Reacties op: Overpeinzing bij de dood van Sander Simons

Door: Ko van Dijk

Ko van Dijk — Wed, 06 Jan 2010 15:21:15 +0000

@Jaap, met jou ben ook ik van mening dat Sander een voorbeeld voor velen is. Daarom heb ik aan deze column zijn televisie-optreden vastgeplakt waarin hij openhartig over zijn ziekte en zijn boek vertelt.

@Alex, vanzelfsprekend mag jij je aansluiten. Natuurlijk hoop ik van harte dat je partner tot de uitverkoren groep behoort die kanker overleven. Voorlopig hebben jullie dit jaar samen gehad. Ik wens je alle geluk toe en natuurlijk het volledig herstel van je partner. Wonderen zijn gelukkig de wereld nog niet uit zoals ik in deze column heb laten zien. Put daar je kracht uit.

Door: Alex Scheijbeler

Alex Scheijbeler — Wed, 06 Jan 2010 15:01:39 +0000

Ko,

Als het mag,.. sluit ik mij aan bij de condoleance aan de familie van Sander. In november 2008 werd er slokdarm kanker bij mijn partner geconstateerd. In januari 2009 werd deze opgenomen in het UMCG en daar geopereerd. 35 jaren samen je overdenkt dan alles, net wat Sander eens vertelde je niet verwachte gelet op leeftijd. Het lijkt nu goed te gaan, maar alles is relatief.

Door: Jaap van den Bold

Jaap van den Bold — Wed, 06 Jan 2010 14:02:00 +0000

Vanaf het begin heb ik de situatie van onze sympathieke nieuwsman gevolgd en met bewondering gezien hoe hij alles heeeft geresisseerd tot het einde toe. De geestkracht die hij tot het laatst tentoonstelde is fantastisch en kun je als een voorbeeld voor anderen beschouwen. Mijn gedachten gaan elf jaar terug, toen mijn eerste vrouw te horen kreeg, dat zij nog maar hooguit een jaartje te leven had omdat er ook bij haar longkanker was geconstateerd. Ook zij bleef tot het laatst helder en heeft haar afscheid uiteindelijk volledig zelf geregisseerd. Op haar zelf gekozen sterfdag heeft zij zelf nog de muziek voor haart uitvaart uitgezocht en die heb ik ook nog voor gedraaid. Fantastisch zoals zij, maar ook Sander met hun ziekte zijn omgegaan. Sander rust in vrede, je hebt het verdiend!!!

Door: Nètwerk

Nètwerk — Wed, 06 Jan 2010 12:15:12 +0000

Mijn schoonmoeder kreeg in 1961 borstkanker, later nog diverse uitzaaiingen. Ze is vorig jaar october overleden, dus 48 jaar later. Zij heeft altijd gezegd dat “druiven” haar in leven hebben gehouden, die at ze dus dagelijks.
Dat het lichaam zelf ook de genezende krachten heeft, is denk ik een natuurlijk proces.
Het verhaal over Jomanda is erg opgeblazen, maar ook niet juist. Silvia wist zelf wat ze wilde, heeft dat ook zo gedaan. Wie zijn wij, om haar besluit te bekritiseren.