Paragnosten en mediums krijgen deze vraag dagelijks gesteld. Geschat wordt dat 80% van de paranormale consulten gaan over een verloren liefde of het vreemdgaan van de partner. Logisch dat paralijnen op deze behoefte inspringen. Ze adverteren met wervende teksten. Het is één van de vele vormen van misleiding en oplichting van het paracircus. Een dubbele waarschuwing is op haar plaats. Ten eerste: laat je niet door een paralijn in de maling nemen. Ten tweede: vasthouden betekent altijd verlies.
Over de emotionele impact van de liefde op ons leven mogen we niet te licht oordelen. Verlaten of bedrogen worden is moeilijk te accepteren. Je zult maar kleine kinderen hebben, in verwachting zijn, net samen een huis hebben gekocht of een eigen zaak zijn gestart. Maar ook zonder gezamenlijke verantwoordelijkheden kan liefdesverdriet dramatische gevolgen hebben en zowel je geestelijke als lichamelijke gezondheid ondermijnen. Loslaten is moeilijker dan vasthouden. Hoe belangrijk dat loslaten is zal ik proberen te illustreren met het volgende, waargebeurde verhaal.
Ik werkte in een fotowinkel. Een collega van me liet een goedkope camera nakijken op de reparatieafdeling die op de vijfde etage gevestigd was. Het was een oud pand met een trappenhuis waarvan de trappen in elkaars verlengde waren gemonteerd. Mijn collega wilde afdalen naar de winkel maar verloor zijn evenwicht op de bovenste, vijfde trap en donderde van alle onderliggende trappen af. In plaats dat hij de camera liet vallen (een prul van weinig waarde) en zich vastgreep aan de leuning, hield hij dat toestel met beide handen stevig vast. Het gevolg was dat hij in gestrekte positie met de camera nog in zijn handen onder aan de laatste trap gevonden werd. Het heeft hem enkele weken ziekenhuis en maanden aan revalidatie gekost om op te knappen. Inderdaad, die camera was nog heel.
Relaties die op de klippen lopen kun je vergelijken met het voorbeeld van de onfortuinlijke winkelverkoper. Je koestert je relatie (die camera) maar onderhand loop je behoorlijk wat schade op. De integere paragnost die je raadpleegt staat voor een dilemma. Jij wilt horen dat je verloren liefde bij je terugkomt. Dat geeft je rust en hoop voor de toekomst. Als de paragnost eerlijk antwoordt dat jij die hereniging wel op je buik kunt schrijven neemt hij het risico dat jij misschien onbezonnen dingen gaat doen. Dat wil hij niet op zijn geweten hebben. Hij zal waarschijnlijk antwoorden geen uitspraken over je verloren relatie te willen of te kunnen doen. Paralijnen nemen helemaal geen risico, zij zullen precies vertellen wat jij verwacht en je zo lang mogelijk aan de lijn houden met tips om je verloren liefde terug te winnen.
Een relatiebreuk kan door diverse oorzaken ontstaan. Slechts zelden is een nieuwe liefde de enige reden om uit elkaar te gaan. Verliefd worden op een ander kan de definitieve breuk wel bespoedigen. Het gezegde nooit oude schoenen weggooien voordat je nieuwe hebt gaat zeker op voor de meeste (kwakkelende) relaties. De grootste frustratie voor de achterblijver is dan het zich belazerd voelen door de partner die er vandoor is gegaan. Soms waren er in een vroeg stadium signalen, die duidden op onvrede van de andere partij. Vaker komt de klap als een donderslag bij heldere hemel en overheerst het onbegrip.
Zolang we verliefd zijn en van elkaar houden hebben we een scala aan superlatieven voor handen om onze gevoelens uit te drukken. Zodra de liefde over is missen we het vermogen om dit op een acceptabele manier de ander duidelijk te maken. We lopen weg voor de tegenargumenten en voelen ons schuldig. Het wachten is op een geschikt moment om de benen te nemen. Zo’n goed ogenblik kan een nieuwe liefde zijn. De praktijk wijst uit dat wie van de ene in de andere relatie stapt uiteindelijk met lege handen komt te staan. Het gras bij de buren blijkt na enige tijd niet groener te zijn. De verleiding is groot om terug te keren naar de ex. Indien die ex nog zijn of haar wonden likt zal de deur wagenwijd openstaan. Maar ik garandeer je dat als de euforie van de terugkeer is verdwenen er opnieuw relatieproblemen ontstaan. Vroeg of laat komen de verwijten en begint de ellende van voren af aan.
Hoe graag je hart het zou willen, een eenmaal verloren liefde moet je laten voor wat het is omdat de breuk maar sporadisch zonder barsten is te lijmen. Ook al beloven de partners elkaar een nieuwe start te maken, het oud zeer en ingesleten gewoontes steken na verloop van tijd onbetwist de kop weer op. Een karakter verander je niet. Zijn er dan geen uitzonderingen? Jawel, die zijn er maar het is gelijk aan het winnen van de Staatsloterij: je buurman heeft altijd dat geluk, jij niet.
Natuurlijk is de eenzaamheid verschrikkelijk. Je gaat door een hel want je bent een deel van jezelf kwijt. Maar met een positieve instelling is deze vervelende periode tijdelijk. Je niet zelf verkozen vrijheid biedt namelijk ongekende perspectieven. In tijden van tegenspoed leer jij je vrienden kennen. De helft zal afvallen maar er komen nieuwe mensen voor in de plaats. Wellicht ga jij eindelijk eens je huis opknappen, die cursus volgen waar je nooit aan toe bent gekomen, wat vaker op familiebezoek of juist dat doen waar je ex altijd zoveel moeite mee had. Het klinkt onwaarschijnlijk maar de meeste mensen komen herboren tevoorschijn uit een relatiebreuk.
