De afgelopen dagen is er veel te doen over het boek Echte Mannen Eten Geen Kaas van Maria Mosterd waarin ze haar leven met een loverboy beschrijft. Het boek, dat een bestseller is, heeft Maria minstens 300.000 euro aan royalty’s opgeleverd. Maar Maria liegt zoals het gedrukt staat. Haar boek is louter fictie. Althans, dat beweert misdaadjournalist Hendrik Jan Korterik. Om dit te bewijzen schreef ook hij een boek dat deze week in de winkel ligt: Echte Mannen Eten Wél Kaas. Dank, HJK. Ik ben een man en een liefhebber van kaas. Gelukkig hoef ik nu niet aan mijn mannelijkheid te twijfelen.
Het is ergens in het najaar van 1993 als ik een telefoontje uit Ibiza ontvang. Hein Kips aan de lijn. Hein was een flamboyante verschijning in het uitgaansleven. Als erfgenaam van de Kips leverworstfabrieken bezat Hein ooit veel geld. Dat geld besteedde Hein aan auto’s en vrouwen. Maar de bodem van zijn schatkist kwam eerder in zicht dan hij berekend had. Hein besloot te gaan werken en opende een restaurant op Ibiza. Dat leek goed te gaan tot hij belazerd werd door zijn Spaanse compagnon. Hein was platzak. Verkeerde vrienden wilde Hein best helpen en zo belandde Hein in de drugshandel. Een transportje naar Duitsland kwam hem duur te staan. Hein werd opgepakt en opgesloten in een Duitse cel.
Hein vond dat hij mede of dankzij zijn Joodse afkomst door de Duitse autoriteiten schandalig behandeld werd en besloot over zijn verblijf in de gevangenis een boek te schrijven. Daar kwam bij dat Hein niet zomaar ingerekend was. Iemand had hem verlinkt. Hein wist met stellige zekerheid wie en waarom want Hein reed niet alleen naar Duitsland. Toen Hein aangehouden werd kon een ander lid van de bende ongehinderd met zijn vrachtwagen volgeladen met harddrugs doorrijden. Hein was de bliksemafleider. De hoeveelheid softdrugs die Hein over de grens probeerde te smokkelen had maar een beperkte straatwaarde. Zijn straf, 6 jaar, stond niet in verhouding tot het delict. Hein mocht geen contact hebben met de buitenwereld, zelfs niet met medegevangenen. Hein wist donders goed waarom hij een tijdje buiten beeld moest blijven: hij wist te veel.
Eenmaal uit de gevangenis vertrekt Hein onmiddellijk naar Ibiza. Daar zit hij veilig bij vrienden en begint te schrijven aan zijn boek. Niet zomaar een boek maar onthullingen over de discutabele opsporingsmethodes van de politie en de verwevenheid van de onder- en bovenwereld. Hein schroomt niet om namen te noemen van bekende personen bij justitie en politie en tot in detail hun doopceel te lichten. Hij verwijt hen zijn detentie en schandelijke behandeling in de Duitse cel. Als het boek klaar is stuurt Hein zijn script naar enkele uitgevers. Maar die geloven Hein niet. Het is fictie, slecht geschreven en daarom niet interessant zo luidt het commentaar dat hij van de uitgevers ontvangt. Een kennis van me kent Hein en brengt ons met elkaar in contact. Hein belt me op met de vraag of hij mij zijn manuscript mag sturen en of ik bereid ben om het eventueel te redigeren en te corrigeren.
Als ik het script ontvang val ik van de ene in de andere verbazing. Hein beschrijft hoe de top van de Amsterdamse en Utrechtse politie deals met onderwereldfiguren sluit. Hoe rechercheurs en inspecteurs vrolijk meedoen met de handel in drugs, hun zakken vullen en een luxe leven kunnen leiden. Als ik Hein moet geloven loopt er geen enkele betrouwbare politieman in Amsterdam en Utrecht rond. Dat lijkt me sterk overdreven. Nu kan ik me indenken waarom uitgevers Hein niet serieus nemen en zijn boek weigeren uit te geven. Van de andere kant bekeken schrijft Hein met humor en gunt de lezer ook een blik in zijn flamboyante historie. Eigenlijk valt er best een leuk boek van te maken. Daarnaast is Hein een geboren verteller die zijn eigen boek prima zou kunnen promoten in populaire tv-programma’s. Dat is van belang voor de verkoop.
Ik besluit in overleg met Hein als proef twee hoofdstukken opnieuw in te delen en te herschrijven. Een bevriende boekhandelaar brengt me in contact met een grote uitgever van non-fictie. De uitgever is bereid tot een gesprek met mij en met Hein. Begin 1994 maken we die afspraak. Hein vliegt naar Amsterdam. Ik haal hem op van Schiphol en wij rijden naar de uitgever toe. Onderweg hebben we veel lol en rekenen we ons rijk. Dat was iets te voorbarig. Eenmaal aangekomen in Den Haag worden we keurig ontvangen maar volgt onmiddellijk een desillusie. De uitgever laat ons de ochtendkrant zien. Grote koppen maken melding van het bedrog in de Eper incestzaak. Schrijfster Yolanda zou haar boek “Mijn Verhaal” hebben verzonnen. De ontmaskering van Yolanda betekent een enorme strop voor haar uitgever. Weliswaar zouden wij met een andere uitgever zakendoen maar die wil geen risico lopen. Met een diner en een reiskostenvergoeding moeten we genoegen nemen.
