Alvorens deze column te lezen raad ik je aan het bovenstaande filmpje goed te bestuderen.
Managementgoeroes, gelukstrainers, paragnosten en astrologen beleven gouden tijden indien ze goed en vooral bekend zijn in hun vak. Hoewel de zon nu letterlijk hoog aan de hemel staat vrezen velen voor hun zekerheid. Het voortbestaan van banen en bedrijven, en indirect daarmee samenhangend relaties, staat op de tocht. Maar er zijn altijd slimme lieden die je raad geven. Hun adviezen kosten natuurlijk wel geld. Soms zelfs heel veel geld. Eens in de zoveel tijd staat er een nieuwe Ratelband op. Zoals trainer Ben Tiggelaar. Hij weet zichzelf zeer goed te verkopen. Ondernemers staan in de rij om zijn dure voordrachten te mogen aanhoren.
Tiggelaar gaat uit van het principe dat we 5% van ons handelen bewust doen en 95% onbewust. Dat onbewuste handelen vormt de basis van ons welslagen zegt Tiggelaar. Door nu grip te krijgen op ons automatisme kunnen we doelen bereiken. Iets vurig wensen is namelijk niet genoeg. Daar heeft Tiggelaar volkomen gelijk in. Als al mijn wensen in vervulling waren gegaan dan zat hier een zielsgelukkig mens dit verhaal te typen. Helaas is dat niet het geval. Ik leid een verre van zorgeloos bestaan.
Het aardige is nu dat Tiggelaar in het bovenstaande filmpje verklaart dat werken aan je succes en geluk een langdurig proces is. Hij gebruikt een mooie metafoor: een echtpaar kon een reis van drie jaar om de wereld maken doordat ze drie jaar elk dubbeltje hadden omgekeerd. Tiggelaar erkent dus dat zijn geluksmodel hard werken en soms afzien is. Dat is heel verstandig want zo kun je nog jaren doorgaan met peperdure trainingen geven. Niemand heeft de moed hem toe te roepen dat zijn trainingen niet werken want dan zegt Tiggelaar dat je te ongedurig bent geweest.
Ik heb altijd grote bewondering voor mensen die lucht verkopen en daarmee miljoenen verdienen. Want dat is wat in mijn beleving Tiggelaar doet. Laat ik daarbij gelijk aantekenen dat ik slechts dit filmpje heb bestudeerd en Tiggelaar nooit live heb meegemaakt. Evenmin heb ik zijn boeken gelezen. Ik zou dus nog van mening kunnen veranderen maar acht die kans klein als 5/95 de rode draad van Ben Tiggelaar zijn boodschap is.
Ik heb in mijn leven vele zeer succesvolle mensen ontmoet. Daarbij zijn me drie dingen opgevallen. A. Geen van allen verdiende het geld met keihard werken. B. Ze behaalden hun successen niet met waarvoor ze hadden geleerd. C. Vaak overviel hen het succes volkomen onverwacht. Onthoud deze drie gegevens en kijk eens om je heen of je dit bij de succesvolle mensen die jij kent ook ontdekt.
Laat ik mijn ervaringen illustreren met voor iedereen herkenbare voorbeelden namelijk de songwriter die in 10 minuten een liedje schrijft, daar wereldberoemd mee wordt en er de rest van zijn leven op kan teren. Macarena van Los del Rio is zo’n voorbeeld. Of de uitvinder die iets heel simpels bedenkt, er de juiste patenten voor aanvraagt en nooit meer hoeft werken. Zo bedacht en patenteerde George F. Griffiths in 1927 de paperclip die we nog dagelijks in verschillende varianten gebruiken. Harper Lee schreef in 1960 één boek: To Kill a Mockingbird. Ze won er vele prijzen mee en verkocht 30 miljoen exemplaren. In de televisiewereld werd Harry de Winter (Econoom van zijn vak) bijna slapend rijk aan Lingo. Het verhaal wil dat hij het oorspronkelijke idee in 1987 voor 90.000 gulden van de Amerikaan Ralph Andrews kocht, het onderbracht bij zijn bedrijfje iDTV dat hij in 1996 voor 46 miljoen aan de VNU verkocht. Na 8 jaar werken kon Harry (op dat moment 47) stilleven en alleen nog maar leuke dingen doen.
De voorbeelden die ik noem zijn met duizenden aan te vullen. Ik geloof niet dat we ons zelf kunnen veranderen ook al doen we daar nog zo ons best voor. Wel kunnen we leren van onze eigen ervaringen en daarmee ons voordeel doen. Feitelijk verkondigt Tiggelaar dit ook. Hij zegt immers dat we onze geluksmomenten moeten kopiëren. Die geluksmomenten kennen we allemaal. Van de week vroeg een goede vriendin van me waarmee ik in mijn leven het meest succesvol was. Ik antwoordde haar: “met de evenementen die ik van begin tot eind geheel in eigen beheer organiseerde. “En wanneer ging het altijd mis,” was haar volgende vraag. “Zodra ik met iemand probeerde samen te werken.” De boodschap voor mij is duidelijk: doe alles zelf en vertrouw nooit op samenwerking.
