Geen semi-wetenschappelijk betoog van Ko. Zo maar wat losse gedachten om je geest te prikkelen. Houd je van discussiëren, experimenten en gezelschapsspellen? Zo ja, dan moet je beslist verder lezen. Maar eerst een korte samenvatting van het voorafgaande. Op mijn column “Het Deukje” van enkele dagen geleden, werd druk gereageerd. Reageerder Monique kwam met een boeiende stelling. Zij heeft het vermoeden dat wij de gebeurtenissen in ons leven in een soort vertraagde tijd meemaken te vergelijken met het licht van een ster die in werkelijkheid niet meer bestaat als we hem waarnemen.
Als de stelling van Monique juist is dan zou daarmee het uitkomen van voorspellingen verklaard kunnen worden. Niets met gidsen en de geestenwereld te maken zegt Monique. Om haar visie te onderstrepen geeft Monique het voorbeeld van twee mensen die dezelfde weg volgen maar niet dezelfde dingen zien. Je zou dan kunnen zeggen dat de één de paragnost is en de ander een gewone sterveling. Mijn inziens haalt Monique verschillende zaken door elkaar heen maar daarom is haar visie niet minder interessant.
Laten we eerst het experiment doen. Je hebt nodig een speelfilm en een paar leuke vrienden. De voorwaarde voor slagen is dat niemand de film eerder heeft gezien. Jij bent de spelleider. De vraag die je vooraf aan je vrienden stelt is of we allemaal hetzelfde gelijktijdig waarnemen. Het antwoord zal bevestigend zijn. Jij gaat aantonen dat dit niet het geval is. Zorg dat zodra de speelfilm loopt je een teller in beeld blijft zien. Wat je nu doet is op gezette tijden een vraag voor je vrienden opschrijven. Je noteert bij je vraag de tellerstand zodat je later de film kunt terugspoelen voor de discussie. Houd je vragen simpel. Voorbeeld: had het kastje waarop de telefoon stond laadjes of een deurtje. Droeg speler A. een hoed of was dat speler C? Was de kleur van de jurk van speelster B. rood of geel. Stond er in de huiskamer een bank of alleen een stoel? Stel je vragen aan je vrienden onmiddellijk zodra de film is afgelopen en turf het aantal goede antwoorden. Je zult verrast zijn. De kans dat iedereen het juiste antwoord geeft is vrijwel uitgesloten. Hoe komt dat?
Het is aangetoond dat onze hersenen niet in staat zijn alles dat we zien ook te verwerken. We maken een selectie van de indrukken die we belangrijk vinden. Deze indrukken kunnen we later in woord of op schrift reproduceren. Ons eigen referentiekader of wensenpakket speelt daarbij een prominente rol. Stel, één van je vrienden is gek van antieke auto’s. In de speelfilm zien we een flits van een antieke auto. Ook al was de auto slechts enkele seconden in beeld, die vriend weet precies te vertellen welk merk, het type, de kleur en misschien het bouwjaar de auto was. Spoel de film terug en zet je hem stil op het moment dat die auto in beeld kwam dan is de kans zeer groot dat die vriend gelijk heeft. De rest van je vrienden was de auto ontgaan. Zij worden pas warm bij het nieuwste model Porche.
Onze hersenen maken dus een selectie maar wat gebeurt er met de rest van de informatie? Die blijken we wel degelijk op te slaan. Ergens las ik ooit een leuk experiment met twee vrouwen. De dames werden gelijktijdig voor de etalage met meer dan 50 juwelen van een juwelier gezet. Ze mochten 2 minuten het aanbod in de etalage bekijken. Daarna werden ze geblinddoekt en gevraagd de onderzoekers te vertellen was ze hadden gezien. De ene dame kon alles vertellen over een mooi klokje de ander kwam met details van een armband. Toen beide vrouwen onafhankelijk van elkaar onder hypnose werden gebracht somden ze de complete inhoud van de etalage op inclusief de juiste prijzen. Die informatie lag opgeslagen in hun onderbewuste. Een ander experiment met een etalage toonde aan dat we maar enkele seconden nodig hebben om alles wat in die etalage ligt in het onderbewuste op te slaan.
Monique heeft dus gelijk met haar stelling dat ons bewustzijn een selectie maakt van een groter geheel. Maar dat verklaart de voorspellingen nog niet. Hooguit zou je kunnen zeggen dat de hersencapaciteit van paragnosten groter is dan van andere personen waardoor ze meer indrukken kunnen reproduceren en interpreteren. Hoe meer informatie we hebben hoe beter we een inschatting kunnen maken over de toekomst.