Hein en ik overwegen om het boek in eigen beheer uit te geven maar het ontbreekt ons aan de financiële middelen. Op dat moment gonst het al van de geruchten over corruptie bij de politie. De uitgever had ons bij het afscheid op ’t hart gedrukt voorzichtig met beschuldigingen te zijn. Hein zat daar niet mee want die dook onder op Ibiza. Voor mij lag dat anders. Ik besloot een streep onder het project te zetten en gaf Hein zijn manuscript terug. Enkele maanden later barst de bom en staan de kranten bol van wat als de IRT-affaire de geschiedenis in zal gaan. De namen die Hein in zijn boek noemde vullen de kolommen van de voorpagina’s. Hein had dus geen sprookje verteld. Wie dat wel deed was Yolanda.
Aan Yolanda moest ik onmiddellijk denken toen ik over het boek van HJK las en over de aangifte die “Manou, de loverboy in de bestseller van Maria Mosterd, gisteren heeft gedaan van smaad, smaadschrift en laster. De aangifte is gericht tegen Maria Mosterd, haar moeder Lucie en uitgeverij Van Gennep uit Amsterdam. Of Manou in zijn recht staat kan ik niet beoordelen. Ik weet te weinig af van deze zaak. Het grappige is dat Hendrik Jan Korterik ook over Yolanda een boek geschreven heeft waarin hij alle feiten die Yolanda noemt weerlegt. Nu was daar niet zoveel onderzoek voor nodig. HJK zat op de voorste rij tijdens de rechtszaak en tekende op wat door de verdachten werd gezegd.
Voor wie het vergeten is: Yolanda beweerde vele jaren door zowel haar vader en haar moeder als door de halve Eper bevolking misbruikt te zijn. Keer op keer raakte ze zwanger en werden haar zwangerschappen op een beestachtige manier afgebroken. Martelingen en Satanische rituelen moest Yolanda, vastgebonden op haar bed, ondergaan. Ook zou Yolanda enkele baby’s hebben gebaard die werden vermoord of geofferd. De lugubere vertellingen van Yolanda hield onze natie in haar ban. Het boek was een bestseller maar Yolanda viel door de mand. Het enige dat bewezen kon worden is een abortus die Yolanda op 13-jarige leeftijd heeft ondergaan. Twee broers werden gearresteerd (geen familie van Yolanda) en kregen TBS. Ze bekenden Yolanda te hebben misbruikt maar aan hun bekentenis wordt getwijfeld. Professor Wagenaar pleitte twee jaar geleden voor heropening van deze zaak.
De vraag die ons nu bezighoudt is of Maria Mosterd een tweede Yolanda is. Ik neem nog maar een stukje (Franse) Kaas.
Mijn dochter leest veel, ook dit boek. Nadat zij hem uit had kreeg ik hem in handen, en zoals altijd “lees”ik boeken de me niet aanstaan vluchtig door. ik sla dan meer dan de helft van de passages over om vervolgens snel naar het einde van het verhaal te gaan.
Ik vond het allemaal klinklare onzin die er verkocht werd en heb dat ook tegen mijn dochter gezegd.
Klaar.
Echte mannen eten wel kaas, dus.
In dat soort larielektuur ben ik totaal niet geinteresseerd.
Mosterd met kaas …….mmmmmhhh lekkerrrrrrrrr.
De video P&W betr Yolanda gezien: er zijn bij Maria idd wel erg veel overeenkomsten.
@Klivia, je geeft aan waar ik reeds een vermoeden van had namelijk dat het boek van Maria vooral door de jeugd gelezen wordt. Die jeugd is minder kritisch dan hun ouders omdat ze onze ervaring missen.
@Chris, daarom heb ik die link bij mijn column geplaatst. Het interview met Yolanda uit 2002 bij EenVandaag is niet meer online.
@Visie, Loverboys bestaan. Het verhaal van Maria zou een waarschuwing voor andere meisjes kunnen zijn want Maria zal ongetwijfeld hebben beschreven hoe gemakkelijk je in de val van zo’n jongen loopt.
Maar dan mag je het niet als waargebeurd verhaal verkopen. Ik heb haar eigenlijk nooit geloofd en haar moeder al helemaal niet. Op je 14e een imperium runnen…dat gelooft toch geen mens? En dan door een meisje wat zelf zo labiel is dat ze in een loverboyverhaal trapt. Ik geloof het verhaal van Manou helemaal , ik hoop dat zijn naam gezuiverd wordt en hij een grotere schadevergoeding krijgt als moederlief van de school dacht te vangen.