Stel dat ik paragnost zou zijn en je vraagt mij: “Ko, komt mijn ex nog terug?” Dan zou ik zeggen: “Ik hoop het niet want jij staat op de drempel van een nieuw leven en van je verdere ontwikkeling.” Uit ervaring kan ik je melden dat elke nieuwe liefde in mijn leven mij een stap verder heeft gebracht. Dat besef is pas vele jaren later tot mij doorgedrongen toen ik objectief mijn relaties op een rij had gezet. Ook ik werd diverse keren in de steek gelaten. Ook ik voelde me daarna beroerd, vernederd en afgewezen. Maar er kwam altijd weer een vrouw in mijn leven die liever, leuker en intelligenter was dan degene die me verlaten had. Door het verleden af te sluiten en je open te stellen voor het heden creëer je de mogelijkheden voor je geluk.
Een ding moeten we ons realiseren: relaties voor ‘t leven bestaan niet meer. Die zekerheid hebben we de nek omgedraaid met de emancipatie en ontkerkelijking. We kunnen financieel onafhankelijk van een partner een eigen leven opbouwen. De moraal van de kerk speelt geen rol meer bij onze besluitvorming. Soms is dat jammer omdat men niet meer voor het behoud van de relatie vecht. Aan de andere kant is daar de vrijheid voor in de plaats gekomen. Een vrijheid die ons een keuze kan laten maken uit partners waarbij de financiële status en afkomst onderschikt is aan kennis, levenservaring, gelijkwaardigheid, interesses, emotionele en maatschappelijke betrokkenheid.
Ik geloof dat de partners op onze levensweg zijn voorbestemd. Elk leven is een leerproces voor volgende levens. Ik geloof zelfs dat de Kosmos die relatiebreuk heeft voorbestemd. We komen liefdes tegen die goed voor onze ontwikkeling zijn. We trekken een tijd met elkaar op tot het vuurtje is gedoofd. Daarna komen er weer nieuw liefdes die ons weer een stapje verder brengen tot we zijn uitgeleerd. Dat voorbestemde proces kunnen we vertragen en zelfs verstoren. We doen dit door bij de pakken neer te gaan zitten of door vast te houden aan een relatie die we allang vaarwel hadden moeten zeggen. Daarmee hebben we ons geluk en onze ontwikkeling geblokkeerd.
Wie heel goed naar zijn of haar gevoel/gidsen luistert, weet precies wat hij moet doen. Die heeft geen paragnost nodig. De vraag: komt mijn ex nog terug, kun je het beste zelf beantwoorden met ik hoop van niet, in plaats van zonder hem of haar wil ik niet verder leven. Oh, als je even helemaal de weg kwijt bent, denk dan aan het voorbeeld van die verkoper in de fotozaak.
Naschrift:
Voor alle duidelijkheid: met relaties bedoel ik langdurige en serieuze verbintenissen (samenwonend en of getrouwde stellen). We maken allemaal kortdurende verliefdheden en lat-relaties mee. In die categorie zien we ook de zogenaamde knipperlichtrelaties. Omstandigheden kunnen veranderen waardoor er uiteindelijk stabiliteit en een vaste relatie kan ontstaan. Maar daar gaat deze column niet over.
Een interessant stuk, waarin zeker dingen staan die voor velen herkenbaar zijn, maar toch ook weer een zeer tendentieus stuk ten opzichte van de paralijnen, die weer domweg worden neergezet als geldmachines met mensen die alleen maar uit zijn op eigen gewin. De schrijver van dit stuk put hoofdzakelijk uit eigen ervaringen op relatiegebied, die stuk voor stuk negatief zijn. Je kunt niet domweg stellen dat als een relatie afbreekt, dat er dan nooit meer mogelijkheden zouden zijn om die te herstellen. Vaak is dat helaas wel zo, maar even vaak zijn die mogelijkheden er wèl. Mijn langjarige praktijk als paragnost en ook mijn inmiddels jarenlange ervaring met de paralijnen wijzen dit uit. Het blijft altijd zaak om je als hulpverlener goed te verdiepen in het probleem wat je wordt voorgelegd en je conclusies zorgvuldig af te wegen. Rücksichtloos zeggen dat de relatie wel of niet hersteld kan worden is natuurlijk uit den boze. Dat dit op de lijnen weleens zal gebeuren, geloof ik wel, maar is zeker geen usance. Dat gesprekken op de lijnen weleens lang duren, ligt over het algemeen aan de complexheid van de onderwerpen waar je mee te maken krijgt en, zeker in mijn geval en gelukkig ook van veel van mijn collega’s heeft dat niets te maken met de mensen maar zo lang mogelijk aan de lijn houden, teneinde daar veel geld voor te vangen. Er zullen zeker lijnen zijn waarop mensen zitten die dit wel uit louter hebzucht doen, maar die prijzen zich zelf wel uit de markt, is mijn vaste overtuiging. Het verhaal van die verkopen in die fotozaak vind ik overigens typisch een verhaal van appels met peren vergelijken. Het slaat naar mijn gevoel nergens op, ook niet als parabel. Ik bestrijd ook de opmerking dat je alleen en uitsluitend op je eigen gevoel af dient te gaan. Soms kan dit, maar vaak is het heel prettig dat er integere mensen zijn, die je kunnen helpen wegwijs te worden uit de vaak wirwar van gevoelens die op relatiegebied bij iemand een rol spelen!
