Ik droom zelden. Althans, niet bewust. Maar vannacht droomde ik over mijn ex. Ze riep: ’Je hebt in alles gelijk gehad”, en biechtte me in één adem haar avontuurtje met een heerschap op waar ik haar blijkbaar voor gewaarschuwd had. “Laten we een flesje wijn openmaken, dan vertel jij ondertussen je verhaal”, was mijn laconieke antwoord. Vervolgens kon ik in het donker dat flesje wijn niet vinden en werd ik met een schok wakker.
Dat “in alles gelijk hebben” was het struikelblok in onze relatie. Toen ik haar leerde kennen zat ze in een moeilijk pakket. Iedereen had haar verlaten. Ik was haar enige steun en toeverlaat. Mijn wijze raad werd klakkeloos opgevolgd. Haar afhankelijkheid was natuurlijk geen goede basis voor een duurzame en gelijkwaardige relatie. Een relatie was ook niet mijn streven. Vlak voordat ik haar voor eerst ontmoette was mijn grote liefde er vandoor gegaan. Ik had mijn buik vol van dames die in hoofdzaak van me profiteerde. Maar soms loopt het leven heel anders dan je hebt gepland.
De dame in kwestie stond ineens voor mijn deur en zocht voor enkele dagen een veilig onderdak. Die paar dagen werden uiteindelijk 4 jaar. Ik kijk er met plezier op terug. Maar toen ze uiteindelijk definitief haar geluk elders ging beproeven nam ik me voor de rest van mijn leven vrijgezel te blijven. Aan die belofte heb ik me tot vandaag gehouden. Inmiddels zijn we 16 jaar verder en zou ik me niet meer kunnen voorstellen hoe het is om samen te leven met een vrouw.
Denk niet dat ik een vrouwenhater geworden ben. Integendeel. Gisteren nog zeer gezellig met een geweldige dame mogen lunchen. Daar kan ik dan intens van genieten. Het komt helaas te weinig voor. Maar eenmaal thuis, achter mijn computers, ben ik haar alweer bijna vergeten.
De vrouw waar ik mee zat te lunchen leek in de verste verte niet op mijn ex. De droom die ik had kan met haar niets te maken hebben. Of toch wel…..? Het gesprek kwam op Maddie McCann. Mijn gezelschap had zich in die zaak verdiept. Ook zij denkt dat Maddie niet meer in leven is maar gelooft niet dat de ouders iets met haar verdwijning te maken hebben. Daarin verschillen we dus lijnrecht van mening. Een heftige discussie, zoals ik destijds regelmatig met mijn ex had, was niet aan de orde. We namen de feiten rustig en stapsgewijs door, waarna mijn gezelschap moest erkennen dat de McCanns toch wel een paar eigenaardigheden vertoonden die niet passen in het plaatje van ouders wiens kind is ontvoerd.
Ze besloot de discussie met:“Wat doe je als blijkt dat jij ongelijk hebt?” “Dan eet ik mijn toetsenbord op”, was mijn antwoord. Toen ik dit gekscherend voor de eerste keer op mijn weblog schreef heb ik dezelfde dag nog een nieuw toetsenbord gekocht. Dat toetsenbord ligt bijna drie jaar nog keurig ingepakt onder mijn bureau. Het zal mijn pc overleven want ik heb altijd gelijk. Dat klinkt zelfingenomen en onsympathiek. En dat is het ook.
De wereld zit niet op profeten te wachten. Bovendien, iemand die altijd gelijk heeft moet miljonair zijn. Hoewel ik ooit een redelijk eind die richting gevorderd was ben ik nu ridder te voet. Ook ik heb dus fouten gemaakt. De grootste fout was mijn gelijk bevestigd te willen zien. Met jarenlang procederen is me dat gelukt maar ondertussen zag ik niet dat mijn gelijk halen handen vol met geld had gekost.
Volgens paragnosten ben ik gezegend met een uitzonderlijk analytisch vermogen. Met die gave zou ik in hun voetsporen kunnen treden werd me meer dan eens gezegd. Dat is overdreven want een goede paragnost moet elke dag presteren. Ik kan dat niet. Wat ik voorspel komt doorgaans uit maar ik voorspel niet dagelijks en al helemaal niet op commando. Soms is mijn gelijk een kwestie van helder weten, vaker een optelsom van de feiten in combinatie met een dosis levenservaring en wat onderzoek. Ook het luisteren naar mijn intuïtie maakt onderdeel van mijn conclusie uit.
