Ko van Dijk vertelt

Auralezers en aurafotografen komen we om de haverklap tegen. De beoefenaren beweren dat ze onze gemoedstoestand en onze kwalen kunnen lezen door je aura te bestuderen. Sommige gaan nog een stap verder: zij kunnen je aura repareren. Voor deze column heb ik van twee bekende Nederlanders ongemerkt een aurafoto gemaakt. De bekende Nederlander rechts heeft het moeilijk. Dat kun je aan zijn betrekkelijk kleurloze aura zien. De bekende Nederlander links staat er een stuk beter voor. Je ziet dat onmiddellijk aan de vrolijke kleuren. Ik adviseer de bekende Nederlander rechts om het rustiger aan te doen of een andere betrekking te nemen. Hoe waardevol een aurafoto kan zijn is hiermee overtuigend aangetoond….

De naam Jelle Veeman heb ik al vaak op mijn weblog laten vallen omdat Veeman zowel voor mij, als voor mijn ouders en hun vriendenkring zeer veel heeft betekend. Jelle Veeman noemde zich auraloog. Veeman was echter meer dan een auralezer. Hij was paragnost, medium en paranormaal genezer. Maar hij kende ook zijn grenzen en daarom werkte hij in zijn centrum samen met gewone artsen.

De diagnoses die Veeman stelde klopten zonder uitzondering. Maar met het benoemen van de kwaal ben je nog niet genezen. Daartoe bezat Veeman een scala aan medicijnen en middeltjes waaronder druppeltjes die zouden inwerken op je aura: de zogenaamde auramiddelen. Hoewel ik moet bekennen dat de medicijnen van Veeman werkten, heb ik altijd mijn scepsis gehad tegenover die auramiddelen. Hij gaf ze namelijk in combinatie met iets anders zodat het niet te controleren was welk middel de kwaal bestreed. Helaas overleed Veeman (hij werd 84 jaar) vrij snel nadat ik dit weblog begon anders had je hier regelmatig artikelen van hem gelezen.

Aura’s zou je kunnen zien indien je daartoe bent opgeleid of van nature die gave bezit. Er is echter een eenvoudige methode om een aura zichtbaar te maken en dat is de fotografie. Althans, die indruk wekken de aurafotografen. De aurafotograaf maakt gebruik van een polaroid of een digitale camera. Je neemt plaats op een stoel voor een groot zwart scherm. Je handen leg je op de stoelleuningen die voorzien zijn van sensoren. Het effect is verrassend. Je krijgt een foto van je bovenlichaam met daarom heen een stralenkrans. De fotograaf geeft je daarna een uitleg van het kleurenspectrum. Vaak heeft zijn uitleg een algemeen karakter waar je weinig mee kunt.

Wat niemand doet is meerdere foto’s op verschillende tijdstippen laten maken door dezelfde fotograaf. Zou je dat namelijk wel doen dan zie je keer op keer andere kleuren. De fotograaf verklaart in zo’n geval dat dit logisch is omdat je gemoedstoestand ook aan verandering onderhevig is. Theoretisch heeft hij gelijk. De sensoren reageren op druk en op de vochtigheid van je handen. Een heel klein beetje zweet is onmiddellijk van invloed op de zogenaamde aura die in werkelijkheid een dubbel belichte opname is. De eerste foto ben jij. De tweede foto zijn de kleuren die worden gemaakt door ledjes die rondom de lens van de camera zijn gemonteerd. Die ledjes worden aangestuurd door de sensoren in de leuningen van de stoel waar je op zit.

Een andere methode is de Kirlianfotografie. Men maakt hierbij gebruik van een hoogfrequent hoogspanningsveld (1000 volt). Je legt je handen op een stuk fotopapier of een fotografische film. Daaronder zit een plaat die als elektrode fungeert. De foto die op die manier wordt gemaakt laat een stralingskrans rond je vingers zien. Het kan in kleur maar ook in zwartwit. Aan de hand van de kleuren kan de fotograaf bepaalde persoonlijke eigenschappen, maar ook ziekten of aandoeningen zien. Bij zwartwit gaat het om de grootte en vorm van de stralen en om eventuele onderbrekingen.