@Jaap, over de Paralijnen zullen we het nooit eens worden. Wat mijn achtergrond betreft: 6 jaar beheerder van fora voor singles. Een eigen singleclub gehad. Aan de wieg gestaan van de eerste datingsite. Vele jaren vraagbaak geweest voor singles. Columnist voor MVlive geweest. En tot slot zelf nog eens 8 jaar actief in het datingcicuit geweest.
Je kunt stellen dat ik wel enige kennis van vastgelopen relaties heb. Maar ook dat ik tientallen paragnosten heb leren kennen. Ik moet de eerste goede paragnost nog tegenkomen die tevens op een paralijn werkt en op parabeurzen staat. Een goede paragnost barst van de consulten en heeft geen beurs of paralijn nodig.
@Ko. Tenzij de desbetreffende paragnost inmiddels wat ouder is, wat gas terug wil nemen en vrijwillig heeft gekozen om de zeer drukke practijk thuis wat af te bouwen, maar toch nog niet zo ver is dat hij achter de geraniums wil plaatsnemen!!! Buiten ervaringen op relatiegebied in je priveleven heb je kennelijk ook ervaringen met anderen. Dat respecteer ik, maar ik verwacht ook dat je mijn ervaringen met clienten vanuit mijn achtergrond respecteert. Over de lijnen worden we het dan maar niet eens. Het zij zo!
@Jaap, als ik alleen over mijn eigen ervaring met relaties zou schrijven dan zou dat een eenzijdig en vertekend beeld geven van de werkelijkheid. Ooit begon ik dit weblog als vraagbaak voor singles of bijna singles. Later schakelde ik om.
Jelle Veeman (helaas overleden) en mijn goede vriend Piet Vuijst hadden beide een zeer drukke praktijk en gingen het op oudere leeftijd rustiger aan doen door minder consulten aan te nemen. Piet is nog actief maar selecteert.
Natuurlijk zijn paralijnen nep en geldklopperij. Is je relatie stuk, dan heeft de paragnost weer geluk.
Kassa!
Ga op je eigen gevoel af en praat met familie of vrienden erover. Ook kan je gebruik maken van een relatietherapeut. Er zijn genoeg manieren om je sores te bespreken. Persoonlijk ben ik niet voor paralijnen en beurzen. Net zoals Ko al zei “Het loslaten” is voor de meesten het moeilijkst.
Het lijkt wel of je dit verhaal voor mij geschreven hebt, want ik zit precies in zo’n situatie van scheiding na een relatie van 21 jaar. Ik heb echter geen enkele neiging om een paralijn te bellen om te horen of mijn ex bij me terugkomt, want ik hoef ze niet meer terug. Dan maar eenzaamheid en armoede, maar na zeventig keer zwaar op mijn ziel getrapt te zijn is er bij mij wel een grens overschreden. Mijn conclusie is: vrouwen zijn keihard.
@Ruud, vrouwen zijn niet beter of slechter dan wij mannen. Ze halen dezelfde streken en rottigheid uit. Ik heb wel de indruk dat vrouwen inderdaad harder zijn geworden vooral in ons land waar een overschot aan mannen is. Vrouwen lopen eerder weg dan vroeger. Dat vrouwen als een blok vallen voor een klootzak zoals Kluun zegt ook wel iets. 15 jaar geleden zouden vrouwen deze man massaal veroordelen en nu geven ze hem in hun hart groot gelijk. Vrouwen zijn het sterke geslacht geworden.
Ach, ach wat lees ik weer een hoop frustraties op relatiegebied. Wat heb ik het dan toch goed getroffen met de vrouwen in mijn leven! Kom ik altijd de goede vrouwen tegen of ligt het aan mijn opstelling naar vrouwen toe? Dat is de vraag. Ik lees ervaringen die absoluut de mijne niet zijn en toch ben ik geen doetje hoor!! Raar maar waar.
@Jaap, ik ken je alleen van naam maar misschien heb jij geld of gewoon je uiterlijk mee. Sommige mannen hebben nu eenmaal altijd geluk.
@Liset, dank je wel. Ook voor jou de beste wensen voor 2010.
@Ko. Ik heb geen geld, mijn uiterlijk is doorsnee en mijn leeftijd al wat ouder, dus waar het aan ligt, ik snap er niets van. Ik wilde dat anderen net zoveel geluk zouden hebben als ik. Ik gun het iedereen namelijk. Misschien heb ik naar vrouwen altijd al een goed verhaal gehad, wie weet.
Jaap, je hebt het over geluk met de vrouwen in je leven, in het meervoud. Dus dan ben je d’r onderweg toch ook een paar kwijtgeraakt?
@Ko. N.a.v. je opmerking. Ik kom steeds vaker harde onverschillige vrouwen tegen. (lang niet allemaal hoor, ik kom ook schatten van vrouwen tegen). Alsof het een soort virus is.
)
Het begint als ze zich gaan scheren van onderen. Dan moet je uit gaan kijken. Ik denk dat het een soort vrouwelijk substituut is voor het scheren zoals wij dagelijks doen van onze kin.
(Als ik nu geen reacties uitlok dan weet ik het niet meer
@Ruud, mag ik je wijzen op deze link: http://loorschrijft.web-log.nl/verwondering_is_het_begin/2009/12/de-begrafenis.html
Een beetje onderhoud kan geen kwaad in dit geval
Moslima’s scheren zich ook.
http://www.shavesavings.com/
Mmmm morgen maar weer scheren denk ik
Ik was alleen maar bezig met bezuinigen, tijden van crisis. Maar nu we weer in recessie zitten
Tering, nu snap ik dat ik nog steeeeeeeds single ben.
@Klivia, maar Ruud houdt juist niet van geschoren poesjes én hij is weer single!!!!
