgeslagen emancipatie daar mede debet aan. Dat neemt niet weg dat liefdeskoppels zichzelf een hoop ellende kunnen besparen door beter naar hun intuïtie te luisteren. Vandaag had ik het daarover met een goede vriend. Een reden om er nog eens een column aan te besteden.
Zoals ieder mens heb ook ik ervaring met onmogelijke liefdes. Daarvoor neem ik je twintig jaar mee terug in de tijd. Ik kwam haar tegen op het strand. Mijn eerste gedachte was: “Wat een prachtige vrouw. Maar die is niet voor mij weggelegd.” Hogelijk verbaasd was ik dat zij het initiatief tot een nadere kennismaking nam. Ze overrompelde me met haar aandacht. Het een en ander leidde tot een kortstondige en heftige liefdesrelatie. Groot was mijn verdriet toen ze vertrok omdat een ander haar financieel meer te bieden had. Het hele verhaal lees je hier.
Ik was lange tijd ontroostbaar tot ik op hetzelfde strand een andere dame ontmoette. Die vertelde me van haar moeizame relatie met een veel oudere man. Ze maakte daarbij de opmerking: “Toen ik hem voor het eerst in de disco zag staan dacht ik gelijk dat deze man mijn leven zou gaan beheersen. Ik kreeg daar geen goed gevoel bij.” Toch ging ze met hem mee. Haar allereerste gevoelens werden pijnlijk de waarheid. De heer in kwestie bleek er een merkwaardige moraal op na te houden. Dat ontdekte ze pas toen ze alle schepen achter zich had verbrand en geheel van hem afhankelijk geworden was.
Ik ontfermde me over dit tweede strandmeisje. Ze werd één van mijn leukste en beste relaties. Als ik nu de beide strandmeisjes en mijn relatie met hen zou vergelijken dan vraag ik me zelfs na twintig jaar nog af wat ik ooit in dame nummer één heb gezien. Ze was letterlijk waste of time. Met de tweede daarentegen heb ik bijzonder genoeglijke tijden beleefd. Toch was de koek na drie jaar samenleven op. Dat moet je accepteren want hoe graag we het ook zouden willen: relaties voor ’t leven bestaan niet meer.
Dat laatste wordt helaas te weinig beseft. We blijven “hangen” in een verbintenis die gevoelsmatig verledentijd is. Daarmee blokkeren we de mogelijkheden op nieuw geluk. Soms helpt de Kosmos ons een handje. Dat was bij mij zeker het geval. Dame één vertrok tegen mijn wil. Maar dame twee verscheen en heeft veel goed gemaakt wat dame één verknalde. Overigens heeft dame één nog een koekje van eigen deeg gepresenteerd gekregen. Het heerschap waarvoor ze me in de steek liet bleek haar vele jaren te belazeren.
Dat de wegen van de Kosmos soms ondoorgrondelijk zijn heb ik meermaals ervaren. Ik woonde met mijn eerste echte liefde nog maar enkele weken samen toen ik besloot voor mij en mijn kersverse vriendin een ochtendjas te kopen. Daarvoor stapte ik een Chinees winkeltje binnen. De vrouw die me behulpzaam was bij het uitzoeken van de kimono’s trok mijn aandacht. Ze was volkomen anders dan mijn nieuwe vriendin. Maar ze bracht iets bij me te weeg wat ik niet had verwacht. Ik was immers verliefd op een ander.
Er gaan twee jaar voorbij. Mijn verkering is uit en ik woon weer alleen als ik besluit een avondje op stap te gaan. Het was mijn eerste stapavond nadat mijn verkering verbroken was. Ik sta mijn biertje te drinken als ik op mijn schouder wordt getikt. Naast me staat de vrouw die me ooit hielp in dat Chinese winkeltje. Ze lacht me vriendelijk toe en vraagt waar mijn vriendin is. Ik leg haar uit dat de kimono’s twee jaar vriendjes geweest zijn maar het feestje over is. Ook dit winkelmeisje bleek haar wonden te likken vanwege een voorbije relatie. Je voelt hem aankomen? Inderdaad, we hadden elkaar gevonden. Dankzij de ouders van dit meisje, wiens goedkeuring onze relatie niet kon wegdragen, woonden we binnen drie maanden samen. We hebben het vijf jaar uitgehouden. Alweer geen dag spijt van gehad. Achteraf bekeken hadden we die stap misschien gelijk moeten nemen toen ik bij haar die twee kimono’s kocht.
