Ko van Dijk Vertelt

Vandaag moest ik er ineens aan denken: een strubbeling om één cent met verstrekkende gevolgen. Ik neem je daarvoor terug naar de vorige eeuw toen centen nog een betaalmiddel waren.

Tijdens mijn opleiding tot beroepsfotograaf werkte ik in een fotowinkel. Daarnaast organiseerde ik popconcerten en fotografeerde ik popartiesten. Op één van de concerten kom ik in contact met een fotograaf van de NOS. De man vond me aardig en nodigde me uit om eens op de fotoafdeling bij hem te komen kijken. Dat was een belevenis. Er werd met de beste en duurste materialen gewerkt. De chef van de afdeling was nogal verbaasd over mijn ruime kennis van fotomateriaal en liet zich ontvallen dat als mijn baas een korting van 10% kon verlenen er te praten was over leveranties aan de NOS.

Het was nog in de analoge tijd. Fotografen gebruikten fotopapier, ontwikkelaars, fixeer, opplakmateriaal enz. Met fotocamera’s werd niet zachtzinnig omgesprongen dus ook die waren regelmatig aan vervanging toe. Rechtstreeks zakendoen met fabrikanten en importeurs was toen niet gebruikelijk. De NOS had ook budget genoeg. Dat verdeelde ze over diverse fotozaken. Mijn baas kon een grote klant wel gebruiken. Die korting was geen probleem. En dus kreeg hij dankzij mij een belangrijke afnemer erbij. Helaas was ik toen niet zo slim om provisie of salarisverhoging te vragen.

Enfin, het ging een paar maanden goed tot op een kwade dag mijn baas de bonnetjes ging natellen van de verkopen aan de NOS. Hem was gebleken dat ik bij het berekenen van de korting het bedrag op één cent naarboven had afgerond. Dat beviel hem niet. Eerst dacht ik nog dat hij een grapje maakte. Wat is één cent op een bedrag van vele duizenden guldens omzet? Maar nee, als ik een rekenfout maak met één cent dan zou dat kunnen betekenen dat ik misschien een volgende keer een rekenfout maak met een gulden. Theoretisch had mijn baas wel een beetje gelijk. Ik pikte zijn beklag echter niet. Dat had ook te maken met de manier waarop ik ter verantwoording werd geroepen.

Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen door mijn ingehouden kwaadheid. In een opwelling greep ik naar mijn portemonnee en haalde er een cent uit. Vervolgens smeet ik die cent voor mijn baas op zijn bureau en diende mijn ontslag in. Een niet zo verstandige actie want de banen in de fotografie lagen niet voor het oprapen.

Thuisgekomen (ik woonde nog bij mijn ouders) ging vrijwel onmiddellijk de telefoon. Daar zal je mijn baas hebben. Ik pak de telefoon niet aan was mijn eerste gedachte. Maar de nieuwsgierigheid naar wat hij te zeggen kon ik niet bedwingen. En dus nam ik toch op. Het was niet mijn baas maar een bevriende vertegenwoordiger van een camera-importeur. Of ik belangstelling had in een nieuwe betrekking? Zijn vraag kwam als een geschenk uit de hemel. Wist hij dat ik ontslag genomen had? Nee, dat wist hij niet. Een week later werd ik aangenomen en stond ik in een nieuwe zaak met een verdubbeling van het salaris wat ik verdiende bij mijn vorige werkgever die ik de bons gegeven had.

Maar daarmee is het verhaal nog niet uit. Ik belde de chef van de NOS-fotodienst en vertelde hem dat ik vertrokken was en hoe dat vertrek in zijn werk was gegaan. De man moest er verschrikkelijk om lachen. Aangezien we prettig hadden samengewerkt vroeg hij me of mijn nieuwe werkgever op dezelfde condities kon leveren. In dat geval was hij bereid om voor zijn bestellingen met me mee te gaan. Je kunt je indenken dat mijn nieuwe werkgever in zijn nopjes was. Wat hem nooit was gelukt kwam nu spontaan op z’n pad omdat hij mij in dienst genomen had. Na een jaar was het feest over want toen ging de NOS rechtstreeks van de importeurs betrekken. Maar dat ene jaar draaide ik een topomzet bij een bekend cameramerk en dat mede dankzij die aardige inkoper van de NOS.

Mijn oude baas heeft geen moeite gedaan om me terug te krijgen. Waarschijnlijk zag hij in dat dit zinloos was. Hij zal ongetwijfeld spijt hebben gehad van zijn gezeur over 1 cent. Hoe kortzichtig kan iemand zijn… Natuurlijk lopen conflicten met werkgevers niet altijd gunstig af. Ik heb wat dat betreft zeker een dosis geluk gehad. Te meer omdat die nieuwe baas één van de beste in mijn leven is geweest. Ik heb ruim twee jaar met heel veel plezier voor hem gewerkt. Daarna maakte ik de overstap naar de muziekindustrie.

Ik heb me dikwijls afgevraagd hoe mijn carrière zou zijn verlopen als die ruzie er niet was geweest. Na alle waarschijnlijkheid had ik nog enkele jaren voor die gierige baas blijven werken. De baan die me werd aangeboden had ik ongetwijfeld geweigerd. De reden was dat die nieuwe werkgever geen goede naam bezat. Maar door mijn impulsieve actie stond ik op straat en dat bracht me ertoe het aanbod wél te accepteren. Achteraf bleek die slechte naam een misverstand te zijn. Er bestond namelijk nog een fotozaak met dezelfde naam gedreven door een neef van hem. Het was dus de neef die de twijfelachtige reputatie bezat.

Je kunt het toeval noemen of de hand van de Kosmos. In de loop van mijn leven ben ik overtuigd geraakt dat je toekomst binnen grote lijnen vastligt. We hebben slechts een beperkte keuzevrijheid. Maar er worden ons soms kansen geboden op verbetering. In mijn geval gebeurde er iets vreemds. Zoals gezegd zou ik onder normale omstandigheden niet zijn opgestapt bij mijn werkgever. Hij waardeerde echter mijn inzet niet. Ik werd kwaad en gooide spreekwoordelijk de handdoek in de ring. Daarna ontstond een soort domino-effect. Mijn oude baas verloor een verkoper en een grote klant. Maar de cent die hij te kort kwam was door mij aangevuld. Die cent was de beste investering van mijn leven. Hij bracht me een nieuwe, veel betere werkgever en gelijktijdig genoegdoening op.

De moraal van dit verhaal is dat een mens soms gedwongen wordt beslissingen te nemen waarvan hij denkt nog niet aan toe te zijn. Dat soort beslissingen blijken achteraf vrijwel altijd goed uit te pakken.

Gepost door Ko van Dijk op februari 23rd, 2010 om 02:21
Categorie: Privé  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.