Je kunt webloggers in verschillende categorieën indelen: A. de huis-tuin-en-keukenweblogger. Hij of zij heeft de intense behoefte het dagelijks wel en wee met de massa te delen. Dit type begint enthousiast maar na verloop van tijd neemt de animo af bij gebrek aan bezoekers en reageerders. Voor dat type hebben ze Twitter uitgevonden. B. De hobbyweblogger. Vaak schrijft hij uitsluitend over één enkel onderwerp. Bijvoorbeeld het fokken van honden, wijn, koken of een specifieke artiest. Dit zijn de diehards die het lang vol kunnen houden. C. De zakelijke weblogger. Hij voorziet de lezers van nuttige wetenswaardigheden over zijn bedrijf of professie maar ziet dan dat het te veel tijd kost en haakt af. D. De querelant. Hij of zij schopt overal tegen aan waar tegenaan te schoppen is. Het maakt de querulant niet uit of hij nu wel of niet gelezen wordt. Het is een vorm van afreageren. D. De columnist. Hij of zij droomt een beroemd schrijver te worden. Een enkele keer is hij dat ook. Dikwijls is hij dat niet maar heeft wel iets te melden, al of niet verpakt in een humoristisch jasje. F. De journalistieke weblogger. Vaak afkomstig uit de media met soms een specialisatie. Tot die laatste groep reken ik mezelf hoewel ik als type B. begonnen ben.
Zo nu en dan krijg ik kritiek, niet zozeer op de inhoud van mijn stukjes maar meer in het algemeen. Ik zou een “zure” weblogger zijn. Inderdaad valt er niet zoveel te lachen op mijn weblog. Toch probeer ik mijn stukjes af te wisselen. De ene keer haal ik uit, een volgende keer besteed ik aandacht aan iets dat me is opgevallen. En om het wat luchtiger te houden vindt je zo nu en dan ook muziekvideo’s op mijn weblog. Eigenlijk tracht ik een soort Internet krantje te maken hoewel de lay-out van dit weblog niet zo oogt. Wie weet komt dat nog eens.
Eigenlijk zijn er maar een paar onderwerpen waar ik meen een beetje kennis van te hebben. Dat is fotografie, journalistiek, publiciteit/media, showbizz, de paranormale wereld en het singleleven/relaties. In het verleden hoorde muziek er ook nog bij maar daarin ben ik al zolang niet meer actief dat ik me geen expert kan noemen. Naast mijn specialisaties pak ik algemene onderwerpen aan die me opvallen en boeien. Ik tracht mijn lezers diversiteit te bieden.
De kritische ondertoon doet misschien vermoeden dat ik een zuurpruim ben. Toch is dit niet het geval. Ik tracht discussies op te roepen. Dat maakt een weblog interessant. Alleen maar horen dat ik zulke leuke stukjes schrijf is niet mijn uitgangspunt. Leuk schrijven kunnen veel mensen beter dan ik. Nee, ik probeer mijn lezers iets mee te geven of ergens opmerkzaam op te maken. Noem het een boodschap, hoewel die dekking wat over de top is.
Ik ben me bewust van mijn beperkingen. De stukken op mijn weblog zouden beter kunnen. Diep in mijn hart leeft de wens om een echt journalistiek weblog te maken. Beter onderbouwd met meer informatie. Maar dat kost heel veel tijd en webloggen levert geen inkomsten op. Het kost geld. Het zal dus bij een hobby blijven. Ondertussen blijft mijn bezoekersteller gestaag stijgen. Met een gemiddelde van 1500 per dag ben ik zeer tevreden. Dat is echter niets in vergelijkbaar met het verleden toen 150.000 mensen mijn stukjes in de krant lazen. En dan begrijp je onmiddellijk waarom webloggers nooit kunnen verdienen met hun activiteiten. Alleen een weblog als GeenStijl haalt 100.000 tot 150.000 bezoekers per dag. Webloggen blijft dus een journalistieke bezigheid in de marge. Met één belangrijk verschil: de krant waar ik voor schreef lag een dag later in de kattenbak, mijn archief op het Internet wordt dagelijks geraadpleegd.