@Ruud Ik ben één vrouw kwijtgeraakt door de dood. Heb daarna een aantal vriendinnen gehad waar ik geen plannen mee had en ben nu al 7 jaar met mijn tweede vrouw waar ik goudgelukkig mee ben. En voor dat ik met mijn eerste vrouw getrouwd was (een 26jarig huwelijk overigens!) had ik zoals iedere jongeman af en toe een vriendin. Dus ja, het valt allemaal wel mee hoor!
Ik ben een singlevrouw, begin 40. In eerste instantie heb ik hier niet voor gekozen, maar geniet uiteindelijk – na verwerking van diep verdriet – intens van mijn single-bestaan. Met kind en fulltime baan. En nee, ik wil mijn ex niet terug.
Ik heb lering en conclusies getrokken uit hetgeen ik heb doorgemaakt. Ik vind mezelf niet hard, maar ben nu de mening toegedaan dat ik in mijn vorige relatie wel harder had moeten zijn. Duidelijker mijn grenzen had moeten stellen. Nog meer op mezelf had moeten vertrouwen. Afgaande op mijn intuitie, die ik, blijkbaar, niet ten volle heb gebruikt. Met hard bedoel ik overigens niet ‘verharden’.
Een tijdje terug heb ik eens een gokje gewaagd op de internet-datingmarkt en ben al vrij snel van een koude kermis thuisgekomen. Onder ander vanwege de eisenpakketten die ook mannen neerleggen. Zo loop je de kans wel heel hard aan je zielevriendje voorbij te gaan, lijkt mij. Of te denken van de mannen die elke nieuwkomer, ongeacht interesse of inhoud, als een tijger op hun nek springen? Een half verkrummeld brood in de stadsvijver gooien, en maar kijken welke vrouwtjeseend erop afkomt? Nee, dat laat ik voortaan wel uit mijn kop. Ik laat het over aan het lot, het ‘toeval’.
Ik wil vooral aan mezelf duidelijk zijn, de weg durven volgen die ik moet gaan, maar wel in gesprek en verbondenheid met een ander. Niet verharden, maar wel confronteren in liefde als het nodig is. Niet vervallen in en reageren vanuit verbitterd zijn/voelen, dat lijkt me de dood. Maar het vraagt wel moed opnieuw te vertrouwen.
Leren van je verleden, maar ook weer loslaten. En verdergaan.
@Imi, allereerst een reply op je opmerking over Enigma waar ik even mee heb gewacht tot ik Marisa had gesproken. Enigma screent mediums in opdracht van sommige paralijnen. Daar wordt Enigma voor betaald. De screening houdt niet meer in dan te bezien of parawerkers over paranormale vermogens beschikken. Wat zij er vervolgens mee doen (consulten, demo’s geven of achter een paralijn zitten) gaat Enigma niet over. Dat is aan het individu. Enigma zegt dus NIET vertrouw maar op de paralijnen want daarachter zitten door ons gescreende mediums. Dat kan Enigma ook niet zeggen want Enigma heeft geen enkele invloed op het personeelsbeleid van de exploitanten van paralijnen.
Mijn persoonlijke mening blijft dat een goed medium of een goede paragnost niet achter een paralijn hoort te zitten. Toch kun je mensen wel van advies dienen vanachter de telefoon of via het Internet. Ik heb dat vaak genoeg gratis gedaan. Maar plak daar geen spiritueel label aan. Een paranomaal telefonisch advies werkt alleen als hulpverlener en hulpverzoeker elkaar persoonlijk kennen.
Leeftijd heeft wel degelijk iets te maken met iemands kijk op het leven. Vooral bij de zoektocht naar een nieuwe relatie zien we dat iemand die bijvoorbeeld 20 jaar een vaste relatie heeft gehad onwennig kijkt naar de huidige samenleving waarin helaas het daten via het Internet een belangrijke rol is gaan spelen.
Vroeger werden relaties langzaam opgebouwd en was geven en nemen heel normaal. Tegenwoordig moet het er gelijk allemaal zijn. Gaat er even iets mis dan pakken vrouwen maar ook mannen hun biezen. Aanbod van singles genoeg. Investeren betekent dat je naar elkaar toe moet groeien. En dat is een langzaam proces. Daartoe zijn steeds minder mensen bereid.
Natuurlijk heb ik gehoor van NLP. Ik heb daar weinig mee. Ik geloof namelijk heilig in Karma.
@Liza, het leven begint bij 40! Jij verwoordt in grote lijnen mijn visie. 7% van de Internetdaters vindt een vaste relatie via een datingsite. Dat is een bedroevend percentage maar je geeft de oorzaak al aan.
Het is vokomen juist dat de beste relaties spontaan ontstaan. Dat gebeurt zelfs regelmatig via Internet. Echter niet via de datingsites maar bv. via een weblog of een forum waarbij een relatie niet het doel van het contact was.
Bewust op zoek gaan naar een partner werkt maar zelden positief omdat er een verwachtingspatroon is. Als je mij vraagt waar val je op dan zeg ik vrouwen van rond de veertig, lang, slank en blond met een hogere opleiding. Kennis van kunst en cultuur, modisch, creatief, spritueel, romantisch en nog een hele rits meer. Als ik me daarop focus beperk ik mijn mogelijkheden. Als ik het loslaat is de kans groot dat morgen een kleine, donkere dame in mijn huis zit die heel andere kwaliteiten bezit dan genoemd in mijn profielschets van de ideale vrouw maar waarmee ik intens gelukkig wordt.
Het rugzakje wat je noemt heeft ieder mens die een langdurige relatie heeft afgesloten. Dat rugzakje kan een handicap zijn voor een nieuwe stap. Aan de andere kant is het leven een leerproces zoals je terecht opmerkt. Maar bij de eventuele zoektocht naar nieuw geluk moeten we ons ook realiseren dat relaties voor het leven niet meer bestaan. Helaas passen mensen nog te weinig hun wensen/eisen daarop aan.