Monique vertelt van beelden die ze “doorkreeg” over het inslaan van haar autoruit. Ze sluit haar auto af, gaat haar huis binnen en even later wordt er een strijkbout door haar autoruit gegooid door een stel onbekende hangjongeren op een scooter. Heeft Monique een soort déjà vu gehad? Wetenschappers verklaren een déjà vu als kortsluiting in de hersenen. Je zou dus kunnen spreken van een vertraagde tijd. De korte tijdspanne tussen de voorschouw en de werkelijke gebeurtenis doet zo’n déjà vu bij Monique vermoeden. Echter, toen de strijkbout door de autoruit ging zat Monique thuis, op het moment van haar voorschouw zat ze nog in haar auto. We missen de schakel die beide gebeurtenissen synchroniseert.
Natuurlijk vraagt Monique zich af of ze het incident met de strijkbout had kunnen voorkomen. Laten we eens aannemen dat Monique wél een waarschuwing van de Kosmos kreeg en ze had haar auto op een andere plek neergezet. Monique denkt dat dit niets had uitgemaakt. De gebeurtenis stond vast alleen was ze er nu op voorbereid. Ik was geneigd het met Monique eens te zijn tot me het volgende verhaal van onderzoeker en arts Larry Dossey te binnen schoot:
Dossey beschrijft een moeder die wakker werd van een nachtmerrie. Ze had gedroomd dat het zou gaan stormen en de grote kroonluchter, die hing boven de wieg van haar baby, naar beneden was gevallen en de wieg met haar kind verpletterde. Ook zag ze in haar droom een klok die 04.35 uur aanwees. Ze stapte uit haar bed en haalde haar baby op. Twee uur later werd ze wakker van een donderend geraas. Het was inderdaad gaan stormen en de kroonluchter was naar beneden gekomen en had de wieg geraakt. Onwillekeurig keek ze op de klok. Die wees 04.35 uur aan. Door de baby tijdig uit zijn wiegje te halen bleef haar kind gespaard.
Paragnost Linda Bolman vertelde me dat ze een beeld doorkreeg van Milly Boele. Ze zag het meisje begraven in een tuin. Enkele dagen later werd Milly gevonden en bleek ze inderdaad begraven in de tuin van buurman Sander V. Linda had echter alleen het tijdelijke graf van Milly gezien, niet de locatie. Evenmin een beeld of naam van de dader. Linda vroeg zich het nut af van deze voorschouw. Ze kon er immers niets mee. In de afgelopen 30 jaar heb ik heel wat paragnosten ontmoet. De goede vertelden me allemaal dezelfde voorgeschiedenis. Ze kregen beelden door van gebeurtenissen die enige tijd later daadwerkelijk plaatsvonden. Hoe vaker ze dit meemaakten hoe meer ze gingen beseffen uitverkoren door de Kosmos te zijn. Ze hadden die bevestiging nodig om de stap te maken naar een eigen praktijk.
Het een en ander wil niet zeggen dat de gedachte over het bestaan van een vertraagde tijd onzinnig is. Het één sluit het ander niet uit. Persoonlijk heb ik me nooit zo bezig gehouden met het trachten te verklaren van paranormale waarnemingen. Wel met het nut daarvan. Voor mezelf ben ik daar wel uitgekomen. Mijn mening is dat gebeurtenissen vaststaan maar dat we soms de kans krijgen de gevolgen voor onszelf of onze dierbaren te beperken. Dat de lamp van het plafond zou donderen stond vast. Wat er met de baby daaronder zou gebeuren niet. De moeder kreeg een waarschuwing. Ze “zag” de gebeurtenis (het vallen van de lamp). Ze zag ook haar baby verpletteren. Maar dat laatste was niet de voorschouw maar de waarschuwing. Was het de bedoeling dat haar baby verpletterd zou worden dan had ze deze nachtmerrie niet gekregen.
Ik kan me echter zeer goed indenken dat niet iedereen mijn mening deelt. Het is net als met het geloof. Niemand heeft het bestaan van God of Jezus kunnen aantonen maar miljoenen mensen over de hele wereld geloven in het scheppingsverhaal en in een Messias. Miljoenen mensen geloven ook in voorspellingen of in contact met overledenen. Er worden honderden weblogs volgeschreven met bijzondere ervaringen en vooral in het buitenland tientallen televisieprogramma’s over het onderwerp paranormaal gemaakt. Er zit een hoop lariekoek tussen en dat maakt een objectieve beoordeling niet eenvoudig. Dat neemt niet weg dat er onverklaarbare zaken bestaan. Nu kunnen we trachten die zaken te verklaren maar misschien moeten we dat juist niet doen en gewoon accepteren dat er meer tussen hemel en aarde is en er ons voordeel mee doen.