Ik beschrijf hierboven vier relaties met totaal verschillende vrouwen. In alle gevallen kwamen de dames vanzelf op mijn pad. Alleen voor de meest onmogelijke relatie (stranddame één) heb ik van alles gedaan om die te behouden. Dat lukte dus niet. Op het moment dat zo’n relatie dan toch kapotgaat ben je stuk en tot rare dingen instaat. Enkele maanden later werd mijn narigheid gecompenseerd door een nieuwe, veel betere liefde. Die nieuwe liefde was me zelfs in een droom voorspeld. Op een nacht dat ik weer eens een hoog oplopende ruzie met mijn onmogelijke liefde had droomde ik van een andere, nog onbekende vrouw. Het beeld van die droom kwam pas weer in mijn geheugen op toen ik haar al lang gevonden had. Dat beeld klopte naadloos.
Het winkelmeisje en stranddame nummer twee hadden met elkaar gemeen dat ze al eerder mijn pad kruisden, alleen werd de betekenis pas veel later duidelijk. Daarom geloof ik heilig dat onze levensweg is voorbestemd. Toch hebben we binnen zekere grenzen een eigen wil. We luisteren te weinig naar onze intuïtie. De narigheid met mijn onmogelijke liefde had ik me kunnen besparen. Maar het was wel een goede leerschool. Het tweede strandmeisje had voor zichzelf veel ellende kunnen voorkomen als ook zij geluisterd had naar haar eerste ingeving. Als ik mijn deur niet voor haar had opengezet dan waren er misschien vreselijk nare dingen gebeurd want haar toenmalige vriend bezat een gewelddadig karakter.
Een relatie heeft een enorme impact op ons leven. We kunnen er door groeien maar ook door kapot gaan. De debacles zijn talloos. Zelfmoorden en moord zijn niet zelden het gevolg van een verbroken liefde. Psychologen en paragnosten hebben een dagtaak aan het oprapen van de scherven die liefdesverdriet te weeg brengen. Helemaal te voorkomen is het niet omdat onze innerlijke drijfveer naar seks, aandacht en geborgenheid de ratio in de weg zit. Pas bij het ouder worden ga je beseffen dat we allen alleen op de wereld zijn gezet en het ook alleen moeten zien te redden. Een relatie is slechts smaakmaker en zeker niet de eerste levensbehoefte.
Soms worden we dus gewaarschuwd voor naderend onheil. Maar hoe en van wie komen die waarschuwingen? Jammergenoeg moet ik het antwoord op die vraag schuldig blijven. Het enige advies dat ik je kan geven is denk aan het gezegde dat de eerste indruk vaak de beste is. Luister altijd naar je innerlijke stem vooral als het om de liefde gaat.
En dan heb je nog het fenomeen stalkers…..
@Super Soul, daar zullen vrouwen vaker last van hebben dan mannen maar stalking kan inderdaad een probleem zijn.
Stalking verandert iemands leven compleet…most people have no idea…
Beste Ko,
deze column ligt me na aan het hart, je omschrijft heel treffend wat ook mijn ervaringen en conclusies zijn. Tweemaal getrouwd geweest, diverse ‘echte liefdes’: uiteindelijk kom en ga je alleen in dit leven. Dit is geen inzicht vanuit teleurstelling, maar vanuit een steeds verder groeiende wijsheid en ontwikkeling. Mooi opgeschreven !
@Super Soul, wat jij hebt meegemaakt is wel heel erg extreem. Ik zou ook niet weten hoe je dat moet voorkomen. Toch is mijn vraag aan jou: wat waren je eerste gedachten toen deze man in je leven kwam?
Misschien geeft dit antwoorden op je vragen: https://www.stichtingzijweg.nl/hulp/stalking/hoegevaarlijkiseenstalker
Vooroordelen en misverstanden
Er leven helaas veel vooroordelen en misverstanden over huiselijk geweld, in het bijzonder over partnergeweld en stalking door de ex-partner, bij sommige professionals. Dit ondanks dat er inmiddels meer betrouwbare informatie over oorzaken en gevolgen van (ex-)partnergeweld bekend is.