Ik zie mezelf niet als iemand die voor het minste of geringste wegloopt uit een relatie. Maar als je geen respect meer kunt voelen voor de ander, door zijn/haar daden, dan is het afgelopen. Ik heb nog niet meegemaakt dat respect, zo verloren, weer gewonnen kon worden. Maar dat zal voor iedereen anders liggen.
Toen ik wat jonger was, had ik niet zo de behoefte mij intensief op alle vlakken te verbinden met een ander. Benauwend vond ik het. Eind 30 bevond ik mij in de relatie met ex en bespeurde voor de eerste keer in mijn leven de wens om met iemand oud te worden. Een uitspraak waarvoor ik jaren geleden mijn mond met zeep had gewassen.
De behoefte om juist met die ene partner de diepte in te gaan, groeide en dat gebeurde ook. Waar ik vroeger vernauwing verwachtte, ervaarde ik nu verbreding, verwijding, verdieping. Een overgave die juist vrijheid bracht. Een harmonie, die ik als opwindend ervaarde. Tot op het moment dat ik erachter kwam dat zaken niet leken te zijn wat ze waren. Maar zodanig, dat ik daar niet meer mee kon leven.
Wat is nu waar geweest, vroeg ik me af. Wat leek te zijn, wat uiteindelijk was, of wat ik ervaarde? Ik hou het maar op het laatste, ik heb iets ervaren dat een prachtige waarheid was. Mijn gevoel en mijn overgave.
Had ik in een andere tijd wel met hem doorgegaan? Als ik financieel afhankelijk was geweest van hem? Ik weet het niet. Wel vind ik het een wat treurige gedachte dat relaties niet meer voor het leven zouden zijn. Ik hoop het wel, al heb ik een hekel aan het woord ‘hopen’, omdat ik dan klink als een naïeve dromer.
@Lisa, verliefdheid is de grote leugen. We denken dingen te zien die er niet zijn als de roze wolk om het hoofd is verdwenen.
Een relatie is in de eerste plaats een optelsom van het gewin. Jij geeft en verwacht daar iets voor terug. De andere partij denkt hetzelfde. Nu bestaan er mensen die zeer goed twee levens kunnen leiden. Het zijn geboren verkopers: de klant vraagt en de verkoper vult in ook als hij de belofte niet waar kan maken zal hij doen alsof. Het doel heiligt de middelen. Hoe prik je daar doorheen? Ik kan geen kant en klaar advies geven. Het komt helaas maar al te vaak voor.
Soms ziet de omgeving haarscherp wat er speelt (zie mijn column over kerst en echtscheidingen) maar dan wil de betreffende persoon de goede adviezen niet aannemen. Ervaring is dan de beste maar wel harde leermeester.
Om de zielepijn wat te verlichten is jouw instelling nog zo slecht niet. Je probeert de goede dingen te koesteren. Het is de gedachte achter het gezegde tel niet je verliezen maar je zegeningen.
Relaties voor ‘t leven bestaan niet meer, hebben ze ooit wel echt bestaan? Ik denk het niet. Mensen bleven (blijven) bij elkaar omdat het zo hoorde meer niet, of uit angst voor veel verschillende redenen.
Mooi stuk Ko…ik wist alleen niet dat je op blond viel
@ Ko: Ik begrijp ook wel dat verliefdheid een stuk projectie is, maar het is ook een manier om ons nader tot elkaar te krijgen. Als de roze wolk opgetrokken is, lijkt me dat het echte werk gedaan gaat worden, ik zie mezelf dan ook niet als iemand die in een continue waan heeft geleefd. Er zal een deel waar zijn geweest, en een deel onwaar. De goede dingen koesteren is niet bewust een keuze om zielepijn te verlichten, ik wil graag weten waarom een en ander is gebeurd en of het wellicht hier een les betrof. Waarin ik met zekerheid kan zeggen dat in ieder geval mijn gevoelens waar waren.
Je paragraaf over verkopers vind ik sterk. En de omgeving ziet inderdaad vaak scherper dan de drager van de roze bril. Probleem is alleen dat de omgeving dit niet altijd meldt, uit liefde, respect of het willen vermijden van bemoeizuchtigheid. Ik zal je stukje over de kerst eens lezen trouwens.
Wat dan te doen? Een relatie beginnen en de verliefdheid overslaan?
@Lola, dat ik op blond val heeft te maken met mijn grootste en tevens onmogelijke liefde(s) Slechts drie keer in mijn leven echt verliefd geweest. Alle drie de dames waren donker en hadden zwart haar.
@Lisa, goede raad is duur want ik moet ook leven
Of het voor jou een les geweest is kan ik niet beoordelen. Daarvoor heb ik te weinig gegevens. Ik verwacht echter dat het antwoord op die vraag vanzelf op je pad komt.
Als ik uitsluitend naar mezelf kijk zijn de beste relaties spontaan ontstaan maar was er geen sprake van echte verliefdheid. Die fase sloegen we inderdaad over. Verliefd wordt je dikwijls op wat je niet krijgen kunt. Je kunt natuurlijk discusieren over wat verliefdheid feitelijk is. Misschien bestaan er wel vele vormen van verliefdheid. Wat ik van belang acht is de genegenheid en het respecteren van elkaar. Je moet elkaar het gevoel kunnen geven thuis te zijn.
