Vanavond kreeg ik het droevige bericht dat Pukkie is overleden. Bijna op de kop af twee jaar geleden werd me door Yvon de foto toegestuurd. Ik plaatste hem bij deze column waarin ik de week doornam. Dat was me het weekje wel. De film Fitna van Geert Wilders stond midden in de belangstelling alsook de spraakmakende reportage van Peter R. de Vries die beweerde de verdwijning van Natalee te hebben opgelost. Bij al dat mediageweld was de foto van Pukkie een vrolijke noot. Jammer dat Pukkie is overleden. Ik leef met de nabestaanden mee.
Nu kun je zeggen dat er ergere dingen zijn dan een dood vogeltje. Dat is natuurlijk zo maar een huisdier verliezen is altijd verdrietig, ongeacht of het een grote hond of een kleine, nieuwsgierige parkiet is. Vogels zijn sowieso intelligenter dan we in het algemeen denken. Het hangt er maar vanaf hoe je met de diertjes omgaat en hoeveel aandacht je aan ze besteed.
Dit doet me denken aan “Kareltje”. Op een dag schrok mijn tante zich bijna dood toen ze in de keuken kwam. Op het aanrecht zat een grote, zwarte Kraai. Hij keek haar onderzoekend aan en was blijkbaar niet van plan om weg te gaan. De vogel was door het keukenraampje binnengevlogen. Nu zijn Kraaien over het algemeen vrij schuw maar deze had daar geen last van en was dus erg brutaal.
Toen mijn tante van de schrik bekomen was, begon ze tegen het beest te praten. Het leek er op of hij naar haar luisterde. Nu was het wel haar bedoeling dat hij weer naar buiten zou vliegen. Dus zette ze de keukendeur wijd open. En inderdaad, de uitnodiging om te vertrekken werd door Kareltje begrepen. Maar een dag later was hij er weer. Mijn tante kon de verleiding niet weerstaan om hem te voeren. De liefde van de Kraai gaat door de maag want hij was vanaf dat moment niet meer bij haar weg te slaan. Hij volgde haar zo nodig door het hele huis en ging dan op haar schouder zitten.
Het huis van mijn tante bezat een grote tuin waarin Kareltje zich onmiddellijk thuis voelde. Die tuin werd “zijn” domein. Andere vogels en vooral katten waren niet welkom. Kareltje had zich tot taak opgevat om “ vreemde” indringers te verjagen. Bij katten ging hij op hun kop zitten. De beesten raakten daarvan in paniek en vluchtten weg. Kareltje was de baas. Helaas trof Kareltje op een kwade dag de verkeerde kat. Die liet zich niet wegjagen maar pakte Kareltje genadeloos. Er was geen redden meer aan. Mijn tante was stuk van verdriet.
Achteraf hebben we ons afgevraagd of Kareltje misschien in gevangenschap was opgegroeid en zijn huis kwijt was toen hij mijn tante trof. Dat raadsel is nooit opgelost. Hoewel het verhaal van deze kraai redelijk uniek te noemen is komt het toch wel vaker voor dat wilde vogels zich tam gedragen en een vaste vriendschap met ons sluiten. Hierbij een oud filmpje over Whoopi:
Hoi Ko,
Mooie column, mooi filmpje!
Dank je!
Hartelijke groeten van Yvon.
Bedankt heer Ko. Zeer ontroerend.
De onderdaan van Whoopie heeft een gezicht als een engel en is een afgedaalde engel.
@Yvon, graag gedaan.
@Bert, jazeker Sandra is een zeer bijzondere vrouw die ik persoonlijk ken.
Wat een bijzonder verhaal over Whoopie! Ik kende het nog niet.
PS: RIP, Pukkie.
Hoi Ko,
Nogmaals dank voor je medeleven.
Dat doet mij(ons) goed.
Het is zeer stil in huis.
Hartelijke groeten weer van
Yvon.