Toen mijn ouders verhuisden naar een betere buurt kwamen de melkboer, de bakker, de slager en de kruidenier aan de deur met de vraag of mijn ouders bij hen klant wilde worden. Vanzelfsprekend werden de telefonisch bestelde boodschappen aan huis bezorgd en was de winkelier zelfs bereid op krediet te leveren. Maar de zelfbediening deed haar intrede. De boodschappen thuisbezorgen was er lange tijd niet meer bij tot de Albert Heijn die service (tegen betaling) weer is gaan leveren.
De melkboer en kruidenier zijn uitgestorven. Zelfstandige bakkers en slagers bestaan nog wel. Zij overleven waarschijnlijk de opmars van de online bestedingen omdat er nu eenmaal artikelen blijven die onze eerste levensbehoefte zijn en we vers in huis willen halen. Maar voor luxe aankopen geldt de versheidsdatum niet. Als we de voorspellingen van GfK Retail and Technology moeten geloven shopt in 2015 40% van de Nederlanders uitsluitend via het Internet. Op dit moment maakt het online-verkoopkanaal voor 26,8 procent deel uit van de totale retailomzet.
Het koopproces op Internet is anders dan in de gewone winkel. Dat is logisch. In de winkel wordt de koper geadviseerd door het winkelpersoneel, op het Internet moet de consument zijn voorlichting zelf zien te bemachtigen. Daarom maakt de consument zijn keuze bij het webshoppen aan de hand van vergelijkingssites zoals Kieskeurig, Vergelijk, etc.
Er zitten natuurlijk ook nadelen aan het webshoppen vast. Een online gepresenteerd product kan in werkelijkheid tegenvallen. Zodra je een bestelling hebt geplaatst duurt het enkele dagen tot de levering en steeds vaker zien we webshops die niet aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Wie zijn boodschappen in een echte winkel doet ziet wat hij koopt, krijgt voorlichting en kan het artikel direct mee naar huis nemen. Bovendien is winkelen ook een soort vrijetijdsbesteding, hoewel mannen daar genuanceerder over denken dan vrouwen.
Het opzetten van een webshop is voordeliger dan het huren van een winkelpand. Je hebt er wat kennis van Internet voor nodig of je huurt daar iemand voor in. Het assortiment kan vaak rechtstreeks geleverd worden vanuit de magazijnen van de groothandel, fabrikant of importeur. Dat scheelt opslag- en personeelskosten. Toch worden de webshops niet meer slapend rijk. De bestellingen gaan 7 dagen in de week door en dat moet administratief in goede banen worden geleid. Ook het onderhouden van de website kost veel tijd en inspanning. Zonder reclame en actueel inspelen op trends redt de online-winkelier het niet. De gewone winkelier heeft de impulsaankoop als voordeel. Vaak maakt zijn winkel deel uit van een winkelstraat of winkelcentrum. Hij krijgt dus veel passanten over de vloer.
Toch kunnen we er niet omheen dat de ouderwetse winkelier een groot deel van zijn omzet verliest aan de webshops. Het kan niet anders of dit heeft grote gevolgen voor de winkelcentra. Leegstand van winkelpanden en verloedering ligt op de loer. Valt het tij te keren? Dat ligt in de eerste plaats aan de gemeentebesturen. Die hebben het de consument steeds moeilijker gemaakt zijn inkopen te doen. Om te beginnen met de bereikbaarheid van stadscentra en daarnaast met torenhoge parkeertarieven. Voor veel gemeentes vormen de parkeergelden een belangrijke inkomstenbron. Maar ook de winkelsluitingswet, die na willekeur wordt toegepast, heeft een negatief effect op de consument.
De tijd ligt achter ons dat we op vaste tijden gingen werken en ontspannen. We hebben nu meer vrijetijd maar werken ook vaker thuis en in de weekends. Daarnaast is onze gezinssamenstelling drastisch gewijzigd. Het leger vrijgezellen is groter dan ooit. De single kan alleen winkelen na werktijd en dan zijn de meeste winkels gesloten. Voor alleenstaanden is de webshop een uitkomst. De supermarkten hebben het gemis aan ruimere openingstijden goed gezien. Zij waren de eersten die ook ’s avonds hun deuren openden en sinds kort op zondag open zijn.
Willen we de winkelstand behouden dan moet er bij de overheid de bereidheid zijn om consumentvriendelijk te denken. Weg met die absurde parkeertarieven, weg met de winkelsluitingswet en zorgen voor een betere bereikbaarheid van winkels. Iedereen profiteert daarvan. Komt dat besef niet dan vrees ik voor spooksteden want het Internet is niet meer te stoppen.
Van de winkeliers mag ook wel iets meer creativiteit verwacht worden. Winkelen zal meer dan ooit te voren een uitje moeten zijn. Dat betekent acties en activiteiten bedenken die publiekstrekkers zijn en betere websites laten bouwen. Want daar mankeert nog een hoop aan (maar zo kan het ook) Bijna 70% van de consumenten oriënteert zich als eerste op het Internet alvorens naar de winkel te gaan. De website is dus het visitekaartje van de winkelier. Het Internet hoeft dus niet enkel een bedreiging voor de winkelier te zijn. Hij kan het Internet als extra etalage gebruiken.
NB
Reageerder Joost is terecht van mening dat de winkelier te weinig aan klantenbinding heeft gedaan. Hij wijst op slechte voorlichting en ongeïnteresseerde verkopers. De opleiding van het winkelpersoneel is inderdaad bedroevend. Het een en ander heeft ook te maken met de miniumlonen. Of je nu wel of niet je best doet, aan het vastgestelde salaris is dat niet te merken. Dan staan de winstmarges al jaren onder druk en stijgen de lasten. Een winkelier zal dus op kosten proberen te besparen. Dit heeft uiteindelijk een negatief effect op de omzet.
