Dit jaar heb ik veel aandacht besteed aan de Sinterklaasviering. Waar blijven de columns over de kerst vraag jij je misschien af. Eerlijk gezegd ontbreekt me de inspiratie. Ik realiseer me dat ik voorgaande jaren mijn kruit heb opgeschoten. De kerst heeft nooit een prominente rol in mijn leven gespeeld. Misschien is de reden dat ik al vele jaren single ben. Kerst is toch bij uitstek een familiefeest. Mijn ouders leven niet meer. Op mij rust geen enkele verplichting. Want zo heb ik de kerst toch vaak ervaren.
Denk nu niet dat ik een gruwelijke hekel heb aan de kerstdagen. Ik houd absoluut van sfeer en gezelligheid. Lekker eten en drinken is eveneens aan mijn besteed. Wat me altijd heeft tegengestaan is alles daarom heen. Het nodige “moeten” dus. We sturen elkaar kerstkaarten en wensen die ander fijne kerstdagen toe. Vergeten we een kaartje te sturen dan krijg je dat vroeg of later op je bord. Oh zeker, ik doe er net zo hard aan mee. In mijn agenda houd ik sinds enkele jaren bij van wie ik een kaart ontvang en van wie niet. Het jaar daarop pas ik mijn lijstje aan.
Hoewel ik niet zoveel waarde hecht aan de feestdagen hoop ik toch elk jaar op een witte kerst. Eigenlijk heb ik enorme hekel aan sneeuw maar zo rond de kerst hoort sneeuw erbij. Het ziet er naar uit dat een deel van ons land de kerst in een sprookjesachtig decor kan vieren. Er is in dertig jaar niet zoveel sneeuw gevallen als de afgelopen dagen. Fabrikanten van kerstkaarten hebben weer nieuwe plaatjes voor de komende dertig jaar.
Gisteren stond ik voor de derde maal mijn auto van zeker 15 centimeter sneeuw te ontdoen toen 2 Marokkaanse kinderen gebiologeerd naar mijn sneeuwruimen stonden te kijken. “Willen jullie meehelpen”, vroeg ik. Ze schudden nee. “We gaan Arabische sneeuwpoppen maken”, zei de grootste van de twee. Ik schoot in de lach. Op dat moment kwam de moeder van het stel, een “hoofddoekje” van een jaar of 25, bij ons staan. Ze glimlachte vriendelijk. “Ik denk dat dit de eerste keer in je leven is dat je zo’n pak sneeuw meemaakt”, zei ik tegen haar. Ja, dit had zij nog nooit gezien. Ik vertelde dat het in 1979 nog erger was en hele dorpen waren ingesneeuwd. Op sommige snelwegen werd het verkeer door zware sneeuwstormen overvallen en moest door bulldozers worden bevrijd. Zo erg was het dit jaar nog net niet.
Gek genoeg valt de sneeuw nooit op de dagen dat je het vurig wenst. Ook dit jaar zal de sneeuw in een deel van ons land verdwenen zijn tijdens de kerst want morgen zet de dooi in de kustprovincies fors in. Vandaag kunnen we nog even van de aanblik genieten en dan is het voorbij. Onwillekeurig denk ik aan de zo gevreesde opwarming van de aarde. Hoe zouden onze kerstkaarten er over pakweg een jaar 40 eruit zien? Een palmboom met kerstklokjes? Welnee. Tegen die tijd sturen we geen kaartjes meer. We hebben ons Zesde Zintuig verder ontwikkeld en wensen elkaar een fijne kerst via het onderbewustzijn toe.
Iedereen hele fijne Kerstdagen en een voorspoedig gezond 2010 gewenst.