Katya woont inmiddels 1 jaar bij haar vader Paul en haar stiefmoeder Olya in Amerika. Zondag 13 juni aanstaande viert Katya haar negende verjaardag. Dat belooft een heel bijzondere dag te worden want als alles naar wens verloopt, is haar oma (de moeder van Paul) daarbij aanwezig.
Mevrouw Leendertz is 93 jaar oud en heeft een zwakke gezondheid. Zondagavond sprak ik haar. Ze kijkt enorm naar het weerzien uit. Katya woonde in Ede op nog geen 700 meter van haar oma vandaan maar mocht van moeder Marina sinds 2006 geen contact hebben met haar oma en de rest van de familie van vader Paul. Dat deed Katya en haar oma veel verdriet. Oma Leendertz is bang dat Katya misschien toch terug naar Nederland moet. In dat geval zal ze zeker haar kleindochter nooit meer zien. Aan de reis zitten risico’s voor haar gezondheid vast maar die neemt mevrouw Leendertz op de koop toe. “Veel beter zal ik nooit worden”, zegt de bejaarde vrouw wiens heldere geest een veel jonger persoon doet vermoeden. “Dus daarom ga ik nu het nog kan.”
Ondertussen gaat de strijd tussen de advocaten van beide partijen onverbeten door. Het lijkt er op of alleen de Amerikaanse rechters nog kijken naar het belang van Katya. Volgens haar vader ligt zijn dochter vaak te huilen in haar bedje want ze wil beslist niet meer terug naar Holland. In Amerika heeft ze voor het eerst van haar leven de liefde van een echt gezin leren kennen. Dat wil ze niet meer kwijt. In moeder Marina is ze zodanig teleurgesteld dat ze onlangs aan haar vader vroeg of de Amerikaanse rechters haar bevolen hadden nog kaartjes naar Marina te sturen. “Nee”, had haar vader gezegd. “Jij mag een kaartje sturen maar het hoeft niet.” Katya: “Gelukkig, want mamma stuurde me geen kaartjes met de Kerst en met Pasen, dus dan stuur ik ook niets.”
Paul Leendertz benadrukt dat hij met de nu ontstane situatie niet gelukkig is. Het contact tussen moeder Marina en Katya is op last van de rechters verboden. De Amerikaanse rechtbank vond dat er voldoende bewijzen waren dat Katya in Nederland door haar moeder werd mishandeld. Marina werd op 9 april j.l in de gelegenheid gesteld om haar weerwoord te geven maar vroeg tot twee maal toe om uitstel. Zolang de rechtbank Marina niet heeft kunnen verhoren blijft het verbod op contact bestaan. Het is niet de bedoeling van Paul geweest om het contact tussen moeder en kind te verbreken. Dat mag Katya zelf bepalen vindt hij. Maar de rechters oordeelden anders.
15 juni aanstaande dient het hoger beroep in Nederland tegen het vonnis van de Arnhemse rechtbank waarin de rechtbank wegens “voortschrijdend” inzicht zich ineens bevoegd verklaarde om een uitspraak over de voogdijschap te doen. Eerder was de Arnhemse rechtbank van mening dat dit een zaak van Amerika was. Op 3 mei j.l. deed dezelfde rechtbank een wellicht voorbarige uitspraak: Moeder Marina kreeg de voogdij toegewezen. Een vreemde gang van zaken want logisch was geweest als de rechtbank eerst de uitslag van het hoger beroep had afgewacht.
Maar voordat het 15 juni is vieren we eerst de verjaardag van Katya. Zij is dol op echte kaartjes ontvangen. Dus wil jij Katya een plezier doen en laten weten dat je haar een gelukkig leven in Amerika gunt? Stuur je felicitaties naar het volgende adres (porto 95 cent)
Katya Leendertz
PO Box 20566
Lehigh Valley, PA 18002-0566
USA
Al die tijd heb ik alles gevold over Katya etc.
Jammer vind ik nu wel te lezen, dat Katya een kaartje mag sturen naar haar moeder maar het hoeft niet.
Katya zal het zeker naar haar zin hebben bij haar vader, daar twijfel ik niet over. Maar Katya is idd pas 9 en zal haar vader stiefmoeder en fijne situatie naar de mond praten. Wat heel logisch is voor een kind van 9. Maar beter had papa kunnen zeggen:’Katya, ik vind het helemaal niet leuk voor jou dat mama geen kaartje heeft gestuurd maar zullen wij namens jou toch een kaartje sturen naar mama?.
Ik zal Katya een kaart sturen.
@Klivia, dan heb je mijn vorige postings niet goed gelezen. Paul had toen tegen Katya gezegd dat ze met moederdag een kaartje moest sturen. Maar Katya wilde dat niet. Paul heeft wel degelijk bij Katya erop aangedrongen om kaartjes te sturen.
Lieve Ko, ik heb alles gelezen over Katya. Jij moet niet meteen in de verdediging springen. Ik vind dat de vader van Katya dan nogmaals moet zeggen stuur je mama maar wel een kaartje.
