Komt een vrouw bij de dokter. Een ode aan de liefde? Ik heb het boek niet gelezen en de film nog niet gezien. Het boek is een absolute bestseller en de film een regelrechte hit. Beide mijlpalen zijn uitzonderlijk. Zelfs een meesterwerk als Zwartboek haalde het niet bij het regiedebuut van Reinout Oerlemans. Niets ten nadele van deze soapacteur die het schopte tot een alom geprezen televisieproducent en filmregisseur. Daar kunnen we alleen maar bewondering voor hebben. In de film wordt volgens de bezoekers ook nog eens voortreffelijk geacteerd. Alleen het script…. Tja, dat staat behoorlijk ter discussie omdat het verhaal achter de film autobiografisch is.
Het gegeven is alledaags en tegelijk schokkend. Een vrouw verneemt dat ze kanker heeft. Ze gaat door een hel. In plaats dat haar man alle steun verleent trekt hij zijn jas aan en neukt de halve stad, zogenaamd om beter tegen het drama van zijn ernstig zieke vrouw opgewassen te kunnen zijn. Op zijn zachts gezegd: een grotere klootzak is haast ondenkbaar. De vrouw overlijdt en de overspelige man schrijft een openhartig boek over zijn escapes en over de ziekte en dood van zijn vrouw. Heeft hij berouw en spijt dat hij zijn ernstig zieke vrouw belazerd heeft? Welnee. Kluun laat de lezer zien hoe het echte leven in elkaar steekt.
Volgens critici is Komt een Vrouw bij de Dokter geen literair hoogstandje. Het boek werd in de vakpers vrijwel unaniem de grond in geschreven. Een slechte pers zegt niets over verkoopresultaten. Kluun werd miljonair aan zijn debuut. Vorige week mocht hij trots het miljoenste exemplaar ontvangen. Een vergelijking met Turks Fruit dringt zich op. Het boek van Wolkers is wél literair verantwoord. Wolkers verkocht 300.000 exemplaren. Kluun lacht hem uit. Maar de film Turks Fruit, werd met 3,5 miljoen bezoekers, het grootste kassucces uit onze vaderlandse filmgeschiedenis. Gaat Komt een Vrouw bij de Dokter dat succes evenaren of zelfs overtreffen? Het is nog moeilijk te zeggen. Tegenwoordig wacht men vaak tot de Dvd uitkomt. Het zou dus een mix kunnen worden van een ongekende verkoop Dvd’s en een groot aantal bioscoopbezoekers.
Een ding is in ieder geval zeker: Kluun schrijft letterlijk geschiedenis met zowel het boek als de film. Is hem dat succes van harte gegund? Of moeten we hem een enorme rotschop geven en dwingen zijn verdiende miljoenen in een fonds voor kankerpatiënten te stoppen? Immers, Kluun verdient zijn geld aan het ziekbed van zijn overleden vrouw. Ik ben niet de enige weblogger die vind dat Kluun wel iets van zijn vermogen aan het Kankerfonds mag schenken.
Een afbeelding van zijn vrouw hield hij jarenlang uit ‘t zicht. Pas bij de introductie van de film leerden we haar beeltenis kennen. Kluun koos voor die eerdere terughoudendheid uit “respect” voor zijn vrouw. Waarom heeft Kluun dat dan niet zo gelaten? Was het nu plotseling prominent tonen van haar foto misschien een uitgekiende marketingstunt? Kluun deed toch iets in de reclame?
Enfin, boek en film maken de tongen los. Ondanks afkeurende geluiden is Kluun mateloos populair. Vooral bij vrouwen staat Kluun hoog aangeschreven. Je zou het anders verwachten. Het script van de film is overigens maar een flauwe afspiegeling van de ware feiten. Er schijnt geschoven te zijn met de tijdslijn van de gebeurtenissen zodat het eind het gewenste tranendal oplevert. Dat kunnen we de filmmakers niet kwalijk nemen. Een film beleef je nu eenmaal anders dan een boek waarbij je eigen fantasie een deel van de invulling voor haar rekening neemt. In hoeverre Kluun zijn invloed op de film heeft laten gelden is niet bekend. In ieder geval schijnt hij in de film gunstiger afgespiegeld te worden dan in zijn eigen boek.
Nogmaals, het boek heb ik niet gelezen en de film heb ik niet gezien. Ik baseer me op van horen zeggen. Dat we in een maatschappij leven waarin er geen ruimte meer is voor onbaatzuchtige liefde en dat relaties vrijwel altijd wankelen bij tegenspoed is geen eyeopener. Ik kom uit een ouderwets en degelijk gezin. Mijn vader was een en al zorgzaamheid. Hij zou iemand als Kluun een doodschop hebben gegeven. Ook ik heb altijd voor mijn vriendinnen in zorgelijke situaties klaargestaan. Omgekeerd heb ik het niet meegemaakt. De dames waren onmiddellijk vertrokken als het met mij wat minder ging. Vrouwen zitten niet op een kerel met zorgen of een kwaal te wachten.