Tot besluit: ik heb de indruk dat beelden die we zonder aanleiding spontaan “zien” een reden hebben. Wellicht een waarschuwing zijn. Vragen we een paragnost ons de toekomst te voorspellen dan ligt dat beeld wat hij doorkrijgt echter vast. Maar ook hier valt natuurlijk nog wel iets op af te dingen.
Leuk Ko, dat je hierop door filosofeert. Ik denk dat beiden elkaar idd niet hoeven uit te sluiten en naast elkaar kunnen bestaan; als een beeld dat je krijgt een gebeurtenis is die te voorkómen is, was het geen blik in de toekomst (want het vindt in die toekomst niet plaats), maar een waarschuwing. Als je een beeld krijgt van een gebeurtenis die, wat je ook doet, niet te voorkómen is, was het een blik in de toekomst. Ik ken mensen die inderdaad dingen hebben voorkómen door een beeld. Vanuit mijn eigen ervaring kan ik echter alleen maar spreken dat dit mij nooit is gelukt. De beelden die ik kreeg, bleken onvermijdelijk; ook als ik (bij wijze van spreken) mijn auto had verzet. Ik “zag” ooit dat ik een verkeerde vloer bezorgd zou krijgen. Ik heb op drie manieren (via de fabriek, winkel etc) dit proberen te voorkómen. Inderdaad er stond een verkeerde vloer in de computer, dan k u wel voor de waarschuwing. Tot op de dag zelf toch de verkeerde vloer bezorgd werd, ondanks drie waarschuwingen en drie checks van de bedrijven in kwestie.
Aardige reacties op die coïncidentele *deuken* … Recent heb ik nog bij het onderwerp *James Randi en YouTube* voorzichtig mijn relatie met de Heer Van der Nagel te berde gebracht, en voorts in de laatste posts daar gewag gemaakt van het kennelijk óók nog steeds onvoldoende begrepen onderscheid tussen astrologie en astronomie … Kort gezegd wil ik hier toelichten, dat de (aardse) causale reeksen volgens de Wet van Oorzaak en Gevolg verlopen, wat echter onverlet laat dat telkens nieuwe reeksen door externe (bijv. Spirituele) acties geïnduceerd kunnen worden, welke er dan *bij* komen om het verloop te wijzigen. Tevens dat alle vermoede ruimten in zekere zin verborgen zijn in de voor ons ervaarbare driedimensionale ruimte, waarin echter onderling — door een soort isolatie-breuken — energielekkage plaatsvindt en waardoor veel paranormale verschijnselen verklaarbaar zijn. Al die ruimtewerelden zijn echter normaal voor elkaar onwaarneembaar behoudens *tijdelijke* contacten via deze breuken waardoor materie van verschillende ruimten dooreen kan lopen … maar al die tijdelijke ruimten hebben evenwel niets met de *eeuwige ruimte* gemeen.
dAb +>
Over het raadsel van de toekomst dadelijk meer. Intussen: back on track
De toekomst is — evenmin als het zgn. verleden — nooit zeker te doorzien. Toch kunnen fragmenten van zekere onthullingen zieners zonder meesterschap toevallen, daar immers alle toekomst in het heden besloten ligt, als dit heden gevolg van alle verleden is. Hier is echter allerlei redactie of enigerlei controle onmogelijk.
Slechts speculatie denkt dwalend te kunnen constateren dat alle aardse tijd in toekomst reeds tegenwoordig zou kunnen zijn als een *eeuwig heden*. Natuurlijk is de toekomst in het heden vervat, maar nog niet tegenwoordig, doch slechts mogelijk als gevolg van het huidige gebeuren. De para-schouwer ziet (alleen) beelden, die als verschijning tot diens bewustzijn kunnen doordringen, alsof zij reeds in een bepaalde ruimte aanwezig zijn … Deze dwalingen hebben hiermede helaas thans weer teveel *grond* verkregen, maar de oude spreuk: *Om Mani Padme Hum* behelst het (toch duidelijke) inzicht, dat men slechts bewust kan zijn door in het (zo steeds “ruimer”) ogenblik bewust te leven.
