Ik schrok van het bericht dat deze sympathieke ex-nieuwslezer niet meer onder ons is. Hij werd slechts 47 jaar. Vervolgens ga je dan kijken naar berichten over hem. Dan blijkt dat Sander al vanaf het begin van 2008 ziek was maar in maart 2009 zijn ziekte (longkanker) overwonnen had. Helaas bleek dat een voorbarige conclusie. Dat is natuurlijk heel verdrietig. Hierbij wens ik alle nabestaanden en vrienden van Sander bijzonder veel sterkte toe met dit verlies.
Zoals in de aflevering van Life & Cooking te zien ging Sander vrij relaxed om met zijn ziekte. Hij schreef het boek Blessuretijd en trainde ondertussen artsen en verplegend personeel in patiëntenbenadering. In zijn boek probeert Sander een einde te maken aan de misvatting dat een patiënt altijd overgeleverd is aan de behandelmolen waarin hij geraakt zodra een ernstige ziekte wordt geconstateerd. De eigen wil wordt wel degelijk gerespecteerd. Het belang van die eigen wil kan ik alleen maar onderstrepen. Ik vraag me geruime tijd af hoe zinvol het is om in een dergelijke situatie nog tal van behandelingen te ondergaan. Sander koos, waarschijnlijk heel terecht, voor euthanasie. Herman Brood deed dat ook maar op zijn eigen manier. Ook Brood wist dat hij niet lang meer te leven had (men zegt dat hij leverkanker had).
Na aanleiding van de dood van Ria Brieffies (zangeres Dolly Dots) schreef ik de column het lot kun je niet ontlopen Ria hoorde gelijk aan Sander dat ze nog maar een jaar te leven had. Ria en Sander legden zich niet bij dit sombere vooruitzicht neer en gingen de strijd aan. Sander kreeg zelfs een nieuwe vriendin (heel bijzonder in een dergelijke situatie) Beide bekende Nederlanders verloren de strijd. Ria maakte het jaar niet eens vol. De “blessuretijd” van Sander was uiteindelijk twee jaar.
Ik realiseer me dat elke patiënt uniek is. Sander en Ria hebben het niet gered. Daar tegenover staan andere mensen in soortgelijke situaties die wel genezen zijn. Zoals een vriendin van me met borstkanker waarvan de behandelende arts zei dat het gekozen behandelplan (de amputatie, chemo en bestralingen) haar leven maar enkele jaren zou verlengen. We zijn 8 jaar verder en ze heeft nergens meer last van. Gek genoeg is mijn vriendin iemand die nogal zwaar op de hand kan zijn. Haar genezing had weinig met wilskracht en optimisme te maken.
Sander Simons had dat optimisme wel plus nog het geluk om een fijne en lieve vriendin te ontmoeten als steun. Bij mijn hierboven beschreven vriendin was het precies andersom. Haar ex lukte het zelfs om in die nare periode de kinderen bij haar weg te trekken. Hij zei: “Mama gaat toch dood, dus kun je maar beter alvast bij pappa komen wonen.” Ik was er getuige van dat mijn vriendin onder bar slechte omstandigheden aan het genezingsproces begon.
Frank Sanders, de vaste levenspartner van Jos Brink, kreeg kanker maar genas. Jos kreeg de ziekte ook en was binnen drie weken dood. Robert Long blies nog sneller zijn laatste adem uit. Bij Ria Brieffies schreef ik dat je het lot niet kunt ontlopen. Daarom heb ik bij Louise L. Hay, die veel opgang maakte met haar boek “heel je eigen leven”, altijd vraagtekens gezet. Hay beweerde dat je met haar methode zelfs kanker en Aids succesvol kunt bestrijden. Ze kreeg veel kritiek maar bouwde, dankzij dat ene boek, een wereldwijde organisatie op.
Het paradoxale is nu dat ik in healing en de genezende krachten van het eigen lichaam geloof. Maar dat geldt in het bijzonder voor chronische aandoeningen. Het filmpje hiernaast van Piet Vuijst (gemaakt in 1995) laat zoiets ook zien. Piet had een zeer bloeiende praktijk in Bussum en later in Hilversum. Hij stopte abrupt toen zijn beste vriendin en tevens zakenpartner Marga overleed aan kanker. Dat verlies had Piet niet voorzien. Een reden voor hem om zijn praktijk op te geven. Hij vond dat een paragnost die niet ziet dat zijn beste vriendin een levensbedreigende ziekte heeft, geen goede paragnost/healer kan zijn. De honderden mensen die wel succesvol door hem werden geholpen zag Piet niet als het bewijs voor zijn gaven. Het heeft bijna zeven jaar geduurd voor Piet besloot om incidenteel de draad weer op te pakken.
