Vorige week werd mij een mening gevraagd over het Zesde Zintuig, laatste episode. Die mening moest ik schuldig blijven. Hoewel ik het van plan was heb ik geen enkele uitzending van de nieuwe serie gezien. Dat had vooral te maken met drukke werkzaamheden. Als je een soort Idols voor paragnosten wilt volgen moet je alle afleveringen verslaan zoals ik destijds bij de KRO heb gedaan. Eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje klaar met Hans Dekker en zijn TéVé Holland. Het is genoegzaam bekend hoe hij zijn programma’s maakt. Meer dan matig entertainment met een paranormaal sausje is het niet.
Peter van der Hurk buiten beschouwing gelaten, zien we dat er uit de deelnemers aan de verschillende series geen nieuwe Jomanda is opgestaan. Dat zegt niet alles want onlangs had ik een gesprekje met Mirjam. Op het moment dat ze aan het ZZ meedeed was het niet haar bedoeling een praktijk te beginnen. Ze had al een goed lopend bedrijf. Ondertussen is er wel iets veranderd. Haar bedrijf Questo Questo bestaat nog steeds maar daarnaast kan Mirjam de vragen voor paranormale hulpverlening nauwelijks aan. Heeft ze dat succes te danken aan het ZZ? “Nee “, zegt Mirjam. “Ik deed mee om te kijken hoever ik komen zou. Mijn klanten krijg ik via de mond tot mond reclame.”
Het zou dus zo maar kunnen dat andere ex-deelnemers inmiddels ook een bloeiende praktijk hebben opgebouwd. Maar een eigen tv-programma heeft hen dat niet opgeleverd. Dat zal voor de meeste deelnemers aan het ZZ ook niet de wens zijn geweest met uitzondering van Liesbeth van Dijk. Maar die maakte de fout een wurgcontract met TéVé Holland aan te gaan.
Een van de weinige verdiensten van het Zesde Zintuig is dat de mensen met een paranormale gave die daarin zijn opgetreden niet per definitie types waren waarbij je het zou verwachten. Nu ja, we hebben de bandstemmenparodist, een Turkse koffiejuf, een wichelroedeloper en een pornoclown gezien maar dat was het dan wel. De meeste deelnemers waren gewone mensen, geen excentrieke persoonlijkheden. Er zaten zelfs enkele aantrekkelijke vrouwen tussen zoals de reeds genoemde Mirjam, Samra of Vanessa. De afgelopen week zag ik een artikel over Etty van der Graaf. Zij werd bij de laatste serie tweede en mag er ook best zijn. Geen van allen haalt het echter bij onze nationale toverheks: Susan Smit. Waarom die vrouw nog altijd geen eigen talkshow heeft begrijp ik niet.
De belangstelling van de kijker voor het Zesde Zintuig is overigens iets afgenomen. Gemiddeld haalde het programma 1 miljoen kijkers. Ongeveer 10 % minder dan de vorige series maar nog altijd een respectabele score. Er is dus een markt voor. Dat weten de omroepen natuurlijk ook. Daarom is het merkwaardig dat behalve RTL4 en SBS6/Net5 de publieke zenders een afwachtende houding aannemen. Aanbod is er genoeg want in het buitenland worden tal van programma’s met een spirituele ondertoon gemaakt die hoge kijkcijfers scoren. Met een paar kleine aanpassingen kun je die op onze kwelbuis tonen.
Derek, Char, het Zesde Zintuig en Uri Geller mogen zich verheugen op de belangstelling van de kijker maar de populariteit van dit soort programma’s is niets vergeleken bij Hart van Nederland of Ik Hou van Holland. Dat laatste programma haalt moeiteloos 3 miljoen kijkers, waarmee weer is bewezen dat dom vermaak nog altijd het beste scoort.
Een van de redenen waarom omroepen terughoudend zijn met het ontwikkelen van paranormale programma’s is de kritiek die dit kan opleveren. We zagen hoe de KRO zich achteraf distantieerde van het Zesde Zintuig. SBS6 kreeg nog onlangs de wind van voren bij de aankondiging van een programma met paranormale kinderen (Liesbeth van Dijk) Patty Brard kreeg ook een lading kritiek te verduren toen ze vertelde door Anneke Klaassens te worden opgeleid tot medium. Uiteindelijk werd de uitzending waarin we Patty als medium zagen maar matig bekeken. Anderzijds heb ik na afloop weinig tot geen kritiek gelezen. Maar het was ook een goed gemaakt programma waar TéVé Holland nog iets van kan leren.
Topper van alle paranormale programma’s in ongetwijfeld Tineke met haar paranormale wereld geweest. Dat was midden van de jaren negentig een enorme kijkcijferhit. Tineke heeft het programma maar drie seizoenen gemaakt. Toch is het bij veel kijkers blijven hangen. Zou een dergelijk programma opnieuw kunnen scoren vroeg ik Tineke vorig jaar. Tineke vertelde me dat ze stopte omdat de koek op was. Iedereen die iets deed in ons land op paranormaal gebied had ze toen voor de camera gehad. Het format van destijds zou nu gedateerd overkomen.
Daar heeft Tineke gelijk in. Uitsluitend paragnosten en mediums vertonen is te mager. Je zou dus een format moeten bedenken dat aansluit bij een bredere doelgroep. Wie dat zeer goed begrepen heeft is de uitgever van Happinez. Dat blad dankt haar enorme populariteit (oplage ruim 400.000 en dus veel groter dan Linda met 150.000) aan de diversiteit van onderwerpen. De insteek van Happinez is bewust leven en spiritualiteit. Daar kun je mooie programma’s over maken. Natuurlijk ben ik niet de eerste die dit bedenkt. Televisieproducenten gingen me voor. Maar tot een vruchtbare samenwerking met Happinez is het niet gekomen. Het grootste struikelblok is geld. Wil je iets goeds brengen dan zit je vast aan hoge productiekosten.
Ondanks het feit dat de helft van het budget opgaat aan de presentator, zijn programma’s zoals Char, Derek en het Zesde Zintuig betrekkelijk goedkoop te maken. Dat komt omdat er geen dure redacteuren voor werkzaam zijn. Het meeste redactiewerk wordt door stagiaires gedaan. Zoals bekend worstelen de omroepen met hun budgetten. Die zijn niet toereikend om inhoudelijke televisie te maken (zeggen ze). Het zal dus nog wel even duren voordat de kijker een programma krijgt te zien dat het magere niveau van het huidige aanbod overstijgt.
Als ze niet precies te weten kunnen komen,hoe het gebeurd is,kunnen ze dan het zesde zintuig niet inschakelen.
@Alidas, verklaar je nader?
Ik weet niet hoe ik dat zeggen moet,ik vind het een vreemd ongeluk.Alles is zo uit elkaar gereten.