Anders gezegd of simpeler geschreven over deze speculatie: “alle nog toekomstige en al verleden aardse tijd zou in een eeuwig nu of heden tegenwoordig moeten zijn als ware het (in) filmbeelden”. Echter, deze denkbeelden zijn géén wérkelijkheid, maar berusten op veronderstellingen. Nog nimmer heeft een paragnost of medium zo macht over die betreffende beeldvorming, en vol bewustzijn is slechts een bewust zijn-van-het-ogenblik als gevolg van talloze momenten voordien en door het voortbrengen van insgelijke ogenblikken nadien in het verloop van de tijd. De toekomst ligt dus evenmin vast als het (vervagende) verleden. Tot zover deze beloofde aanvulling: dAb +>
Het wordt mij in ieder geval steeds duidelijker dat de astrologie werkt omdat het sterren/planetenstelsel een synchroniciteit heeft met de elementen. Een prachtig voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de combinatie Zon in conflict (een ingaande) conjunctie of 90 0f 180 graden met Neptunus. Dit brengt een verandering in, in het DNA zal terug te vinden zijn bij een van de kinderen die het als R.N.A. zullen erven. Autisme is daarvan het resultaat. Dit is te controleren, wat ik uiteindelijk ook volop gedaan heb.
Zon = aurum
Neptunus = aluminium
…dat van autisme begrijp ik niet helemaal. Kun je dat iets duidelijker uitleggen? Bedoel je ermee te zeggen dat alle kinderen met autisme onder een bepaalde stand van de planeten (dezelfde stand) verwekt zijn? En zoja, welk moment is dan bepalend? Het moment waarop het eitje en de zaadcel versmelten?
Het voortraject van het DNA is het RNA. Als een van de ouders een Aurom- Aluminium conflict hebben, is dit terug te vinden ( openbaart zich) bij een van de kinderen.
Ik heb daar bijna ca. 20 jaar herhaaldelijk naar gezocht en gevonden.
aub ophouden over het bewustzijn,dit bestaat niet.we worden gevormd door een zooitje moleculen die een bepaalde kant op gaan.ik kan mezelf een heel ander persoon maken door het stimuleren van de thalamus,dit doe ik door er 4,2 volt doorheen te jagen .dit veranderd het ik gevoel totaal.planeten in een bepaalde stand heeft niets te maken met het voltage in de thalamus dus grote onzin.als men zich afvraagd hoe ik dat doe.kijk even op tourette.be/operatie
@ euv als je een forse magneet boven je hoofd houd verander je ook.
Nétwerk…even concreet tav autisme. Dus volgens jou zou dit inhouden dat van alle kids uit één leerjaar van kids met autisme, één van de ouders het conflict hadden? Ik zou daar wel eens bewijzen van willen zien, ik geloof er niets van.
Ook is het zo dat autisme een grote erfelijke component kent; de ouder in kwestie heeft het DNA al en geeft dit door aan het kind, zonder dat dit iets met de stand van planeten te maken heeft. Het zou wel heel toevallig zijn dat net bij al die pappa’s met autisme de planeten dusdanig staan dat toevallig ook hun kind een stoornis in het autisme spectrum heeft.
Daarnaast komt autisme voor meer dan 80% bij mannen voor. Als jouw veronderstelling zou kloppen, dat één van de ouders het conflict gehad zou moeten hebben, zou je verwachten dat net zoveel meisjes als jongens autisme zouden hebben. Het is wiskundig en statistisch zeer bijzonder als die planeten alleen net toevallig bij de ontwikkeling van een jongetje zo staan…
@ Monique: natuurlijk heeft u gelijk met de wiskundig-statische – e.a. kanttekeningen die u plaatste; deze diverse andere invloeden kunen niet buiten beschouwing gelaten worden. Op mijn eerder genoemd stuk (over Randi) schreef ik o.a. over de astrologische aspecten, op.cit.: “Als metafoor zou je aan zeestromingen kunnen denken. Er is (naast de maan) voornamelijk solaire invloed. Deze complex wisselende energetische “aardstromingen” doordringen dus in ontelbare variaties elk levend organisme, en bestempelen met name bij conceptie en tijdens levenslicht de vorming van dit organisme, en bepalen daardoor mede — naast biochemische en educatieve invloeden — de zgn. levensloop”. Hopelijk is deze nadere uiteenzetting genuanceerd genoeg gesteld. De (noodzakelijk) correcte berekeningen zijn al moeilijk genoeg om afdoende betrouwbare resultaten te leveren, en nog afgezien van de benodigde intuïtie. In de volksmond geldt derhalve: *De (geraadpleegde) “sterren” neigen, maar dwingen niet* … Het vereiste chronologische referentiekader wordt (echter nog) onvoldoende op waarde geschat bij deze sterrekundige diagnose
dAb +>
Pappa’s met autisme…………. dit zijn niet mijn woorden.
In de radix van een van de ouders is te vinden/ constateren dat er een bron voor autisme ligt voor de te verwekken kinderen. Het is de biochemische verbinding tussen aurum en aluminium die niet in balans is. Oftwel de zon staat in conflict met Neptunus.