De meeste “zieners” worden pas geëerd als ze hemelen zijn. Je moet sowieso altijd oppassen om een andere mening te etaleren dan de rest van het volk. Wat men van je verwacht is dat je met de stroom meegaat en pas omdraait als de tijd er rijp voor is. Maddie McCann is een aardig voorbeeld. Ik was op het Internet één van de eerste die de ouders van hun betrokkenheid verdacht. We zijn binnenkort drie jaar verder en de mensen die nog geloven in de onschuld van de ouders horen we vrijwel niet meer. Met de zaak van het zogenaamde ontvoerde meisje Katya Leenderts gaat het wellicht dezelfde kant op. In eerste instantie kon moeder Marina op een grote aanhang rekenen maar mede dankzij mijn weblog, waarop de tegenpartij zijn verhaal mocht doen, én de uitzending van Netwerk draait de publieke opinie langzaam om.
Denk nu niet dat de juiste vooruitziende blik je vriendschappen oplevert. Ik begon mijn column over een droom en mijn ex. Mijn ex was een vrolijk mens die dacht dat een dag minstens 48 uur bezat. Het leven moest een speeltuin voor haar zijn. Om teleurstelling te besparen probeerde ik haar tomeloos enthousiasme in beheersbare banen te leiden. Dat lukte maar zelden met ruzie tot gevolg. Enige tijd later hoorde ik dan: “Verdomme, je hebt alweer gelijk gehad…” Moe van die strijd besloot ik op een gegeven moment mijn mond te houden. Maar dan was ze boos dat ik haar niet tijdig gewaarschuwd had.
Toen ze bij me vertrok had ze grote verwachtingen van haar toekomst. Ze dacht haar droomprins binnen de kortste keren te zullen vinden en met hem het gezin te stichten dat ze voor ogen had. We hebben nooit meer contact gehad maar dankzij het Internet kon ik haar toch volgen. Het geluk dat ze zocht vond ze pas in 2006 en dus 12 jaar nadat ze mij de rug toekeerde. Ik had haar dit verloop min of meer voorspeld.
Tussen gelijk hebben en gelijk krijgen zit doorgaans een heel proces. Gedurende dat proces is de boodschapper van een andere mening niet geliefd. Blijkt dat hij de goede diagnose heeft gesteld dan wordt hem dat evenmin in dank afgenomen. De andere partij moet namelijk erkennen dat hij een inschattingsfout heeft gemaakt en dat knaagt aan zijn zelfbeeld. Wil je vriendschappen behouden dan is het verstandig om niet met je tegendraadse mening op de voorgrond te treden. In de relatiesfeer is dat zelfs een voorwaarde om breuken te voorkomen.
Mocht je ondanks de vele goede voorspellingen onverhoeds toch de plank misslaan dan wordt je die ene misslag je levenlang aangerekend.
Je hebt helemaal gelijk, Ko
@Klivia, het artikel staat er nog geen 5 minuten op en jij geeft me al gelijk. Dat is een mooi begin van de dag
Ik was vroeger nogal een eigenwijs typetje en wilde kost wat kost altijd mijn gelijk krijgen. Ook al zat ik er weleens flink naast.
En denk er lekker het mijne van.
Dat kostte mij zoveel energie dat ik dat nu anders doe.
Ik hoef geen gelijk meer te hebben. Als er een rode doek op de tafel ligt en iemand zegt dat die blauw is of geel of whatever, dan kijk ik diegene ff raar aan en zeg : Yeah right, je hebt gelijk
Zo gaat het ook vaak in discussie’s. Ik geef dan uiteindelijk liever op en zeg: Je hebt helemaal gelijk!
@Klivia, dat is helaas ook de beste methode.
Nee!! Nooit opgeven! Goed beargumenteren is veel kunstiger.
Mooi geschreven Ko, ik geniet altijd van je persoonlijk stukjes en ook heel erg herkenbaar voor mij.
Jezelf verlaten door de ander maar gelijk te geven werkt niet.
Gelijk krijgen is vaak helemaal niet leuk.
Een ander de ruimte geven om eigen ervaringen op te doen en fouten te maken, vanuit de gedachte dat een ieder recht heeft op z’n fouten en dan klaar te staan om de ergste schade te beperken werkt beter (is mijn ervaring tenminste).
‘Gelijk krijgen’ of ‘Gelukkig zijn’
That’s the question,
(vrij naar Shakespeare)
Of je gelijk krijgen in het gelukkig zijn! (vrij naar Budha)
Of gewoon een Nederlands spreekwoord:
Het kerkhof ligt vol met mensen die van rechts kwamen.
@Frank, dank voor je leuke reactie. Ik heb het momenteel erg druk door een klus die nogal tegenzit, dus weinig tijd voor nieuwe (persoonlijke) columns. Tja, wat is wijsheid? Ik heb veel tegenslag in mijn leven gehad en hoop dan een ander voor die narigheid te kunnen behoeden. Maar keer op keer kom ik tot de ontdekking dat ik mijn tijd daarmee verdoe. Het zit niet in me om dan later de puin op te ruimen. Ik heb dan toch zoiets van eigen schuld, ik heb je nog zo gewaarschuwd.