@Klivia, dat kun jij wel vinden maar je vergeet dat Katya door haar moeder letterlijk en figuurlijk veel pijn is gedaan. Dat kind is nu oud genoeg om zelf te beslissen, alles waar dwang achter staat komt niet uit ‘t hart. Ik schreef al dat Paul niet gelukkig is met het verbod van de rechters. Dat geeft al aan hoe de vader van Katya denkt over de situatie. Maar als Marina 2 weken in Amerika verblijft en niet de moeite wenst te nemen om haar dochter te zien kun jij als de andere ouder dat bij je kind nog goedpraten?
Ja, dat kan ik vinden. En nee ik vergeet niets. En idd Katya is pas 9 dan kun je een kind nog heel veel verbieden en ook opleggen. Oud genoeg ben je op die leeftijd nog zeker niet. Bij je kind kun je alles goedpraten, zowiezo laten weten dat wat moeder “fout”doet, jijzelf zeker niet moet doen.
En ik spreek uit ervaring
@Klivia, dat is weer zo’n typische Nederlandse gedachtegang. Net zoals we hier vinden dat mensen boven de vijftig afgeschreven zijn voor een job. Ik ben het dus absoluut oneens met je. Het ene kind is het andere niet. In Amerika worden kinderen ook gehoord dat doen we hier niet. Pas als ze 12 jaar zijn mogen ze mee beslissen.
Ik heb enige keren met Katya gesproken. Dat meisje heeft al veel meegemaakt en gezien. Waarschijnlijk vergeet je dat mee te nemen in je oordeel.
@Klivia “Bij je kind kun je alles goedpraten” ook dat blijkt niet zo te zijn. Moeder Marina heeft Katya 4 jaar lang verboden over haar vader en over haar familie te praten. Foto’s mocht Katya van haar vader en familie niet hebben. En toch is het kind stapelgek op haar vader. Gek hè?
Ach als dat meiske zo ‘gelukkig’ is in de USA zoals de vader iets te vaak benadrukt, waarom dan vanuit Nederland kaartjes willen hebben van onbekende Nederlanders? Komt op mij allemaal een beetje vreemd over, net als de rest van deze zaak die aan alle kanten stinkt.
Het kan voor katya wel van betekenis zijn. Je kunt mij niet wijs maken dat ze haar moeder niet zal missen. Het is erg dat een kind moet kiezen tussen de ouders, die solidariteit moet je een niet mee confronteren. Eerst doet de moeder dan 4 jaar lang en dan gebeurt het door de vader. Terwijl de vader wel bereid is om in alle opzichten mee te werken. Al zijn er veel mensen die daar anders over denken.
Een kaartje kan voor Katya een klein beetje troost zijn.
Zoals wij grote mensen dan een peuk nemen. Of voor de bijstandsuitkeringsgerechtigden die naar voetballen kijken op een GROOT plasma scherm.
Wat een domme opmerkingen weer van Netwerk, lijkt mij erg eenzaam als je troost moet vinden in een sigaretje…….en die bijstandsgerechtigden……..?!
Gezopen ofzo?
@Klivia, er was hier ooit ene meneer van Gellekom, die zelf een riante uitkering geniet (hij is invalide maar was goed verzekerd) die vond dat als een bijstandstrekker een sigaretje kon roken hij niet moest klagen. Een ander vond dat iemand met een plasmascherm onterecht een uitkering genoot. M.a.w. je bent niet arm als je kunt roken en televisiekijken.
Inderdaad is roken voor veel mensen een stukje troost en tv-kijken afleiding. Daar doelde Nètwerk op.
@Joost, zoals in elke zaak heb je voor en tegenstanders hele en halve waarheden. Ik schrijf nu bijna een jaar over Katya. Ze heeft hier fans opgebouwd. Ik weet hoe leuk ze het vind om kaartjes te ontvangen (welk kind vindt dat niet) Vandaar mijn oproep.
Als er mensen zij die daar jaloers op zijn, wil ik die ook wel een kaartje sturen.
Met of zonder poes of als je wilt een kat.
Aha, maar das toch een hele andere discussie. Arm of rijk met een peuk en een plasmascherm…………
Ow maar het gaat om de troost die je vind in een kaartje, sigaretje, plasmascherm…..
Het kwartje is gevallen
Opmerkelijk dat de meeste negatieve opmerkingen altijd weer te maken hebben met het beredeneringsvermogen van kinderen. Iedere keer weer (in welke discussie dan ook) kom je de stelling tegen “een kind begrijpt dat niet”. In heel veel gevallen klopt dat aardig, maar is iets “begrijpen” of “kunnen beredeneren” het enige wat telt? Natuurlijk niet! In tal van gevallen gaan zowel vowassenen en kinderen helemaal niet uit van een kille beredenering maar van hun gevoel. Is “houden van” een beredenering? Nee; ieder mens met gezond verstand begrijpt na enig nadenken dat het puur een gevoelskwestie is en dat gaat ook op voor kinderen. Om het maar simpel te stellen, een kind dat gek is op ijsjes kan je niet positief laten denken over iemand die het dagelijks mishandeld. Wellicht dat je een tijdlang politiek correcte uitspraken kan ontlokken, maar niet eeuwig en niet altijd gecontroleerd.