Mensen die verliefd zijn worden vaak bang om hun ware gevoelens te uiten. Ze gaan een confrontatie uit de weg want stel je voor dat ze iets moois door een verkeerde opmerking stukmaken. Ten onrechte wordt gedacht hij of zij begrijpt me wel. Of men denkt: dat zal hij of zij nooit doen want ik doe dat ook niet. Verliefde mensen zien hun partner als hun evenbeeld. En daar gaat het dus fout.
@Ko: het was niet mijn bedoeling om al mijn vragen door jou beantwoord te zien, ik zie dit meer als een gedachtengang waar meerdere mensen aan deelnemen. De antwoorden verwacht ik niet plotsklaps uit de lucht te zien vallen, dit zal een wat langduriger, organisch proces zijn naar helderheid.
Wel was ik benieuwd naar je visie op verliefdheid, vandaar dat ik afsloot met een duidelijke vraag. Ik ben het met je eens dat verliefden geneigd zijn zich mooier voor te doen en zich aan elkaar aanpassen om toch maar vooral op elkaar te lijken. Toch denk ik dat verliefdheid ook het begin kan zijn van het werkelijk elkaar ontdekken, openstellen voor elkaar, afpellen van de schil. Verliefdheid in een later stadium zou een vorm van extase kunnen zijn: een verhoogd gevoel van liefde en verbondenheid, zonder projecties.
Ik heb zelf recentelijk geexperimenteerd met het overslaan van de verliefdheidsfase. Dit leek me de oplossing, maar werkte niet voor mij. Helaas.
@Lisa, mijn opmerking over het beantwoorden van vragen was gekscherend bedoeld. Dit leven is een leerproces voor volgende levens. Je krijgt inderdaad kansen. Die moet je dan wel (leren) zien. Ik weet als geen ander dat er soms keuzes zijn en soms ook niet. Ook die keuzemogelijkheden zijn voorbestemd. Ik geloof namelijk dat ieder mens met een portie narigheid en een beetje geluk geboren wordt.
Overtuigingen hebben maar weinig invloed op je bestaan. Hierboven noemde ik Marion Evers die uiterst negatief was over het verloop van mijn verdere leven. Ik lachte haar uit en was in de overtuiging dat Evers een hekel aan me had. Ondanks haar uitstekende reputatie als paragnost. Toch kreeg ze gelijk.
Ik heb eens met een arts gesproken over de “wil” van de geest. Die heeft statistisch gezien weinig invloed op het genezingsproces. We kennen de voorbeelden van mensen met de overtuiging dat ze genezen van een ernstige ziekte maar het niet redden. Omgekeerd zien we dat ook. Mensen die zich neerleggen bij de mededeling dat ze dood gaan maar toch opknappen. Ook hierin is het leven voorbestemd.
@Ko: Ik vraag me af wat de motivatie van Marion Evers is geweest om jou onomwonden te vertellen hoeveel naars je staat te gebeuren. Misschien pikte ze wel jouw eigen inhouden op, jouw eigen overtuigingen dat er steeds wat naars zal gebeuren maar godzijdank jij altijd wel weer op het nippertje gered zal worden. En waarop baseert een psycholoog dat jij voor een lelijke eend geboren BENT? Ik dacht dat de psychologie er ten volle van overtuigd was dat men zijn achtergrond en overtuigingen juist ontgroeien kan?
Waarom de een zichzelf zou kunnen genezen en de ander niet, zal ik nooit afdoen met de uitspraak: dan heb jij niet positief genoeg gedacht, of je hebt zo’n negatieve onbewuste overtuiging dat je het niet gaat redden. Nee, dan ben ik ook eerder geneigd te zeggen dat het karma is. Hetzelfde met engelen, waarom behoeden ze de ene mens voor onheil en de andere niet? Is er wel sprake van behoeden/redden, of was het alleen maar de bedoeling dat wij zouden ervaren wat we ervaren?
Ik denk wij hier op aarde enkele dimensies tekort komen om al wat gebeurt in een grotere context te begrijpen. Als er al sprake zal zijn van enige samenhang. Ik hoop van wel en ben wel benieuwd of ik het ooit te weten kom.
Rest mij niets anders dan ontspannen en vol vertrouwen de toekomst tegemoet te gaan. Als alles toch voorbestemd zou zijn, dan kan ik beter met opgeheven hoofd en een hart vol liefde de wereld tegemoet treden. Indien mogelijk, want er blijven altijd nog sujetten over die je wel een … voor hun … zou willen verkopen
@Lisa: “Ik denk wij hier op aarde enkele dimensies tekort komen om al wat gebeurt in een grotere context te begrijpen.” Dat denk ik namelijk ook. Marion Evers was waarschijnlijk erg Christelijk. In de tijd dat ik bij haar kwam had ik de reputatie een playboy te zijn. Dat klopte enigszins. Ze zei namelijk ook: “Ko, dat jij met al je vrouwen nooit AIDS hebt opgelopen mag je als een geluk zien.” Evers veroordeelde dus mijn levensstijl.
Psychologen zijn opgeleid om te analyseren. Dat kunnen ze goed. Maar tools aanreiken om met de vergaarde kennis om te gaan is niet iedereen gegeven. Veel mensen beginnen aan die studie om zichzelf beter te leren kennen. Vaak is hun eigen leven een chaos.
Wat een schitterende reacties op dit artikel. Ik heb me moeten beheersen om terstond een inhoudelijke reactie te posten. Geloof me : dat was niet zo eenvoudig
Ik heb nu helaas wat weinig tijd, maar zal het eea later nog eens goed doornemen en mijn mening plaatsen
@Huppetee, bewaar je reacties voor de volgende column!
Wat U zegt meneer… wat U zegt
*verwachtingsvol nieuwe column afwacht*
Ik zit wat na te denken over de diverse reacties….
Van jongsaf aan ben ik geïnteresseerd telepathie en aanverwante verschijnselen.
