Gisteren schoot me te binnen dat ik in 1987 een interview heb gehad met zeezeiler Wim van Dijk. Zou de man nog leven? En zo ja, kan ik hem dan bereiken? Ik was namelijk benieuwd naar zijn commentaar op de plannen van Laura. Met wat geluk vond ik een oud contactadres van zijn toenmalige vriendin. Zij hielp me verder aan Wim zijn huidige verblijfplaats. Ik sprak Wim langdurig over zijn zeilreizen én over Laura. Maar eerst een stukje geschiedenis.
Wim van Dijk (nu 65) was een succesvolle architect. Hij bezat een middelgroot bureau toen zijn huwelijk op de klippen liep. Wat volgde was de bekende touwtrekkerij om de poen. Wim besloot zijn bureau aan de kant te doen. Daar waren meer redenen voor dan alleen de scheiding maar het voert te ver omdat nu uit de doeken te doen. Wim was een zeilfanaat. Hij had wel eens laten vallen dat een reis om de wereld een wensdroom was maar had daar nooit de voorbereidingen voor getroffen.
Op een kwade dag in 1984 werd Wim de nasleep van de scheiding hem te veel. Hij besloot met slechts 1200 gulden op zak het ruime sop te kiezen. Zijn 16-jarige zoon Ron wilde zijn vader niet alleen laten gaan en ging met hem mee. De zeewaardige zeilboot van Wim was kleiner dan de boot van Laura. Aan boord geen moderne GPS, radar en andere navigatieapparatuur waar Laura over beschikt. Ook geen satelliettelefoon. Zelfs de noodzakelijke zeekaarten ontbraken. Wim moest zijn koers bepalen met een plastic sextant en een goede kompas.
Achteraf bezien was zijn wereldreis een vlucht en door de matige voorbereiding gedoemd te mislukken. Wim gelooft echter heilig in de werking van karma. In Engeland aangekomen krijgt hij daarvan het eerste bewijs: hij ontmoet een andere wereldreiziger. Deze man vindt dat Wim zijn reis onvoldoende heeft voorbereid. Het ontbreken van de (dure) zeekaarten baart hem zorgen. Maar Wim heeft geen geld voor de aanschaf. Geen punt, deze man belooft Wim belangeloos te helpen. Wim vervolgt zijn zeiltocht en komt in Spanje aan. Daar staat een kist met alle zeekaarten van de Wereld voor hem klaar. De schenker had echter een foutje gemaakt waardoor Wim invoerrechten moest betalen. Dat geld bezat hij niet. Wim krijgt een inval. Hij gaat schetsjes van de haven maken die hij verkoopt aan toeristen en ontdekt dat dit een goede manier van inkomsten generen is.
Wim en Ron vervolgen hun zeilreis rond de wereld en maken natuurlijk van alles mee. Ook komen ze andere wereldreizigers tegen waaronder enkele jongeren van de leeftijd van Ron. In Australië wil Ron blijven en stapt definitief bij zijn vader van boord. Ze hebben er dan al een jaar samen opzitten. Wim vaart alleen verder maar komt in de buurt van de Tonga eilanden in de problemen. Zijn schip loopt vast op een rif nabij Vanuatu. Eilandbewoners redden Wim uit zijn netelige positie. Het schip loopt averij op maar kan worden hersteld. Als tegenprestatie helpt Wim de eilandbewoners van oerwoudmaterialen huizen te bouwen. Een techniek die ze waren verleerd toen het eiland door grote welvaart kon beschikken over moderne bouwmaterialen afkomstig van het vaste land. Helaas was die economische vooruitgang van korte duur. Wim werd door de regering gevaagd om te blijven en als architect in dienst van de Staat te treden. Maar Wim was te veel gehecht aan zijn vrijheid en aan de zee.
Op 15 juni 1987 kwam Wim na ruim twee jaar avontuur weer in de haven van Naarden aan. Hij was vastbesloten om met zijn vriendin An, die hij vlak voor zijn wereldreis had leren kennen en hem op een afstand altijd had gesteund, een nieuw leven in Nederland op te bouwen. Maar eenmaal geroken aan de vrijheid en het grote avontuur bleef de zee hem trekken. Wim kon niet meer aarden. Met pijn in zijn hart nam hij enkele maanden later afscheid van An en trok opnieuw het zeegat uit.
Zeilmaatje Nel besluit Wim te vergezellen. Dat bleek een goede combinatie te zijn. Er bloeide niet alleen een relatie op tussen die twee, ze bleven ook 11 jaar over de wereldzeeën varen tot schipbreuk een einde maakte aan hun reizen. Wim was ernstig gewond en werd voor behandeling teruggevlogen naar ons land. Hij herstelde maar zijn longen hadden blijvende schade opgelopen. Zeilen over de wereldzeeën zat er niet meer in. Tegenwoordig woont Wim met Nel in Zeeland en heeft hij een goedlopend ontwerpbureau. Zeilen doen ze nog altijd maar dan vaartochtjes naar de Duitse Wadden en terug. Natuurlijk wel buitenom en niet door binnenwateren.
De afgelopen dagen is Wim regelmatig gevraagd naar zijn mening over Laura haar plannen. Wim had zich er nauwelijks in verdiept. “Te jong”, is zijn eerste reactie. “Je kunt in situaties terechtkomen waarbij levenservaring en creativiteit vereist is. Die heeft een jongere nog niet.” Maar als ik Wim vertel dat Laura een kind van zeezeilers is en op de boot van haar ouders werd geboren veranderd zijn mening. De volwaardige uitrusting van haar boot compleet met alle denkbare navigatie- en communicatiemiddelen doen Wim de opmerking ontlokken: “Dan is haar wereldreis een zacht gekookte eitje die iedereen aankan.” Toch raadt Wim Laura aan om zich te verdiepen in de oude navigatietechnieken. De bliksem kan alle elektronica aan boord vernielen. Je zult dan verder moeten met je sextant en het kompas.