Maar nu betreft het een vent die zijn vrouw aan haar lot overlaat juist als zij hem zo hard nodig heeft. Goed, hij verdwijnt niet helemaal uit haar zicht. Zo nu en dan vecht hij met haar mee. Dat maakt hem nog een beetje verteerbaar. Toch blijft zijn populariteit bij de vrouwen voor mij moeilijk te verklaren. Of zet Kluun een nieuwe trend en heeft The Secret toch gelijk dat we niet meer moeten denken in goed of slecht? Misschien is Komt een Vrouw bij De Dokter wel de perfecte afspiegeling van de CDA-gedachte: God voor ons allen en ieder voor zich.
Als het boek en de film een ode aan de liefde zijn dan is dat in negatieve betekenis. Weldra heeft iedereen Kluun in zijn kast staan of heeft de film gezien. Kom je in een gelijkwaardige situatie dan verwijs je er naar. “Sorry schat, vervelend dat je kanker hebt. Ik leef in stilte me je mee maar heb nu even iets leukers te doen. Ga niet zeuren, lees dat boek van Kluun, dan begrijp je me.”
Het boek gelezen en de film gezien.
Bij het boek heb ik niet gehuild, mijn dochter daarintegen wel, al vanaf pagina 2.
Ieder beleefd emotie toch weer anders. Waarschijnlijk is mijn verbeelding tijdens het lezen toch te nuchter.Daarbij ik vond die Kluun een hufter.
De film daar had ik wat meer moeite mee maar dat bleef mij gelukkig gespaard met maar 1 scene waar ik toch even het zakdoekje erbij moest halen. Scene dat moeder en kind afscheid nemen. Begrijpelijk dat ik het toen ook niet droog kon houden
Zakdoekjes kreeg je bij de entree van de bioscoop. En voor velen in de zaal was dat ook nodig. Je hoorde veel gesnik en gehuil.
Wij zaten helemaal vooraan. Einde van de film betekent dan dat je als laatst de filmzaal verlaat. Maar in dit geval niet. Na de aftiteling bleef vrijwel iedereen zitten, de laatste tranen moesten nog weggepoetst. Dus ik tegen mijn dochter: ” kom, we gaan snel want hier is toch nog iedereen aan het janken en ze durven niet naar buiten”.
Al met al was het een redelijke film met de nodige Nederlandse sexscene’s , blootgeloop en grove taal.
Ik denk dat ik Turks fruit toch beter vind.
Bij de weg, gisteren Inglourius basterds gezien, die film is toch tien malen beter.
Tsja, je wijdt een column aan een boek en film die je niet kent. Kan ik niets mee, ken het boek en weet niet of ik de film wil zien.
@Anne, normaal lees ik eerst het boek en schrijf er dan een column over. Komt een vrouw bij de dokter is sinds 2003 op de markt. Er is zoveel over gezegd en geschreven dat ik mag aannemen dat iedereen de inhoud kent. Deze column gaat over de maatschappelijke discussie die is ontstaan rondom het thema van een man die zich als een hufter gedraagt op het moment dat zijn vrouw kanker krijgt en zijn steun nodig heeft.
Op aanraden van een lieve vriendin heb ik dat boekje ooit eens aangeschaft, maar vond het afgezien van enkele amusante woordspelingen niet boeiend, en ben al lezende niet verder gekomen dan de eerste hoofdstukken. De film heeft niet mijn bijzondere interesse.
Wat ik tot nu toe door middel van de mediaaandacht voor de film heb begrepen is dat een puur menselijk fenomeen beschreven wordt, namelijk ‘vluchtgedrag’. Vluchtgedrag bestaat in alle soorten en maten, en een film die zo een verscheidenheid aan emoties oproept laat toch vermoeden dat verschillende gradaties van herkenbaarheid door de toeschouwer boven tafel komen. Dit is de functie van kunst, het belichten van alle facetten van het bestaan die niet gezien willen worden door ons mensen.
Een man die zich als een hufter gedraagt, zo heb ik het niet gelezen in het boek.
Niet alle mannen zullen op deze wijze met hun zieke vrouw omgaan, maar om nu van een hufter te spreken, geldt dat uitsluitend als je vrouw ziek is, hou toch op.
Elke man die vreemd gaat, geldt uiteraard ook voor vrouwen, vind ik een hufter.
Voor mij was het een balanceren tussen twee liefdes, waarbij de ziekte van de vrouw een complicerende factor was.
Vond het juist ontroerend om te lezen hoe ze beiden met de situatie omgingen, hard en rauw, maar liefde was de basis, althans zo heb ik het gelezen.
Anne,
Die mannen hebben ook 2 handen. Verder ga ik hier niet op in. Ik hoop dat je me begrijpt. Egoïsme staat bij de meeste mannen en vrouwen voorop. Wat is de basis van liefde dan?
@Anne, ik denk dat Jan hier wel een punt heeft als hij zegt dat de verscheidenheid aan emoties bij de lezers altijd wel ergens een herkenning oproep. Jij bevestigt dat. Liefde valt niet in een vast omlijnd stramien te plaatsen. Ik keur het gedrag van Kluun af een ander zoals jij kijkt er genuanceerder tegen aan.