Men denkt bijvoorbeeld dat:
alle slachtoffers psychische of psychiatrische problemen hebben (voorafgaand aan de gewelddadige relatie)
alle slachtoffers zelf gewelddadige relaties opzoeken of zelfs op een bepaalde manier behoefte hebben aan het geweld (sadomasochisme)
alle slachtoffers (voorafgaand aan de gewelddadige relatie) uit een zwakker milieu komen, laag opgeleid zijn en/of geldproblemen hebben
alle slachtoffers mentaal zwak of onzeker zijn en hun grenzen onvoldoende kennen of kunnen aangeven (voorafgaand aan de gewelddadige relatie)
of juist zelf -verbaal- agressief of sterk dominant zijn en het geweld indirect of direct uitlokken (het slachtoffer vraagt er indirect of zelfs direct om)
slachtoffers altijd hun relatie (ook op lange termijn) willen voortzetten
slachtoffers na het verbreken van een gewelddadige relatie altijd in een volgende gewelddadige relatie stappen
alle slachtoffers de relatie niet (op tijd) verbreken omdat zij nog zoveel van de pleger houden
het altijd goed is voor het verwerkingsproces als slachtoffer en pleger met elkaar spreken, bijv. mbv een mediator, zelfs als de pleger geen spijt betuigt
er altijd sprake is van wederzijds geweld
Gevolgen
De onjuiste beeldvorming heeft een sterk negatief effect op de kwaliteit van hulpverlening en beleid, omdat het de aandacht afleidt van de vrouwen die hulp nodig hebben die primair gericht is op het herstel van de veiligheid en gezondheid. Door slachtoffers een gedeeltelijke verantwoordelijk voor het ‘relatiesysteem’ te laten dragen, wordt bovendien onterecht schuld- en schaamtegevoel aangewakkerd, met alle gevolgen van dien voor het herstel.
@Super Soul, ik denk dat het juist de “sterke” vrouwen zijn die het slachtoffer worden. Ik heb vrouwen met top-functies gekend in het bedrijfsleven die zich toch door een man lieten mishandelen. Dit soort vrouwen denkt vaak ten onrechte: ik verander hem nog wel.
Stalking is een psychisch spelletje van de dader..De dader wil macht over het slachtoffer hebben en houden en doet daar ALLES voor. Dit gaat zo sluw dat zelfs hulpverleners denken dat de dader het slachtoffer is…Absurd maar waar.
Sommige slachtoffers overleven stalking, ja inderdaad OVERLEVEN want in de meeste gevallen loopt het dodelijk af voor het slachtoffer. Lees maar eens de nieuwsberichten over “problemen in de relationele sfeer” met dodelijke steek partijen. Zo’n slachtoffer deed al vele malen aangifte van stalking. Er was namelijk al jaren geen RELATIONELE SFEER meer… Maar de hulpverlening nam het slachtoffer nooit serieus…totdat het te laat was.
Stalking kan IEDEREEN overkomen; man/vrouw, jong/oud, afkomst niet belangrijk, sterk/zwak, groot/klein.
Het ligt namelijk niet aan het slachtoffer maar aan de dader die gaat stalken. En de stalking begint al ONBEWUST aan het BEGIN van de relatie.
@Super Soul ik citeer: “En de stalking begint al ONBEWUST aan het BEGIN van de relatie.” Waarmee we weer terug zijn bij het onderwerp van mijn column. Dus de signalen dat het ooit fout gaat lopen zijn in aanvang van een relatie reeds aanwezig. Maar we merken ze niet op of bagatelliseren ze.
Klopt: liefde maakt blind.
@Ko
Ik denk naast jou goed geschreven stuk hier ook wel een waarheid in schuilt.
http://www.nieuwetijd.net/shieldstukken/partners.html
Waarom gaat het gros van de mensen nog steeds uit van de man als “dader”; er zijn legio voorbeelden waaruit het tegendeel blijkt. Dit feministische gezwam is nog nooit bewezen. Los daarvan heb ik geen hekel aan feministes; er zijn er volop die puur staan voor gelijke rechten (wat volgens de wet al 50 jaar het geval is) maar figuren als Dresselh….. behoren niet tot mijn bloedgroep, die willen puur hun gelijk halen omdat ze vinden dat ze gelijk hebben, maar dat totaal niet kunnen aantonen, wat natuurlijk weer de schuld is van de mannenmij die dat niet wil erkennen enz. Kortom, de zelf vastgestelde zieligheid ten top, wat je natuurlijk ook weer niet mag zeggen want dat is denigrerend. Goh, ik mij al aardig thuisgemakt in het taaltje; oh jee, ook dat is natuurlijk weer denigrerend of vrouwonvriendelijk of zoiets.