Ik heb een kind een dochter, ging weg bij mijn ex was zij 3 jaar oud
Ze zag vaak haar vader wat ik goed vond/vind.
Ineens wilde ze niet meer, waarom?? Ik wist het niet. Maar was het niet met haar eens. Ze was toen 6 jaar oud. Denk ach laat gaat wel weer over naar een paar weken ze is even ergens boos om ze gaat welw eer. Het is “immers maar en kind van 6 jaar”. Maar vergeet het maar wat ik zij wat ik ook aan uit leg gaf, ze wilden niet.
Het waarom kreeg ik er niet uit.
En als mijn ex kwam praten ik er echt op in ga nu lekker mee meid. Maar nee wat ik zij nee ik ga niet.
Ik had ze bijwijzen van menig buiten hebben moeten “knuppelen” en dan nog had ze niet mee gegaan. Dus zeg niet dat een kind van 9 nog geen eigen menig heeft of ergens toe kan dwingen wat ze niet wil.
Máár ik vind ook dat je dat niet mág ook alis het “nog maar een kind van 9 jaar”
Gr betje
Klivia , ik ben het in grote lijnen met je eens.
En Ko, Het kaartje dat Katya niet aan haar moeder wilde sturen zal toch niet het enige kaartje zijn dat naar Nederland werd gestuurd? Kreeg de rest van de familie er ook éen? Een stapeltje dus.
Ik zie aan dat hele kaartjes schrijven gebeuren een aantal verwrongenheden, de vatting is niet duidelijk in alle verhalen. Want kinderen zijn nml enorm manipuleerbaar, het ontbreekt hen nogal voor een veel te groot gedeelte aan daadkracht om beslissingen te nemen. Daar is een goede opvoeding voor nodig. Overzicht bij een kind, wat goed of slecht voor hen is, is beperkt. En dan nog. Zelfs volwassenen zijn beïnvloedbaar en niet zo’n beetje. Pedofielen zitten vaak in eigen familie en niemand merkt er jaren lang niks van, om maar een zijweg te noemen. Onze bezorgdheid komt vaak uit een hoek van ons eigen innerlijk, gebaseerd op ervaring of ingehamerde kennis, we willen de kinderen beschermen voor dat waar we zelf in kunnen trappen.
Betje, wat je vertelt gebeurt zo bij de meesten, er zijn weinig moeders waarbij meteen een belletje gaat rinkelen en die eerst eens uitzoeken wat nu eigenlijk de reden is dat het kind niet mee wil. Vaak is een jong kind jaren later pas in staat om het onder woorden te brengen. Sommige hebben aan een korte rustperiode van een paar maanden genoeg. En rust hebben ze hard nodig.
Wat zowel vader als moeder hier van Katya verlangen, een keuze in deze touwtrekoorlog, is niet echt down-to-earth. Op de fotoos zie je alleen ‘leuke’ dingen wat ze nu meemaakt bij haar vader. Een constante flow van lollig kinderleven. Het ligt er mij maar te dik bovenop. Katya, wordt nu als Amerikaanse opgevoed. Kerstmis, Pasen, en dan de parties voor het etaleren van je populariteit, straks haar 16de verjaardag als mijlpaal in het leven, allemaal noodzakelijkheden voor levensonderhoud, daar leef je dan voor in Amerika.
Hopenlijk krijgt ze de kans op een goede opleiding, dat zal haar eerder zelfstandigheid geven als het mogen beslissen of ze wel of niet kaartjes stuurt.
Joost, ik begrijp wat je bedoelt, en soms gebeurt het ook dat bij een coctail van stank een soort parfum waar wordt genomen. Zo wordt je door de media vaak handig ‘bij de neus ‘ genomen. Een goede neus haalt de ingrediënten er wel uit.
Hopenlijk krijgt Katya de kans op rustperiodes, zodat ze haar eigen mening kan leren vormen.
Z2ara.
Ik weet nu wel waarom ze toen niet meer mee wilden.
kwam ik een paar weken nadat ze niet meer wilde ter oren van mijn dochter.
Vergat ik vorige keer te vertellen plus het is natuurlijk ook wat privé voor mijn dochter.
Mijn ex had haar gezegd dat hij naar een rechter zou stappen om te gaan vragen of zij bij hem mocht wonen.
Wat zij dus als een bedreiging zag en mij kwijt zou raken.
Er is daadwerkelijk zo’n rechtzaak geweest, maar uiteraard won hij dat niet. maar ik vond hem dom hj mocht haar meenemen wanneer hij wilden ik zij nooit nee. Ze mocht ook als ze daar was van mij blijven slapen.
Maar hij wilde dus nóg meer.
Maar die rechtzaak maakte juist dat ze NIET meer met hem mee wilden uit angst dat ze niet meer naar mij terug mocht. wat ik ook zij ze wilde niet meer mee.
Weer een rechtzaak, want nu ging hijzeggen dat IK tegen werkten. wat niet waar was.
Kwam gelukkig een onderzoek en toen kwam dus aan het licht hoe bang ze was MIJ te verliezen. Dus soms doen volwassenen rare dingen wat juist hun kind weg jaagt.