In mijn column wees ik op de verschillen tussen het lezen van een boek, waarbij er ruimte is voor je eigen interpretatie en de film waarbij dat veel minder het geval zal zijn. Daarom valt een film nog wel eens tegen en hoor je de klacht dat het boek beter is. Bij deze film schijnt het precies andersom te zijn.
de meningen lopen uiteen,ik kan erg veel begrip opbrengen voor deze man .zo erg is hij toch niet?ga er maar aan staan,vrouw ziek en je lichaam vol met hormonen.hij is altijd al zo geweest.zijn vrouw wist dit.
Boek gelezen en binnenkort ga ik de film zien, al een aantal jaren volg ik zijn weblog…Kluun is echt en blijft echt, dat mag ik wel!
Zowel het boek gelezen als de film gezien. In het boek had ik meer begrip voor de situatie als in de film, waarom weet ik niet.
Wat ik zuur van de hele situatie vind en waarom ik eigenlijk Kluun toch niet zo sympathiek vind is dat steeds als het hierover gaat het spreekwoord;
“De één zijn dood is de ander zijn brood” door mijn hoofd spookt.
Maar goed, dat geldt voor heel veel dingen.
In elk geval heb ik een overdosis Kluun, het lijkt wel een hype en ik denk dat zijn overleden vrouw zich omdraaien in haar graf, ofwel van euforie ofwel van walging over deze hele gang van zaken.
Ha dan, ik kan het niet laten om mijn ongezouten mening hierover te spuwen:
@ Ko, even los van het boek en de film; mijn ervaring is juist dat vrouwen veel vaker voor een man vallen met een kwaal of handicap, dan dat mannen op vrouwen vallen met iets dergelijks. Vrouwen hebben toch meer een “zorg-gen” in hun DNA zitten dan mannen, komt bij dat vrouwen vaak het gevoel hebben als ze iemand met een handicap zien, dat ze hem willen verzorgen of gelukkig willen maken. Andersom kom ik dat juist niet tegen. Maar goed, misschien had jij alleen maar vriendinnen die op jouw looks vielen
@ Jan: Noem je hier nou vluchtgedrag? Vluchtgedrag?! Ja, sorry, maar ga dan lekker schilderen, of in Kluuns geval schrijven! Maar nee, Kluun moest eerst (nog meer)dramatiek veroorzaken om inspiratie op te doen voor een (goed? verkoopbaar!) boek, en het feit dat z’n vrouw dood ging was blijkbaar niet genoeg inspiratie, dus bedroog hij haar ook maar even in deze pijnlijke tijd, want ja, wachten totdat vrouwlief overleden is, zou teveel zaadophoping betekenen. Komaan! Vluchtgedrag is geen excuus voor vreemdgaan. Er is uberhaupt geen excuus voor vreemdgaan. Had meer respect gehad als hij het had uitgemaakt. Dan had ze tenminste nog voor haarzelf kunnen vechten. Het idee dat je vent vreemdgaat in haar situatie heeft alleen maar nog meer energie van haar gevreten. Dus.
@ Eusv: Ik snap dat een partner het ook erg zwaar heeft als zijn eigen partner dodelijk ziek is, maar ik had pas begrip voor hem gekregen als hij haar niet had voorgelogen. Zeggen dat je met een vriend op stap gaat, terwijl je bewust op zoek gaat naar een neukertje, dwingt bij mij in geen enkel opzicht respect af, al had je zelf nog met de chemokuren meegedaan. Haar vertellen dat het je teveel wordt en haar toe te geven met een ander te vrijen of haar misschien (in een open relatie) toestemming te vragen om in deze situatie met een ander te mogen vrijen had meer openheid gegeven. In mijn ogen dus ook meer respect.
Nou Ko, ik loop niet met Kluun weg hoor!
@Luna, Vrouwen met een zorg-gen sterven uit. Ik kom ze niet tegen maar ze zullen nog wel bestaan. Ik denk dat zowel mannen als vrouwen hun biezen pakken als ze voor een partner moeten zorgen. Uitzonderingen bevestigen de regel. Misschien is het ook wel logisch in de huidige tijd. De duur van een relatie zal zeker meespelen in het besluit. Als je vele jaren samen bent voel je meer verantwoording en verbondenheid.
Ja, misschien ben ik de laatste der mohanikanen. Jammer dat je mij nooit getroffen hebt dan, maar inmiddels ben ik blij-bezet.
Toch zie ik nog steeds regelmatig leuke knappe meiden met een vent in een rolstoel ernaast rollen, maar wie weet zijn dat dan wel gewoon hun broers… (?)
@Luna, leuke vrouwen zijn altijd bezet. De overblijvers zijn bewust vrijgezel of op zoek naar goudhaantjes. Mannen in een rolstoel hebben misschien een ongeluk gehad en daardoor een hoge schadevergoeding ontvangen. Ik ken er enkele. Als ik morgen in een rolstoel zit loopt er echt geen lieve aardige dame naast of het moet mijn verpleegster zijn.