Nu ik er nog eens over nadenk….. ja, ik ben misschien toch een zure weblogger. In zoverre dat het zo jammer is niet meer van dit schrijfwerk te kunnen leven. De enige troost voor mij is dat er inmiddels hele redacties met bekende journalisten werkloos zijn. Die werkloze redacteuren hebben soms nog geen eigen weblog. En kijk, daarmee kan ik dan weer behulpzaam zijn en nog een centje verdienen…. Zo wordt de zure weblogger Ko van Dijk weer een glimlachende weblogger Ko van Dijk. De één zijn dood is de ander zijn brood, nietwaar? Dus mocht je nog iemand weten die graag een eigen weblog/site wil en niet weet hoe hij dat moet opzetten? Raadpleeg Ko!
Interessante analyse Ko..
Weblogs maken de wereld kleiner en dorpser, dat is het mooie ervan.. ik hoop vaak dat de schat aan informatie, die mensen hiermee met elkaar delen, op allerlei niveaus zoals je treffend schetst, bewaard blijft. Dan zie ik over 100 jaar een nieuw vak ontstaan: de digitale archeologisch socioloog, mensen die onderzoek doen naar grote lijnen in al het wel-en-wee dat ooit online geplaatst, soms gedumpt, is. Van maar weinig tijden zal er zoveel documentatie zijn, wat mensen aten, dachten, vreesden, wisten.
Het is inderdaad jammer dat het (vrijwel) allemaal liefdewerk oud papier is.
Ik zie trouwens weinig zuurs in je logs, eerder realisme en nuance, maar dat zal wel aan mij liggen
@Jolie, daar zeg je zo wat.. Inderdaad zal geen eeuw zo gedocumenteerd zijn als de huidige. Daar had ik nog niet bij stilgestaan.
Ko een zure weblogger?
Nou zeg! dat is naar complimentjes vissen Ko!
Laat ik daar deze keer maar eens niet aan mee doen
@Frankpr, ik neem nog een zure bom op deze reactie
Het is gewoon de tijd van het jaar, het moet maar gauw Lente worden en een zonnetje.
Trouwens
De betere weblogs kenmerken zich voor mij door eigenheid van de schrijver, en ruimte voor tegengas, zodat de lezer z’n eigen beeld kan vormen. En natuurlijk een beschaafd moderatiebeleid. Daar behoor jij natuurlijk niet toé !
Ik zal iig. mensen naar je doorsturen Ko als mensen een weblog willen bouwen.
@frankpr, een beschaafd moderatiebeleid? Wat is dat?
Ik sta altijd klaar met een stengun om iedereen die het woord “poep” gebruikt neer te knallen.
Ok, ik zal wat serieuzer en meer on-topic proberen te zijn Ko..
Als ik de MSM lees/kijk dan lees ik overal zo’n beetje hetzelfde (door raadplegen van de zelfde nieuwsbronnen) steeds minder inhoud achtergrond en vooral nieuws om het nieuws en dat wordt helemaal uitgemolken, en vind de weblogs en welkome aanvulling en verademing.
Wat Jolie hierboven schrijft is inderdaad best wel heel interessant alleen vraag is natuurlijk wel blijft al die informatie bewaard door de tijd heen..
Als ik beroepsmatig kijk is dat ook een heftig probleem archief beheer, wat gooi je weg en wat bewaar je.. Het zal mij benieuwen, hoe het er over +/- 10 à 20 jaar uitziet..
Mvrgr. Frank
@frankpr, we zien nu dat oude cd-roms niet meer te lezen zijn. Met de achterhaalde ZIP-disk precies hetzelfde: ook niet meer bruikbaar. Het is daarom de vraag of we wel een archief voor de toekomst opbouwen. Papier is geduldig, negatiefmateriaal ook en dan de glasplaten van een eeuw geleden. Veel is nog bruikbaar. Ik deel je zorg.
Grappig dat je dat schrijft Ko, ‘papier is geduldig..’