Feitelijk maakt het weinig uit hoe je een zogenaamde aura zichtbaar maakt, het draait om de interpretatie. Zo ontdekte een Kirlianfotograaf een zwak spanningsveld bij een vriendin van me. Dat klopte want ze had een stressperiode achter de rug. Maar de fotograaf zag ook een kind op komst. Dat kind wat hij zag was een misser. Twee jaar later zijn we nog eens teruggegaan naar dezelfde fotograaf en hebben de foto’s met elkaar vergeleken. Er zat niet zoveel verschil tussen maar het leven van mijn vriendin was sinds die tijd totaal veranderd. Ze zat lekker in haar vel, had een goede relatie en een fantastische baan.

Een aantal jaren geleden kwam ik in contact met een aurafotograaf die mijn hulp inriep voor de aanschaf van digitale printers. Ik heb hem niet alleen geadviseerd op technisch gebied maar ook folders en posters voor hem gemaakt. En zo ontdekte ik dat deze man geen enkele affiniteit met de paranormale wereld bezat maar gewoon zeer goed zijn brood verdiende met het maken van foto’s op beurzen en braderieën. Het verhaal dat hij bij de foto’s vertelde was afkomstig uit een boekje. Niets bijzonders dus. Nu is dat alles niet dramatisch. Je kunt ook geen serieus advies op jaarmarkten en evenementen verwachten. Dat technisch verkregen aurafoto’s geen enkele waarde hebben en waarom dat zo is wordt uitvoerig in dit artikel van skepsis beschreven.

Skepsis geeft ook een opsomming van onderzoeken die naar de waarde van auralezers zijn gedaan. Vanzelfsprekend waren de uitkomsten negatief anders zou Skepsis er geen aandacht aan besteden. Nu ben ik geen fan van Jan Willem Nienhuys en Rob Nanninga (de redactie van Skepsis) maar soms moet ik ze gelijk geven. Ook ik twijfel sterk aan de waarde die we aan een aura moeten toekennen. In het betreffende artikel stond echter deze quote: “Gissurarson en Gunnarsson (onderzoekers) veronderstellen dat veel auralezers hun gevoelens, gedachten en verwachtingen onbewust in kleuren vertalen. De aura is een symbolische voorstelling die in de fantasie wordt opgeroepen. Het is een manier je intuïtieve indrukken van een persoon holistisch te ervaren. Na de nodige oefening of conditionering kunnen de kleurervaringen waarschijnlijk min of meer automatisch worden opgeroepen.”

Dat kleuren een bepaalde stemming kunnen oproepen hoeft geen betoog. Hoewel we het ons nauwelijks bewust zijn werken we allemaal actief met kleuren. Om te beginnen bij de keuze van onze kleding en daarnaast bij de inrichting van ons huis. Persoonlijk ken ik aan de dagen van de week een kleur toe. De zondag is rood, de donderdag groen, woensdag is geel, de vrijdag lichtblauw. Maandag en zaterdag zijn wit en de dinsdag is grijs. Vraag me niet waarom ik die kleuren gekozen heb. Ik zie ze mijn hele leven al voor me. De kleur rood is voor mij wel de kleur van gezelligheid en warmte. Zondag, een dag waarop we niets moeten en kunnen uitrusten. Een positieve dag dus. Maar best mogelijk dat jij bij rood denkt aan boosheid of agressie en blauw ziet als de kleur van rust, evenwicht en gezelligheid.

Hoe we ook tegen de aura aankijken, het is slechts een middel om te oordelen over de persoon die voor ons staat. Echte paragnosten en mediums hebben geen hulpmiddelen nodig. Geld betalen aan een auralezer is dus zoiets als je buurman vragen wat er aan je auto mankeert in plaats van naar een goede garage te gaan. Beter kun je direct een echte paragnost bezoeken. Gaat die man of vrouw gelijk over je aura beginnen dan zou ik op mijn hoede zijn. Wat niet wil zeggen dat de paragnost niets zinnigs te melden heeft.  Ik noemde reeds Veeman die wel degelijk bijzondere kwaliteiten bezat. Uitzonderingen bevestigen de regel zeggen we dan. Bovendien hebben we gezien dat er voor het toekennen van een kleur of kleurenspectrum aan een persoon ook nog een andere verklaring denkbaar is.

Heb ik je niet kunnen overtuigen dat aurareading over het algemeen weggegooid geld is, dan vindt je hier een lijst van de beoefenaars.

Gepost door Ko van Dijk op januari 17th, 2010 om 00:52
Categorie: Paranormaal  |  Je kunt scrollen tot het eind van deze pagina en je commentaar posten. Pingen is niet toegestaan.