Misschien kan André de werking van aluminium t.o.v. aurum uitleggen. Astrologische gezien is het een stand waarin de persoonlijkheid/ individualiteit (zon) ondermijnd wordt door de grote denkkracht Gnani-sakti (neptunus= offeren).
De les is afstand doen van de eigencentraliteit.
Als je te maken hebt met autustische kinderen dan zou het misschien zelfs wel een proefschrift waard zijn om naar de geboortedata van beide ouders te kijken.
Dit artikel kwam ik tegen wat gaat over ‘Zonsverduistering van invloed op Paranormale verschijnselen’.
http://www.parapsy.nl/uploads/w1/Psys_Cors_of_Psi_tvp.pdf
Ook vond ik nog een interessant artikel van Prof. Gerart ‘t Hooft over paranormale verschijnselen.
http:www.skepsis.nl/thooft.html
De aardaureale kernstromen beïnvloeden weliswaar niet — door (de als klokreferentie) gegeven planeetstanden — de geassocieerde (edele) metalen en mineralen, maar het trillingstal of de eigenfrequentie van bijpassende elementen en edelstenen is evenzeer onderhevig, lees: geschikt ter bepaling middels inductie, van deze vanuit de mantel tot in de aardatmosfeer reikende krachtstromingen, die qua emissie en receptie in quasi-ritmische intervallen het planetaire veld van onze Aarde omspannen, ongeveer zoals vrij recent van dergelijke op onze Zon heersende (elektro)-magnetische stormen en lussen waarneembaar is gemaakt.
Die menigvuldigheid van genoemde stromingen — van parallel verloop tot de scherpste opposite — in veelvormige onderlinge doordringing zijn (uiteraard) in hun voortdurende verandering, … “gestold” vergelijkbaar met fijnere kleurdraden van het zgn. Muranees glaswerk … laat dus ontelbare combinaties toe, waarvoor de externe postities van de *gesternten* als klok- of tijdreferentiekader genomen kunnen worden, hoe primitief ook e.e.a. zich thans nog voltrekt bij deze berekeningen van de zgn. horoscopen die de mogelijkheden (want dáár gaat het om) tot heil of onheil als richtsnoer aantonen, zoals een weerkaart of -voorspellling voor de vliegtuigpiloot leiddraad is en vaak euvelen kan voorkómen. De combinatie bij de lichtconceptie geeft een getrouwe diagnose van deze krachtwisselwerkingen, die zich ten goede of ten kwade om een menselijk *ik* groeperen, en leert zo de eigenaar zijn zielshuishouding op orde te stellen of brengen, en dus dreigende gevaren te vermijden, begunstigende factoren te benutten op zijn levenspad, en zijn/haar weg niet als een verontrustend noodlot te zien, maar als een middel om dreigende omstandigheden of krachten (die nadeel zouden kunnen berokkenen) met wilskracht het hoofd te bieden en door oordeelkundige tegenwerking te breken.
Nogmaals: met deze aureale krachtstromen staan nu àlle dingen der aarde in verband, in het bijzonder echter met betrekking tot kristalvormen in de wereld der edelstenen, die — evenals planten, dieren en alle metalen — onder die kracht-invloeden worden of werden gevormd c.q. bepaald. Hier gelden dus (ook die) analoge Natuur-Wetten, want de Natuur is immer sterker dan de Leer … Groet :0) dAb +>
Ik heb twaalf jaar gewerkt met kinderen en pubers met autisme, wiens vader in de meeste gevallen ook autisme hebben. Vandaar vaders met autisme, je mist daar het punt dat ik wil maken. Namelijk dat dan zowel bij ouder als kind geheel toevallig het biochemisch conflict zou spelen ten tijde van hun verwekking. Mijn specialisme is autisme, daarom vond ik het nogal wat dat je je stelling zo ‘stellig’ (ik heb er ca 20 jaar naar gezocht en veel gevonden) deponeerde. Vandaar mijn interesse in de bewijsvoering van hetgeen je gevonden hebt. Als het waar zou zijn, dan zou het wellicht interessant kunnen zijn, ik zou bij wijze van spreken van elk leerjaar zo kunnen nakijken. Zo op het eerste gezicht lijkt het mij volkomen onwaarschijnlijk.
Een kleine linkcorrectie van posting 13.
http://www.skepsis.nl/thooft.html
Monique, de ouder hoeft NIET zelf een autist te zijn. Ik heb daar geen enkel argument voor gevonden, noch bewijs.
Wil je onderzoek doen, je bent welkom.