Om nog even bij het effect van healing te blijven: Jomanda is berucht geworden door dood van Sylvia Millecam. Er is jaren gediscussieerd over de rol van Jomanda en de eigen keuze van Millecam in dit drama. Als we kijken naar het verloop van de ziekte bij Sylvia dan zat daar vanaf de ontdekking tot haar dood precies twee jaar tussen. Twee jaar is blijkbaar een magisch getal. Ook Sander heeft bijna twee jaar geleefd nadat bij hem de kanker was geconstateerd. Sander liet zich behandelen en Sylvia niet.
Moeten we dan concluderen dat kanker zelden te genezen is? Ik zal de laatste zijn om dit te beweren. Er worden door het KWF om de haverklap cijfers van successen gepubliceerd. Toch ken ik in mijn omgeving slechts twee personen die tot de successen gerekend mogen worden. Mijn vrienden en vriendinnen die het niet hebben gehaald zijn talrijker. Ik denk dat we het tijdstip van ons overlijden niet in de hand hebben. Oké, we kunnen dat moment iets bespoedigen zoals Sander Simons en Herman Brood dat hebben gedaan. Het omgekeerde, de verlenging, is hoogstwaarschijnlijk voorbestemd.
Mijn schoonmoeder kreeg in 1961 borstkanker, later nog diverse uitzaaiingen. Ze is vorig jaar october overleden, dus 48 jaar later. Zij heeft altijd gezegd dat “druiven” haar in leven hebben gehouden, die at ze dus dagelijks.
Dat het lichaam zelf ook de genezende krachten heeft, is denk ik een natuurlijk proces.
Het verhaal over Jomanda is erg opgeblazen, maar ook niet juist. Silvia wist zelf wat ze wilde, heeft dat ook zo gedaan. Wie zijn wij, om haar besluit te bekritiseren.
Vanaf het begin heb ik de situatie van onze sympathieke nieuwsman gevolgd en met bewondering gezien hoe hij alles heeeft geresisseerd tot het einde toe. De geestkracht die hij tot het laatst tentoonstelde is fantastisch en kun je als een voorbeeld voor anderen beschouwen. Mijn gedachten gaan elf jaar terug, toen mijn eerste vrouw te horen kreeg, dat zij nog maar hooguit een jaartje te leven had omdat er ook bij haar longkanker was geconstateerd. Ook zij bleef tot het laatst helder en heeft haar afscheid uiteindelijk volledig zelf geregisseerd. Op haar zelf gekozen sterfdag heeft zij zelf nog de muziek voor haart uitvaart uitgezocht en die heb ik ook nog voor gedraaid. Fantastisch zoals zij, maar ook Sander met hun ziekte zijn omgegaan. Sander rust in vrede, je hebt het verdiend!!!
Ko,
Als het mag,.. sluit ik mij aan bij de condoleance aan de familie van Sander. In november 2008 werd er slokdarm kanker bij mijn partner geconstateerd. In januari 2009 werd deze opgenomen in het UMCG en daar geopereerd. 35 jaren samen je overdenkt dan alles, net wat Sander eens vertelde je niet verwachte gelet op leeftijd. Het lijkt nu goed te gaan, maar alles is relatief.
@Jaap, met jou ben ook ik van mening dat Sander een voorbeeld voor velen is. Daarom heb ik aan deze column zijn televisie-optreden vastgeplakt waarin hij openhartig over zijn ziekte en zijn boek vertelt.
@Alex, vanzelfsprekend mag jij je aansluiten. Natuurlijk hoop ik van harte dat je partner tot de uitverkoren groep behoort die kanker overleven. Voorlopig hebben jullie dit jaar samen gehad. Ik wens je alle geluk toe en natuurlijk het volledig herstel van je partner. Wonderen zijn gelukkig de wereld nog niet uit zoals ik in deze column heb laten zien. Put daar je kracht uit.