Al hetgeen hierboven geschreven zo herkenbaar.
Ben nu al geruime tijd vrijgezel, bevalt me prima.
En er komt vast wel weer iemand die een tijdje met me mee wandelt.
Ik heb nu bijna vier jaar een vriend, maar we hebben gewoon nog geen samenwoon-plannen. Daardoor is het iedere keer leuk om naar elkaar uit te kijken en blijft het op een bepaalde manier spannend. Ondanks dat we elkaar wel iedere dag spreken en vaak zien, ontdek ik na vier jaar nog steeds nieuwe dingen aan hem.
Ik zie vaak dat relaties op den duur uitgaan, omdat men te vroeg gaat samenwonen, onder het mom van: “als het nu niet gaat, gaat het over vier jaar ook niet.” Ik deel die spreuk niet. In het begin ben je verliefd en nooit helemaal jezelf: je doet je op je best voor natuurlijk in die periode. Ga je in die periode al samenwonen, kom je er vroeg of laat achter dat iemand heel anders kan zijn dan dat hij of zij zich eerder voordeed. Ik weet nu na vier jaar precies alle positieve en negatieve kanten van m’n vriendje, en als we gaan samenwonen weet ik vrijwel zeker wat ik van hem kan verwachten; zijn nukken, streken en narigheid dus ook. Dat samenwonen komt misschien nog wel ooit. Komt bij dat ik ook erg graag alleen ben. De ideale situatie dus.
@Luna, als mensen vier jaar verkering hebben en er niet voor kiezen om samen te gaan wonen zal dat er ook nooit van komen. Waarschijnlijk zou het ook onmiddellijk fout lopen als je dat wel gaat doen. Van belang is dat jullie beiden tevreden zijn met deze situatie.
Ik ken koppels die het zo hun hele leven doen. Dat gaat goed omdat je in hoofdzaak de leuke dingen met elkaar deelt. Wanneer je gaat samenleven komen ook de minder leuke zaken aan bod en moet je een hoop vrijheid inleveren waarvoor je vaak niets terugkrijgt behalve dan extra geld maar dat kan soms heel waardevol zijn.
Over de liefde schreef ik 5 jaar terug dit al.
http://www.opzoeknaarjezelf.nl/verliefdheid.htm
@Els, ik ben het grotendeels met je visie verwoord op je site eens. Toch ben ik van mening dat je met een goede relatie verder in het leven komt dan zonder. Achter elke succesvolle man heeft immers een vrouw gestaan. Twee maakt drie heb ik altijd gezegd. Indien we een relatie meer als een zakelijke verbintenis gaan zien in plaats van een arena, dan zouden we met z’n allen er een stuk beter voorstaan.
Klopt Ko, dat je met een goede relatie verder komt. Maar dat is het hem nu juist na een tijdje de ene keer wat langer dan de andere, gaat het goede er vanaf en dan kom je helemaal niet ver. Kun je beter weer ff alleen wandelen
@Ko,
Haha, lekker vooruitzicht. Er zijn wel samenwoonplannen, maar op dit moment spelen er in onze beide levens net iets te veel -noem het issues-, waardoor het voor ons op dit moment even beter is zo. Die “issues” hebben overigens niks met elkaar te maken. Ik merkte dat we op Aruba laatst (voor het eerst drie weken non stop op elkaars lip) precies wiste wat we aan elkaar hebben. Geen moment van ergernis of irritatie, en je weet na vier jaar precies hoe je moet reageren als de ene even niet in zijn hum is. Door dat laatste weet ik zeker dat het niet fout zal gaan als het samenwonen er van komt.
Wij delen zeker niet alleen de leuke dingen samen nu, maar ook de nare. (die issues) Die vrijheid die ik nu heb zal ik nooit inleveren. En hij ook niet. Misschien ben ik daarin erg makkelijk, maar wat ik al zei; ik ben erg graag alleen. Niemand hoeft mij te vertellen wat hij gaat doen en al helemaal niet hoelaat hij thuis is. Daarbij draait mijn vriend nachtdiensten en heeft hij dus altijd onregelmatige tijden. Ik vind het heerlijk
Echter, voor het geld hoef ik met hem niet te gaan samenwonen!!! (heeft ‘ie niet!) Haha, ik ben blijkbaar gewoon echt gek op hem! 