Eén van de redenen dat de traditionele detailhandel klandizie zier verdwijnen naar webshops is de de klantvriendelijkheid of liever gezegd het gebrek daarvan. Het gebrek aan goed personeel dat gedegen advies kan geven is de hoofdoorzaak van het verval van de detailhandel. Bij veel grote ketens zie je inmiddels een kentering en zelfs bij Media Markt komt er tegenwoordig een verkoopmedewerker vragen of je iets kunt vinden of dat je vragen hebt. Tot voor kort lieten ze hun klanten gewoon aan hun lot over en moest je naar personeel zoeken als je iets wilde vragen.
Hetzelfde geldt voor zaken als Praxis en Gamma ook daar denkt men ineens het buskruit te hebben uitgevonden. Ze noemen het communicatie. Overigens zegt dit allemaal niets over het restant kleine zelfstandigen dat inmiddels ook is verworden tot een zwijgende minderheid als je daar de winkel binnenkomt. Nog steeds kom je verveeld kauwgum kauwende jongens en meiden die net de 16 jaar gepasseerd zijn en door moeten gaan voor verkoopadviseur.
Uiteraard zijn er veel factoren die de teloorgang van de detailhandel in de hand hebben gewerkt, maar de detaillisten zijn zelf wel de grootste factor geweest.
@Joost, je hebt absoluut een punt met je klacht over de het personeel in de winkels. Het ontbreekt aan goed opgeleid personeel. Dat heeft ook met het minimum jeugdloon te maken. Waarom zal jij je best doen als een ander de kantjes ervan afloopt en je salaris hetzelfde is? Zo wordt er geredeneerd. Met loon naar prestatie kun je de kwaliteit van je personeel verbeteren.
Het aardige aan je constatering van zaken als Gamma en Praxis is dat zij het minst hebben te vrezen van het Internet. De Mediamarkt natuurlijk wel. Een zak cement of andere bouwmaterialen bestel je niet online, een camcorder of een pc wel.
Joost,ik woon in een dorp met ongeveer 1500 inwoners, in het verleden waren er 5 warme bakkers , 7 kruideniers , 2 slagers enz. maar voor dat men van een webwinkel had gehoord was er nog maar een kleine rijdende winkel in mijn dorp.
Mijn conclusie is dat dit proces al veel langer bezig is en weinig te maken heeft met webwinkel of slecht advies van de winkelier.
@Yp, het is herkenbaar wat je vertelt. Maar we moeten bedenken dat vele van die kleine ondernemers door de vergaande betutteling van de overheid en het moeten voldoen aan allerlei regels het bijltje er bij neer hebben gelegd.
Maar de consument is veleisender geworden en doet zijn boodschappen liever op één adres zoals de Supermarkt. De rijdende winkel kan nooit voldoen aan de vraag wegens een beperkte ruimte. Daar komt daar nog bij dat men vroeger geen auto bezat en dus was aangewezen op de winkelier om de hoek. Nu halen we voor een hele week boodschappen in huis en het maakt ons niet uit of we daarvoor een stukje moeten rijden.
De kleine buurtsupers en dergelijk kleine zelfstandige ondernemingen, zoals bijvoorbeeld de melkboer, zijn haast uit het straatbeeld verdwenen. Hier kreeg je als bekende buurtbewoner voorheen meestal wel de persoonlijke aandacht, zowel voor je benodigdheden als een praatje, want men kende elkaar toen bijna persoonlijk. Dit is aanzienlijk minder geworden en bijna vervangen door de grote onpersoonlijke Supermarkten. Toch merk ik de laatste tijd dat wanneer je om iets vraagt, omdat je bijvoorbeeld iets niet vinden kunt (ze veranderen nogal regelmatig de indeling van de winkel) dan word ik naar mijn ervaring toch goed en serieus geholpen. Het is natuurlijk lang niet overal zo, maar ik denk dat er een mentaliteitsverandering wordt doorgevoerd, en wat er op wijzen kan dat de onpersoonlijkheid en ongeintereseerdheid van het jonge personeel in de grote winkels wordt aangepakt. Het was minder en het is ook nu nog niet ideaal maar ik zie wel een gunstige ontwikkeling.
Als ik de mogelijk heb, dan ga ik nog steeds naar de plaatselijke leverancier. Niet voor levensmiddellen, maar wel voor b.v. een koelkast o.i.d. Zit je met een probleem, dan wordt je doodgewoon sneller geholpen dan wanneer je zoiets koopt bij een megastore; die geven uitsluitend fabrieksgarantie en verder zoek je het maar uit. Een klant is voor hen een eendagsvlieg. Ik kijk niet uitsluitend naar de aanschafprijs. Een kwestie van economie (op zijn ouderwets die nog steeds werkt).
Miijn dagelijkse boodschappen doe ik nog net niet via het internet.
Pas een afdak cq veranda gebouwd , de “dure” golfplaten bij klushandel besteld. Was een stuk goedkoper dan bij de gamma fixet of karwei. Netjes op tijd bezorgd, alles keurig.
Wenskaarten verstuur ik via Greetz. En binnenkort ga ik luxe dineren thuis via restaurantwinkel. En dan doe ik alsof ik de chef ben
Het ligt ook aan het winkel personeel ,ik heb vaak dat ze vragen zal ik u even helpen.
of als ik iets niet kan vinden dat ze het voor me pakken ,niet in een winkel in meerdere.
Ko, wat betreft de betutteling kan ik deels met je eens, maar op het moment dat de middenstander ook zelf een hogere levensstandaard wenste kon hij vaak niet meer bestaan van zijn vaak kleine bedrijfje.
http://www.nieuwsbank.nl/inp/2010/06/21/J002.htm