Ik heb ooit (+/- 20jr geleden) een project gedaan voor een hele grote gemeente het project draaide om hoe stel ik de gegevens (gemeentelijk archief) betaalbaar veilig, doordat systemen veranderden er steeds weer een ander opslagmedium was en formaten van gegevens wijzigden.. De uitkomst: Zet het probleem op Papier
@frankpr, hoe de gemeenten werken beschreef ik onlangs in deze column
Ja, daar hebben jullie gelijk in Frank en Ko, archiefbeheer, -formaat, -duurzaamheid is een probleem…
Sommige mensen zijn nogal bang voor dingen als “de Google-cache” en Archive.org, die zouden maar te pas en te onpas “gevoelige zaken” opslaan, rechten schenden —en wat dies meer mogelijk is.
De werkelijkheid is dat er veel meer verloren gaat dan de megabytesvretende zoekrobots kunnen archiveren, hoe vaak zie je niet “No archived versions of the page you requested are available.”
Natuurlijk is technisch falen (van archiveerbots) geen reden om je schouders op te halen over eventuele rechtenschendingen.
Maar archiveren staat inderdaad nog zó in de kinderschoenen, dat zelfs de voordelen ervan (helaas) nog beperkt zijn.
Oh en Ko, misschien heb je nu wel meer lezers. Die kranten gingen na een dag in de kattenbak, maar hier kun je met zoekmachines nog héél lang bij
Als je tenminste die WayBackMachineBot weer toelaat (?) 
http://web.archive.org/web/20080223094630/http://www.kovandijkvertelt.nl/
Jolie, duurzaamheid is alleen een probleem voor de moderne opslagmedia, daar is nog géén oplossing voor. De oude manier zoals Ko al schreef is bestand gebleken door de eeuwen heen ‘Papier is geduldig, negatiefmateriaal ook en dan de glasplaten van een eeuw geleden’ Een ander probleem met de moderne opslagmedia is dat informatie gemanipuleerd kan worden, en betrouwbaarheid van bronnen.
Dus er is nog een hoop te bedenken.. maar eerst moet men wel het probleem zien. Veel informatie wordt nu opgeslagen op harde schijven die een zeer korte levensduur hebben, cd-roms dvd’s tapes etc. gaan langer mee maar alsnog te kort, dus moet je het steeds weer overzetten, de trend nu is dat het op harde schijven gebeurt omdat deze zo goedkoop zijn geworden. Ik ben heel benieuwd naar de ontwikkelingen op dit gebied.
Yep, daar heb je helemaal gelijk in Frank.. Als je alle content van AL die (kwetsbare) harddisken zou uitprinten, zou het (afhankelijk van de papier/inktsoort) veel langer meegaan. Niet dat het wenselijk zou zijn; maar een goede oplossing is het op harddisk, rom, dvd, tape etc zetten ook nog niet.
Dat zie ik zelf ook, als ik naar de oude SyQuestcartridges, Zipdisken, floppies en joostmagewetenwaterhierindozenligt kijk ;-] Sommige dingen heb ik al weggegooid bij gebrek aan computer die het formaat nog lezen kan.
Een “zure” blogger? De waarheid is altijd zuur. Helaas willen de meeste mensen de waarheid niet zien. Zoals ik al eerder stelde Ko, ga door, er zijn volop mensen die je stukjes wel weten te waarderen.
@Hans, ik maak me er ook niet druk om. Veel bloggers knippen en plakken het nieuws en leveren er drie regels vaak nog slecht geschreven tekst bij. Ik doe dat vrijwel nooit en maak mijn eigen verhaal met het nieuws als de aanleiding. En ik word gelukkig goed gelezen dus voorzie ik in een behoefte zoals je reeds aangaf. Dank voor de ondersteuning.
Beste meneer Ko van Dijk,
ik vond het erg interessant om uw stuk te lezen. Vooral de indeling zou ik bijna amusant willen noemen. Bedroevend is het wel dat ik mezelf dan een querelant of een slechte columnist zou noemen, maar wat niet is kan nog komen. Laat ik in ieder geval zeggen dat ik het inspirerend vind om weblogs van betere schrijvers te lezen!