Ha Ko.
Ik zeg ook niet in dat stukje dat alleen blijven beter is.
Ik ben er van overtuigd dat het met z’n tweeën zelfs veel leuker is.
Maar wat ik met dat stukje wil zeggen is dat je éérst veel van je zelf mag leren houden. Dat je dat eerst een tijdje op nummer een moet zetten.
Als je dan voldoende van je zelf houd of kan houden.
Dat je dan eigenlijk pas klaar bent, en een góede relatie kan aanknopen.
Omdat je dan jezelf niet meer gaat wegcijferen voor je vriend of vriendin.
Maar in die relatie iik voor jezelf op blijft komen en ook aan jezelf denkt en blijft denken.
Dan wordt die persoon niet een invulling van je leven , maar een áánvulling in je leven.
En dan heeft voor mij je relatie veel meer kans van slagen.
Omdat je dan ook die dingen blijft doen die jezelf leuk vind. En ze niet gaat “laten ” omdat je wederhelft dat zo wil.
En uiteraard mag de wederhelft dat ook blijven doen.
Dus géén claimgedrag naar elkaar toe.
Maar elkaar liefhebben in vrijheid.
En elkaar de vrijheid geven en gunnen, omdat er geen twee mensen gelijk zijn of kunnen en hoeven zijn.
En dat alles kan pas in mijn ogen als je eerst dus leert om voldoende van jezelf te leren houden.
Dus pas daarna denk ik dat het tijd is om met z’n tweeën te leven.
@Els, “Dan wordt die persoon niet een invulling van je leven , maar een áánvulling in je leven.” Precies, zo zou de ideale relatie moeten zijn.
Ha Ko ja klopt dat weet ik.
En in mijn ogen kan dat pas als je voldoende eigenliefde hebt.
Want dan blijf je opkomen voor je eigen belangen en ga je je niet wegcijferen voor je vriendin/vriend.
Omdat je dan niet bang bent hem/haar te verliezen.
Omdat je weet door je eigen liefde, dat er een leven is nádat je realtie zou kunnen stranden.
Omdat je door je eigen liefde sterk genoeg bent en dat dan ook weet, om óók in je eentje gelukkig te kunnen zijn.
@Betje
Ik ben het volkomen eens met je schrijven. Inderdaad eerst leren van jezelf te houden en volledig jezelf kunnen zijn. Wanneer twee mensen dat geleerd hebben kunnen ze samen gaan wonen terwijl ze zich helemaal vrij kunnen voelen en zichzelf kunnen zijn in elkaars aanwezigheid.
Zoek de liefde in en bij jezelf. Dat geldt m.i. voor ieder mens om te kunnen groeien.
Hoe meer liefde en aandacht je aan een ander schenkt en denkt daaraan goed te doen, hoe minder je jezelf aandacht en liefde geeft met alle gevolgen van dien. Je kunt er zelfs ziek van worden.
ha Ja Klopt Visie je eigen wegcijferen voor je geliefde is totaal verkeerd.
Maar de meeste doen dat juist wel. En daar loopt het op de langer duur op mis.
En dat is dus gebrek aan eigen liefde.
Omdat mensen nooit hebben geleerd om van zichzelf te houden, moeten anderen van hun houden. Dit is vragen om aandacht. En dat hebben hebben de moeders zo graag van hun kinderen. Dat heerlijke knuffel gevoel van hun eigen kind. Het kind moet geven wat de moeder te kort komt. Eigenliefde. En zo is de cirkel weer rond.
Liefde is de bewustwording van: bevrijding van dwang, onzekerheid en angst.
Ik houd zoveel van mijzelf dat het gewoon niet te doen is met mij samen te leven, in partnerschap dan. Mij kinderen houden het tot nog toe vol
maar de partner wil mij dan claimen enzo, daar begin ik niet meer aan. Ik houd dat zelf niet vol en daar word ik dan weer ongelukkig van.
Of die ene bestaat? Ik weet het niet. Maar die voor tijdelijk zal er heus wel ergens zijn en dat is voor mij goed genoeg
Ha ! http://www.youtube.com/watch?v=yn22miUZqrA
@ Super Soul:
Ik vroeg me af of het wel eens voorkomt dat de gestalkte terugslaat en zijn/haar stalker aanvalt?