Andere mensen hebben wellicht een tegenovergestelde ervaring, alles wat ze zelfstandig ondernemen wordt een debacle, zodra ze een partner hebben gevonden komt het succes. Die partner moet dan wel dezelfde ervaring hebben en overtuigd zijn dat alleen door samenwerking hij of zij zijn plannen kan verwezenlijken. Ik noem dat model “de optelsom van het gewin”. Maar wanneer de balans tussen de partners niet in evenwicht is zal de samenwerking van korte duur zijn.
Het succesmodel van Tiggelaar is ingewikkeld. Dat is tevens zijn kracht want dan word je serieus genomen. Maar het enige succesmodel dat werkt is volgens mij Go With The Flow. Die boodschap is te simpel, dus zal ik daar geen volle zalen mee trekken. Mijn ervaring is namelijk dat alles waar ik vreselijk mijn best voor heb gedaan nooit is gelukt. Je hart en ziel voor duizend procent geven heeft geen enkel nut. Nee, het keert zelfs tegen je. We zien dat ook in relaties. Enthousiasme en toewijding werken averechts. Er zal eerder misbruik van je worden gemaakt dan dat je geprezen wordt.
Tiggelaar zegt terecht dat alleen wensen niet genoeg is. Maar voegt daaraan toe dat je die wensdromen met zijn model te volgen wel kunt bereiken. Onzin. Ik denk dat we moeten leren om onze wensen opzij te zetten en het leven te nemen zoals het komt. Om te beginnen door nooit meer te doen dan wat van je gevraagd wordt. Elke extra inspanning levert je zelden iets op. Dat klinkt negatief maar het is wel de praktijk. Daarnaast moeten we proberen open te staan voor de onverwachte kansen. Dat kan alleen als jij je niet vastbijt in je wensdromen en durft om onbekende paden te betreden.
Alles waarmee ik in mijn leven redelijk tot zeer succesvol ben geweest is op mijn pad gekomen en heb ik nooit moeite voor gedaan. Het werd me aangeboden. Ook mijn beste relaties stonden letterlijk ongevraagd voor mijn deur. Toch had ik mijn leven een totaal andere invulling willen geven. Dat is zelfs bij benadering niet gelukt. Daarmee kom ik dan nog even terug op mijn voorbeelden van mensen die met één ding goed te doen voor eeuwig geschiedenis schreven. Geen van allen had dat succes ooit verwacht.
Wie zegt dat je het geluk kunt afdwingen verkondigt pure waanzin. Geluk moet in de eerste plaats voor je zijn weggelegd (Karma). Maar ik ben ook heilig overtuigd van kansen om gelukkig te worden zolang je maar geen wensdromen hebt. Natuurlijk mag je wensen niet in armoede te hoeven leven en een leuke relatie te ontmoeten. Dat zijn je basisbehoeften. Maar rijkdom en succes, dat moet voor je zijn weggelegd. Het neemt niet weg dat we iets van anderen om ons heen kunnen leren en daar ons voordeel mee doen. Zoals dat je met hard werken niet de top bereikt. Met slimheid bereik je veel meer.
De goochelaar die met drie optredens van een uur in de week à 750 euro een vet maandsalaris verdient lacht de ICT-er uit die dag en nacht ingewikkelde processen moet begeleiden en moe van de stress elke nacht zijn bed inrolt. Met een beetje geluk verdient hij hetzelfde bedrag maar werkt daar wel 80 uur in de week voor. Wie is slimmer?
Het echte grote geld wordt door de graaiers in overheidsdienst binnengehaald. Of neem de absurde bonussen in het bedrijfsleven, vaak verdiend door lieden die het niet waard zijn. Want ze krijgen bij gedwongen vertrek nog een vette afkoopsom mee. De voorbeelden zijn legio.
Ben Tiggelaar kan het allemaal heel mooi vertellen, dat is zijn succes. Of zijn toehoorders er iets mee opschieten betwijfel ik. KIS (Keep It Simple) zou mijn tegenovergestelde boodschap zijn. Laat alles waar je nu mee bezig bent eens helemaal los. Ga lekker leven en wacht op de dingen die op je pad komen. Je geluk forceren werkt niet. Je persoonlijkheid forceren evenmin.
Ab Dijksterhuis schreef het boek: “het slimme onderbewustzijn” Zijn bevindingen staan lijnrecht tegenover die van Ben Tiggelaar. Als we Dijksterhuis volgen moeten we aan ons onderbewustzijn niets veranderen maar er juist ons voordeel mee doen. Dat automatisme waaraan Tiggelaar wil sleutelen neemt vaker de juiste beslissing dan ons verstand. Dijksterhuis geeft echter geen peperdure trainingen. Zijn boek lezen volstaat.
Wel is van belang om een zo’n groot mogelijk netwerk op te bouwen. Dat doe je niet via het internet maar in het dagelijkse leven. Al mijn waardevolle en bestendige contacten deed ik in de horeca op. Via het Internet ben ik zelden een blijvende zakelijke- of privérelatie tegengekomen.
Tot besluit: het is niet de kennis die jou het succes brengt wat je verwacht maar je kennissenkring die je geeft wat je toekomt.