Als kind godgelovig dacht ik, dat God mijn wensen verhoorde, maar naarmate ik ouder werd, werd het me duidelijk, dat het niets met God te maken had, maar met telepathie.
Ik zal een jaar of 19, 20 geweest zijn en met een collega op vakantie in Renesse. Kamperen en de bloemetjes buiten zetten. We ontmoetten een paar jonge jongens, waarvan 1 beweerde, dat hij kon handlezen. Spannend en mijn collega ging eerst met hem een duinpan in en ze was razend enthousiast bij terugkomst, hoeveel hij over haar wist te vertellen….
Daarna ging ik mee de duinpan in, heel nieuwsgierig, wat hij over mij wist te vertellen. Hij keek naar mijn handpalm en raakte in paniek, wilde ook niets vertellen en brak de sessie af.
Hij was nog jong met 17 jaar, maar ik zag een stuk paniek in zijn ogen…
Ik denk, dat ik wel weet, wat hij gezien heeft en ik geloof ook in zijn kunde, maar ook dat deze gaven geen spelletjes zijn.
Heel knap, dat hij niet verteld heeft, wat hij “gezien” heeft en inmiddels bijna 60 jaar weet ik, wat hij gezien heeft…..
Was ik beter af geweest als hij het wel verteld had???
Had ik rekening kunnen houden met mijn toekomst, was ik tevreden geweest met een blik op mijn verleden?
Ik weet, dat ik paranormaal gevoelig ben, maar ik heb er niets meer mee!
Niet alleen voor de oliebollen, maar ook om het goede gesprek wat we zeker zullen hebben!
Het verwart me in mijn leven en ik heb me grotendeels afgesloten door te kiezen voor een geïsoleerd leven. Hoewel ik nog steeds een keer oliebollen wil bakken voor Ko in de toekomst
Om weer even terug te komen op de ex, ik heb heel bewust afstand genomen van mijn ex, maar tot mijn grote verbazing kan ik soms in mijn dromen mijn ex tegenkomen in goede harmonie. Verbazing, omdat hij me tot op de dag van vandaag intens haat!
Ik heb 1 echte liefde gekend, lang en blond. Ik kwam ergens binnen en zag op een podium een lange blonde man en ik stond stil. De zon scheen door de ramen en hij zat in een zonnestraal: dit was de man van mijn leven!
Via Internet heb ik hem weer gevonden en het gevoel is nog steeds hetzelfde, maar hij heeft een nieuwe relatie en ik ben de laatste om te roeren in een relatie.
Maar wat een man en wat een gevoel van verliefdheid!
Hieronder een nummer, wat hij altijd voor mij speelde, Romance Anonime
http://www.vidoemo.com/yvideo.php?i=d3E4ZkRhcWuRpcG11VEk&romance-anonymous=
Groet Jali
Ha Ko, allen, wat een mooie discussie weer.
@Ruud, ik had geen idee van je scheiding, het spijt me heel erg voor jullie. Sterkte
@ Ko, single vrouwen zijn echt niet allemaal zielig, gefrustreerd of anderszins onbekwaam, ongewenst, wat dan ook. Idem alleenstaande mannen.
Er zijn er echt die daar echt bewust voor kiezen en daar heel gelukkig in zijn.
Wel worden ze vaak door jaloerse personen van dezelfde kunne gezien als gevaarlijke concurrenten, worden hun allerlei vreselijke dingen toegedicht waar je oren van klapperen. Ga je in de verdediging dan wordt het nog erger en vunziger, laat je het gaan, ach … de tijd zal het leren.
Het kan verhardend werken, misschien wel.
Ik ga nog even verder, want we hebben zo’n 5 jaar een knipperlicht relatie gehad.
Ik herinner me de eerste avond, dat we sex hadden, maar het lukte niet echt. Wat bijzonder, dat hij me eerlijk zei, dat dit zijn eerste keer was…
Ik schaamde me, want zelf zo onhandig in het leven, dacht ik dat dit was wat iedere man wilde… sex!
Zoals gezegd, was ik heel onhandig in het echte leven en ik ging uit en tot mijn grote verbazing wilde iedere knappe man in de stad het bed met mij delen.
Ik, een niemand, te klein, te onervaren, iedere jonge meid zat te azen op zo’n avontuurtje en ik, het lelijke eendje werd verkozen. En echt niet om mijn ervaring met seksuele escapades.
Hier en daar heb ik er ook leuke herinneringen aan, herinneringen waarom ik kan lachen. Heerlijke ondeugende sex….
1 iemand in bijzonder, Ernest, een ondeugende man met wie ik veel plezier heb gehad. Maar ook een Henk in de jaren na de scheiding, eveneens ondeugend.
Een Simon, die vooral mijn kinderen geweldig vonden, maar evenmin een man om een relatie mee op te bouwen.
Tja, herinneringen, plezier en het dagelijks leven…
Ik ga de hutspot klaarmaken
Groet Jali
Iermand die niet naast zijn schoenen is gaan lopen, ondanks de successen van de afgelopen 30 jaar ben ik. Maar dat is wel bekend dacht ik. Ik hanteer nog steeds het principe, dat het in wezen niet zo belangrijk is wat je wel zegt, maar meer wat je niet zegt. Met andere woorden, probeer tijdig je mond dicht te houden. Iemand die dat niet kon, was Marion Evers. Zij lanceerde op ieder moment totaal ongenuanceerde dingen en als je haar daar op aansprak, wat ik diverse malen heb gedaan, kreeg je ruzie of in ieder geval een grote mond. Peter van der Hurk is net zo figuur en zo ik kan er velen meer opnoemen. Vooral in hartszaken dien je als paragnost extra zorgvuldig te zijn en het is jammer dat niet iedereen het belang daarvan begrijpt. Eerlijkheid staat echter wel voorop. Vandaar dat iemand die zich na het simpel volgen van b.v. een tarotcursusje of zo, zich paragnost noemt, altijd door de mand valt! Ook levenservaring is van belang en niet uitsluitend paranormaal willen ‘scoren”!! Kortom, niet iedere paragnost is een goede paragnost, maar dat er wel goede zijn, die serieuze hulp kunnen bieden, is naar mijn mening toch wel zeker!