On topic: ik denk eigenlijk dat er zoveel relaties zijn als er mensen zijn. Ik geloof zelf niet zo in een bepaald soort ideale relatie. Geliefden maken zelf hun relatie, met iemand anders krijg je ook weer een andere relatie.
Ik heb wel eens in een datingprogramma 1 jongen achtereenvolgens met 3 verschillende meisjes gezien (met elk meisje trok hij een paar dagen op). Het 1e meisje was nogal claimerig en wilde bijna meteen al een relatie. Jongen was bij dit meisje erg bot en lomp. Meisje nummer 2 was een extravert vrij typje. Jongen was bij dit meisje een verlegen sukkeltje. Laatste meisje ‘paste’ goed, jongen en meisje waren beide schattig.
@Mjon; Geen idee, ik heb het nooit gelezen in ieder geval.
@ Super Soul:
Jammer dat jij het niet weet, ik kon er ook al niets van vinden op internet. Kan me goed indenken dat er redenen zijn dat het vrijwel nooit gebeurd, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat er nooit iemand – of familie van – iets terugdoet of ooit teruggedaan heeft. Dan vraag ik me af waarom ik daar niets van kan vinden. En hoe dat dan berecht wordt in Nederland (ik vrees dat je dan nog straf krijgt ook…). Eerst maar eens beter gaan zoeken dan.
Sorry Ko.
@Mjon; Het is “persoons-afhankelijk” natuurlijk. Over stalking lees je ook weinig trouwens. Ja, pas als het te laat is en de stalker heeft het slachtoffer neergestoken/vermoord. En dan nog staat er in de krant te lezen dat het om ‘problemen in de relationele sfeer’ gaat.
Ik denk dat je jezelf wilt verdedigen als iemand toeslaat, dat is een normale menselijke reactie. Maar of je dat kunt is een tweede.
@ Super Soul,
Ik vond het moeilijk om deze vraag te stellen omdat ik absoluut niet bedoel dat gestalkten ‘maar terug moeten slaan’. Ik weet er niet veel van, maar genoeg om te weten dat dit soort dingen een stuk ingewikkelder liggen. Gelukkig pakte je hem ook niet zo op. Bedankt voor je antwoorden.
Jaren geleden (ik was nog een tiener) is een kennis van mijn ouders doodgestoken door haar ex-man toen ze net een eigen huisje had. Wij wisten niet eens dat ze door hem gestalkt werd. Achteraf gezien waren er wel tekenen. Ze had bijv. een winkeltje, maar zat zelf altijd achter en kwam pas naar voren als ze hoorde wie er binnen was. Dat was mijn eerste ervaring met stalken, ik had er voor die tijd geen idee van. Het heeft grote indruk op me gemaakt, shocking.
Op stalking heerst een taboe…het slachtoffer wordt vaak als dader aangezien. Dit komt omdat de werkelijke dader een psychopaat is die instanties en justitie vaak om de tuin weet te leiden…
Daar komt nog bij dat het slachtoffer zich in de meeste gevallen schuldig voelt. Schuldig tegenover zichzelf en schuldig tegenover de omgeving die de overlast vaak ook mee krijgt.
Het slachtoffer raakt hierdoor geïsoleerd. Wat juist helemaal niet goed is in zo’n situatie natuurlijk!
Het bespreekbaar maken van stalking is en blijft moeilijk. Mede doordat het beste wat je kunt doen is: je stalker NEGEREN. Dit betekent dat je er GEEN aandacht aan moet geven.
Hulpverlenende instanties en justitie weten niet met stalking om te gaan. Hoe graag ze dat ook willen en hoe hard ze dat ook roepen.
Het is en blijft, ondanks de speciale stalkingswet, een moeilijke situatie voor de slachtoffers en omgeving.
Neem b.v. jezelf als voorbeeld. Als tiener maak je mee hoe een slachtoffer van stalking wordt vermoord door haar stalker en het heeft zo’n indruk op je gemaakt dat je het bij je blijft dragen.
Kun je je een beetje een voorstelling maken hoe het moet zijn voor een slachtoffer?
Je weet pas hoe het voelt om gestalked te worden als het jezelf overkomt. En tjah, dat gun je toch niemand !
Alle uitleg over stalking heeft geen nut, mensen moeten het kunnen ervaren om te voelen hoe beangstigend dat is en hoeveel het je leven verandert. MITS je het overleeft…
En ja stalking is like a mummy: ingewikkeld !
Vanavond SBS6 om 22.30…een special over stalking…!