Het zal de vaste lezers van mijn weblog niet ontgaan zijn dat ik dit jaar extra veel aandacht besteed aan Sint Nicolaas. Toch ben ik geen liefhebber van feestdagen. Pasen, Pinksteren, Oud en Nieuw, Koninginnedag en de Kerst kunnen me gestolen worden. Mijn eigen verjaardag vier ik evenmin. Het enige feest dat ik koester is van de man met zijn tabberd aan uit Spanje. Zou het mijn hang naar nostalgie zijn die me elk jaar weer doet verlangen naar het heerlijk avondje?
De beleving van Sint Nicolaas is een progressief proces. Als kind was mijn generatie bang voor hem. Gelijktijdig keek je naar hem uit. Je ouders, leerkrachten en familie bouwden een spanningsboog op die haar climax op 5 december beleefde. Een dag later was je Sinterklaas al weer vergeten om het jaar daarop zo rond het invallen van de herfst weer aan hem te denken. Op latere leeftijd viel de spanning weg maar daar kwam iets anders voor in de plaats namelijk het ontwikkelen van je creativiteit. Zoals het bedenken van surprises en het schrijven van gedichten.
Sinterklaas is namelijk een prachtig moment om opgekropte ergernissen, hilarische bloopers, onrealistische wensen of ontroerende gebeurtenissen op ludieke wijze de revue te laten passeren. Eindelijk kun je die ander eens goed de waarheid zeggen zonder te kwetsen. Hoewel je daar tegenwoordig mee moet uitkijken want het incasseringsvermogen van de gemiddelde Nederlander is gezakt tot beneden Amsterdams peil.
Sinterklaas is niet zo maar een feest, het is een roes die begint bij zijn intocht en pas eindigt na zijn vertrek. In de tussentijd worden we met zijn aanwezigheid dagelijks geconfronteerd. Criticasters roepen dat het allemaal commercie is en daarom doen ze er niet aan mee. Vraag je op de man af naar hun jeugdherinneringen dan komen er vrijwel altijd positieve verhalen los. Sinterklaas is immers in de eerste plaats een kinderfeest. We zijn er allemaal mee opgegroeid.
Sinterklaas is cultuurhistorie die waardevolle elementen bevat. De opvoedkundige waarde mag dan naar de achtergrond verdreven zijn, het stukje saamhorigheid, de romantiek en de aanspraak op onze creatieve geest zijn gebleven.
“Vieren jullie dit jaar Sinterklaas?” Dat is een vraag die je ontkennend mag beantwoorden. Niemand zal je meewaardig aankijken en zijn hoofd schudden als je nee zegt. Van de Kerst neemt men het voetstoots aan dat je het viert. Zo niet, dan ben je een zonderling of op z’n minst erg zielig. Dat laatste hoeft geenszins het geval te zijn maar je omgeving zal het niet van je aannemen. Het geloof in de goede Sint is echter geheel vrijblijvend. Een reden te meer om niet te tornen aan de bijbehorende reliquiaria en gebruiken.
Een muiter met kruis dus en een zwarte piet die zwart is en niet groen, geel of blauw. De meest bekende Sinterklaasliedjes zijn meer dan 150 jaar oud. Pogingen om vernieuwend te zijn mislukten. Begin er dus maar niet aan. Taaipoppen, pepernoten, marsepein, speculaas, banket- of chocoladeletters, ze horen erbij. Net als die schoen voor de kachel gevuld met stro en een winterwortel voor het paard, terwijl ieder kind weet dat Piet niet door een schoorsteen kan klimmen omdat er nauwelijks nog schoorstenen zijn. Dat mag de pret niet drukken.
Een van de vele nadelen aan het ouder worden is het verplicht afbouwen van dingen waar je om gegeven of van gehouden hebt. Je ouders gaan dood, je vriendenkring dunt uit. Relaties vallen uiteen. Eventuele kinderen worden groot. En zo gaat ook het Sinterklaasfeest tot het verleden behoren. Noem het sentimenteel gelul maar ik heb daar moeite mee. Morgen, pakjesavond, zit ik voor de kwelbuis met een banketstaaf en een schaaltje pepernoten. Alvorens het zover is, bons ik keihard op mijn eigen deur en werp ik een zak strooigoed over de vloer. Ik duik uit mijn archief een stel vergeelde Sint Nicolaas gedichten op. Die ga ik mezelf voorlezen. Sinterklaas neemt niemand me af.
Mooi geschreven Ko!
Dit jaar vieren wij voor de eerste keer geen sinterklaasfeest. Geen surprise, geen gedichten die niet rijmen, geen gelach en niet burgerlijk achter de gourmet.
Gisteren was ik even bij het Vrouwtje, deze dame heeft een respectabele leeftijd van bijna 80. Mijn dochter werkt al enkele jaren als Alpha-helpende voor het Vrouwtje.
Ze heeft een goede band met haar opgebouwd en ook ik kom afentoe eens bij haar langs. Gisteren dus om mijn geweldige couscous te brengen.
Daar was ze erg blij mee. Normaal nuttigt zij haar warme maatlijd s’avonds maar gisteren dus niet.
Ze woon in een apartementencomplex speciaal voor senioren, een grote ontmoetingsruimte en daarom heen de apartementen. Een kapel en zelfs nog enkele broeders.
Bij binnenkomst zag ik gisteren al het grote spandoek hangen: WELKOM SINTERKLAAS!.
En daarom was ze zo blij met de couscous s’middags want in de avond werd sinterklaas in de ruimte ontvangen. Alle senioren bij elkaar, sinterklaasliedjes zingend.
Een hapje een drankje. Ik moest er wel om lachen. En vroeg haar of ze wel geoefend had, want wie het hardst zingt krijgt het meest.
Het vrouwtje wist ook niet wat ze ervan moest verwachten maar ik kon aan haar merken dat ze het stiekem ook wel leuk vond.
Het is niet zozeer het sinterklaasfeest dat men viert maar het gaat om de nostalgie er om heen.
Weet je wat? Het is nog niet te laat. Ik spring zo op de fiets, sms de kinderen, en haal toch maat wat kleine nuttige kadootjes. Een gedichtje dat niet rijmpt schud ik zo uit mijn mouw.
Dank je voor het inzicht.
@Klivia, wat een leuke reactie! Jij hebt heel goed begrepen dat het niet om de perfectie gaat maar om de sfeer. Het is niet enkel de nostalgie maar ook het saamhorigheidsgevoel dat nog zo zelden aanwezig is.
Ik doe al jaren niet zo veel meer aan Sinterklaas, maar het is zo Oerhollands dat we zijn verschijning, en die van Zwarte Piet, in ere moeten houden! Vandaar ook die mijter en staf op mijn weblog.
Over een uurtje is het zover. Kadootjes liggen achter op tafel. Zes van mijn zeven kinderen kunnen komen. Dan mogen ze dobbelen om de kado’s. Haha dat wordt vast een gevecht. Hapjes klaarmaken. Ik heb zelfs vrienden van mij kunnen regelen die met poi vuur komen. Erg mooi zicht in het donker in de tuin, mogen de kinderen ook weer eens legaal met vuur spelen.
Ik heb er zin in!
@Klivia, zeven kinderen!! Kun je ze nog uit elkaar houden? Ik wens jou, je kinderen en je vrienden een geweldig Sinterklaasfeest toe.