@Jaap, fijn om te horen dat ik niet de enige was die zich afvroeg of Evers wel geschikt voor haar vak is geweest. Gezien Evers niet oud is geworden zou je heel cynisch kunnen zeggen dat de Kosmos haar het spreken heeft ontnomen. In mijn verhaal over de opleidingen stip ik nog even de verantwoordelijkheid van het medium aan. Ik was niet zo gevoelig voor de negatieve geluiden van Marion Evers en haalde zelfs mijn schouders op. Een ander was misschien in paniek geraakt. Peter van der Hurk is minder genuanceerd. Hij blijft toch het type van de tweedehand autoverkoper. Evers kwam serieuzer over.
Ik ben een hele nuchtere gozer maar heb wel ‘s in een hele moeilijke lange break-up en meer uit een soort happy verdriet een paar keer een paralijn gebeld. Zo’n situatie waar je toch loopt te grienen en dan zo’n advertentie ziet en zegt: “snik, snif, haha, dat wil ik wel ‘s zien”. En je kan de neppers er zo tussenuit pikken, de notie dat iedereen wel een beetje paranormaal is gaat hier wel op, de onzin voel je wel.
Maar ik heb een paar gesprekken gehad die op z’n zachts gezegd verbluffend zijn geweest, 1 dame wilde alleen de voornaam horen, verder niets en kon toen het hele verhaal tot in detail uit de doeken doen, daar is geen (aardse) verklaring voor. In dit geval vertelde ze me niet dat het weer goed kwam maar gewoon dingen over de relatie en mijn partner die ik met een beetje verstand ook zelf wel wist maar voor sommigen kan het misschien best helpen om het op een rijtje te krijgen.
Niet iedereen heeft die capaciteiten om het rationeel aan te pakken en als iemand dan zegt: “ga rustig verder, hij/zij komt wel terug” dan geeft dat niets, tegen die tijd ben je sowieso iets verder en zo niet dan had de lijn het mis, maar ook dat is een mogelijkheid en geen levens bedreigende situatie.
In mijn situatie waren mijn dierbaren ook van mening dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken en dat kan zijn maar das niet altijd wat je op dat moment nodig hebt. Sommigen kunnen het zo moeilijk hebben dat als iemand zegt: “het komt goed”, dat je dan even een week verder kunt, niets mis mee, al zie ik de reactie hierop al aankomen.
Ik vond liefdesverdriet altijd onzin maar na mijn eigen ervaring kan ik me voorstellen dat je soms alleen even naar de volgende minuut moet, who the hell cares about volgend jaar, of je volgende vrouw. Ikzelf belde er dan ook 3, vergelijkend warenonderzoek zeg maar en als je 3 verschillende antwoorden krijgt heb je je antwoord ook.
Sommigen zeggen ook heel resoluut dat je het kan vergeten dus dat deel van dit artikel gaat ook niet op.
Ik vind het alleen te makkelijk om het van de hand te doen zoals Ko hier doet. Er zijn namelijk ook manieren om je ex terug te krijgen en mits je geen hele stomme dingen hebt gedaan of doet is het ook niet verkeerd dat te willen, het gebeurt elke dag dat mensen zeggen: “shit, ik heb een fout gemaakt”, en dat besef kan genoeg zijn om een nieuwe relatie met een ex te beginnen, hoeft helemaal niet hetzelfde te eindigen, people change, maken dingen mee, worden wakker.
Ik ben wel met je eens dat het vaak zo heeft moeten zijn, dat het een station is naar de volgende plek maar dat is net zo onaards als zo’n lijn bellen. Het is voorbestemd dat het uit is en dat je naar de volgende en de volgende en de volgende hobbelt maar het is nooit voorbestemd dat je je weer met iemand herenigd?
God, ik heb alle romcom hollywood cliches al meegemaakt, exen die jaren later opeens opbellen dat jij toch de leukste was, exen die terug komen als jij een nieuwe vrouw hebt, of je komt wel weer bij elkaar en the tables have turned en nu kun jij zeggen: “de groeten”, ook lekker soms. Verder is het ook niet zo dat de volgende altijd toffer is als de laatste, I wish.
Mijn eerste vriendin is nog steeds de leukste en hoewel ik moet zeggen als aansluiting op dit artikel dat ik me nu bij God niet meer kan voorstellen dat ik zo’n verdriet om haar had omdat ik er niet aan moet denken nu nog bij haar te zijn, zijn er daarna nog echt wel 1 of 2 echte monsters geweest. Kortom een hele hoop “maars” aan dit verhaal.
Het beste advies in dit stuk is loslaten, want of je nou verder wilt of terug, het lukt alleen als je het loslaat, en tegen die tijd wil je het misschien niet meer, das de yin en yang van het verhaal maar zo werkt ‘t.
That part is true. De rest is veel te kort, als het leven zo simpel was.
@Jay74, ja er zijn manieren om je ex terug te winnen maar ze zullen altijd tijdelijk werken of je moet tot grote offers bereid zijn. Voor de rest: lees mijn verhaal nog eens over en vergelijk dat met je reactie. Wellicht valt het je dan op dat we het grotendeels met elkaar eens zijn