@Loverboys bestaan, maar het zijn vooral de “muurbloempjes” of meisjes met een “rugzak” die erin tuinen. Dat maakt het niet minder erg, maar de huidige preventie gaat er van uit dat zelfs de meesst assertieve tiener “er in kan stinken” en dat klopt voor geen meter.
@Hans, ik ken zo’n slimme dame die ondanks alle waarschuwingen toch voor de bijl ging. Verliefdheid maakt blind Hans.
@Ko, daar heb jij op zich ook weer gelijk in; ikzelf ben gevallen voor een uitermate aardige vrouw. Nee, ik hoefde niet de prositutie in, maar het heeft mij wel een stevige prijs gekost. Ik zie het ondanks alles toch (zoals ik al aangaf) als “de uitzondering die de regel bevestigd”.
@Hans, ik val nog regelmatig voor vrouwen die vervolgens proberen een loopje met me te nemen. Alleen lukt het ze niet meer mijn geld uit mijn zak te kloppen want mijn geld is op. Ik vrees dat wat Maria al of niet verzonnen in haar boek vertelt vaker voorkomt dan we aannemen.
@Ko, ik heb er geen antwoord op. Ik ken diverse mensen die in hun jeugd slachtoffer zijn geworden van misbruikers, maar niet een daarvan heeft te maken gehad met een loverboy. Wel is het mij duidelijk dat er nogal wat organisaties zijn die zich met de problematiek bezig houden, maar helaas zijn ook die niet allemaal betrouwbaar. Sommigen hebben er een handje van om cijfers op te schroeven. Als je sommige clubjes mag geloven loopt half Nederland op tienermeisjes te jagen. Officieel bedraagt het aantal slachtoffers van loverboys op jaarbasis 1500.
@Hans, de loverboy cultuur is van de laatste jaren. Pooiers bestaan sinds mensenheugenis maar dit zijn hoofdzakelijk mooie jongens van buitenlandse afkomst. Zij lijken veel op de stoere rappers uit de videoclips. Ze hebben veel vrienden, zijn populair, rijden in mooie auto’s of opvallende scooters. Ze kunnen goed dansen, zijn muzikaal en dus heel anders dan de saaie Hollanders. Ik kan me indenken dat meisjes op ze vallen ook omdat deze jongens de kunst van het versieren heel erg goed verstaan. De Hollandse kaaskop is van nature een botte hond.
Maria Mosterd is een gekleurde meid. Wat ik me dan afvraag is of de meisjes die voor de loverboys vallen niet in hoofdzaak allochtonen zijn.
@Ko, de loverboy cultuur is iets dat zo’n 25 jaar geleden is opgedoken in de hoogtijdagen van het feminisme. Stom toevallig viel ik vanavond in een programma op Nederland 1 over DNA. Onder andere zag ik een vrouw die na jaren ontdekte dat haar zus haar moeder was. Wat heeft dit te maken met loverboys? In feite niets, maar het heeft alles te maken met verboden, ongewenste enz. seksuele relaties en de gevolgen ervan. De vrouw in kwestie ontdekte dat haar oma zo ongeveer alles had aangegrepen om de waarheid te verbergen. Kennelijk is er nog steeds sprake van een taboe.
Begrijp mij goed, ik wil zeker niet betogen dat dat het loverboygebeuren een verzinsel is, maar ik denk dat er ook veel gevallen zijn van “loverboys” die zijn bedacht om gewenste relaties te verbergen. Dit is zo oud als de wereld.
Terug naar Maria, nee, ik geloof niet dat meisjes die voor loverboys vallen in hoofdzaak allochtoon zijn, degenen die er over klagen zijn nu juist in meerderheid blank.
Nederland mag in naam dan tollerant zijn, maar de praktijk is anders. Ik heb zo het idee dat er heel wat relaties verborgen worden onder het mom van, maar in welke mate? Ik zou het werkelijk niet weten.
@Hans, het verhaal gaat dat als alle mannen en vrouwen tussen de 30 en 40 jaar een vadertest zouden doen ruim 25% tot de ontdekking komt dat hun vader niet hun biologische vader is. We zullen het nooit weten maar het zou zo maar kunnen want die generatie is het product van de roerige jaren ’60 en ’70 toen vrije liefde, partnerruil, de commune en wilde seksfeesten nogal in trek waren. En natuurlijk de emancipatie haar intrede deed.
Of Loverboys als excuus worden gebruikt om ongewenste relaties te verbergen? Als ik een dochter zou hebben die thuiskomt met een Antilliaan zou ik niet blij zijn. Dan kan het best een goede jongen zijn maar ik zal hem niet snel vertrouwen. Sowieso ben ik tegen een gemengde relatie omdat die maar zelden goed gaan. Dus je kunt best gelijk hebben Hans.
In feite heeft Maria een kleurrijk boek geschreven waarin ze toegeeft dat ze een slet is. Ik bedoel; als je toch zelf met mannen naar bed WIL, dan ben je toch niet in de ban van een loverboy? Als je in de ban bent van een loverboy, dan ben je als de dood voor deze jongen. Dan verlang je niet naar hem als je bij hem weg wordt gehaald. Punt is gemaakt.