Na enig nadenken over haar leeftijd zegt Wim: “Toen mijn zoon Ron achttien jaar was kreeg hij een baan als kapitein op een miljoenen jacht van een rijke Australische familie. Zij hadden vertrouwen in zijn kennis en keken niet naar leeftijd. Hij bracht het er ook goed af. Op zee zal Laura het wel redden. Maar aan land moet ze zorgen voor begeleiding, daar loeren de meeste gevaren op haar.”
@Ko. Nu kan je van beide fronten zeildeskundigen vragen naar diens mening over de plannen van Laura maar denk persoonlijk dat dit er niets toe doet omdat ieder geval op zich staat en je pas achteraf een passend antwoord kan geven. Van mij mag ze wel 10 keer om de wereld zeilen. Gaat het mis, ach dan treurt men via de media een paar dagen en pas dan komen de vragen of het überhaupt wel verantwoord was. Een 14 jarige die een droom heeft, blijft een 14 jarige. Hoe jij, Ko hier een wending aan wilt geven snap ik gedeeltelijk. Maar laten we wel zijn, dat er genoeg wetenschappelijk bewijs is dat we hier te maken hebben met een kind. Mocht er tijdens de zeiltocht iets ernstig gebeuren kun je dan Laura dit aanrekenen of diegenen die de tocht gestimuleerd hebben. Het kan nu zo zijn dat leeftijdsgenoten van Laura de weg naar de Rechtbank zoeken om hun gelijk te halen omdat pa en ma een ander inzicht hebben dan zoon of dochterlief. Voor ieder mens bestaan regels. Met sommigen kun je het eens of oneens zijn, maar ze zijn er wel. Ook ik heb mijn kinderen wel eens nee moeten verkopen op die leeftijd. Ze zijn er echt niet slechter van geworden hoor Ko. Tevens vind ik jou aandacht voor Laura’s moeder onderbelicht in jou topic of komt dit door haar negatieve houding omtrent Laura’s plannen?…
@David, ik denk dat een jongere inderdaad de kans moet krijgen om bij de rechtbank zijn gelijk te halen. De wet voorziet daar ook in. Overigens ligt de zaak hier anders. Niet Laura stapte naar de rechter maar Jeugdzorg en haar moeder. Dat is een wezenlijk verschil. Een moeder die al 8 jaar niet meer voor Laura zorgt. Welk wetenschappelijk bewijs doel je op?
@Ko. Dat moeder niet meer de dagelijkse verzorging voor Laura heeft wil niet per definitie zeggen dat ze hiervoor onbekwaam , ongeschikt of een slechte moeder is. Soms kan iemand op afstand een betere inschatting maken dan de persoon in kwestie of diens directe omgeving. Als moeder tijdens een interview deels aangeeft niets te zien in de zeiltocht van haar dochter en haar angsten hierin kenbaar maakt hoor ik hier duidelijk een bezorgde moeder. Ja moeder is bang dat ze in de “droom”van Laura de stem van haar ex hoort. Wie zijn jij en ik om dit tegen te spreken?- Dat kinderen hun gelijk kunnen halen bij de Rechtbank ben ik het niet volledig eens met je. De wet biedt inderdaad deze mogelijkheid in zaken zoals: scheiding,voogdij, naamswijziging, leerplicht ect. Het zou niet juist zijn indien een kind een negatief besluit van diens ouders gaat voorleggen bij de Rechtbank. Hiermee doel ik op algemene zaken.- Om nog even terug te komen op jou vraag over het wetenschappelijk bewijs verwijs ik je door naar de diverse deskundigen/hoogleraren die nauwlettend de groei en ontwikkelingen van jeugdige hersenen bijhouden.
@David, wat ben jij aan het verdedigen? De heiligheid van moeders? Als je werkelijk zo begaan was met kinderen zou je beter weten.
@David, het is dus een foute zaak dat kinderen/tieners “foute” ouders tot de orde kunnen roepen? Kindermishandeling is vrijwel altijd iets waar de ouders zich aan schuldig maken. Verdiep je eens in de feiten.
@David, ik ben het absoluut met je oneens. Een moeder die haar dochter voor een andere man in de steek laat is geen goede moeder. Haar houding vervolgens in de rechtszaal zegt me genoeg. Het gaat Babs niet om het welzijn van Laura anders had zij geen Jeugdzorg ingeschakeld maar de voogdijschap over Laura naar zich toegetrokken. De wetenschap die jij zo hoog acht heeft zich over de plannen van Laura gebogen. Ik heb begrepen dat er een positrief advies in uitgebracht.
@Hans. Ik vraag mij af wie beter zou moeten weten! Dat ik jou mening niet deel moge duideijk zijn maar laat mij wel in mijn waarde. Jij bent absoluut niet in staat over mij te oordelen. Ja ik verdiep mij iedere dag over juridische feiten/rechten jegens kinderen en ouders. Moet ik dan een lijst opsommen om welke aandachtspunten het wel of niet gaat inzake jeugdrecht? Komop Hans ook ik heb een nuchter verstand!
@David, jij leeft in de wereld van recht op papier, ik leef in een andere.