“Als de ouders niet tot een minnelijke schikking kunnen komen in een geschil over de voogdij over een kind, dan kan slechts een beroep worden gedaan op de rechterlijke macht in het land waar het kind zich bevindt. De wet van het land waar het kind zich fysiek bevindt, zelfs tijdelijk, is dan geldig.”

“Traditioneel is de juridische doctrine waaraan de meeste landen zijn gebonden, dat de aanwezigheid van een kind binnen een bepaald land haar rechters bevoegd maakt om te bepalen wie het gezag over het kind moet hebben, ongeacht een eerder vonnis door een rechtbank in een ander land. Als gevolg daarvan is het niet ongebruikelijk om tegenstrijdige beslissingen t.a.v. voogdij te vinden in verschillende jurisdicties.”

“Consulaire ambtenaren hebben geen wettelijke bevoegdheid om de fysieke voogdij over kinderen te verkrijgen en ze terug te brengen naar de Verenigde Staten. Ze kunnen een ouder niet helpen bij het verwerven van feitelijke voogdij over een kind, hetzij illegaal of door geweld of door bedrog. Ambtenaren mogen een ouder niet helpen naar een buitenland te vertrekken met een kind waarvan het gezag wordt betwist, als dat vertrek een gerechtelijk bevel of de wetten van dat buitenland zou schenden.”

Zolang een kind zich in Nederland bevindt, geldt dus de voogdij-uitspraak van de Nederlandse rechter. Ontvoert een ouder het kind naar het buitenland, dan geldt ineens de voogdij-uitspraak van het nieuwe land, ongeacht het eerdere vonnis in Nederland.

Omdat dergelijke ouders, of dat nu Amerikanen zijn, Marokkanen, Egyptenaren of Russen, natuurlijk niet aangemoedigd moeten worden hun kind te ontvoeren naar een andere jurisdictie, geldt dat dergelijke ontvoeringen sterk ontmoedigd moeten worden, en het betreffende buitenland uiteraard geen medewerking aan de ontvoering hoort te verlenen.

In de afgelopen jaren zijn veel kinderen door hun vader naar het buitenland ontvoerd. Dan geldt inderdaad plots de buitenlandse jurisdictie; Nederland en de moeder staan verder machteloos. Of het nu om een lieve, hulpeloze, mishandelde moeder gaat of om een vuil kreng. Uiteraard ligt menige waarheid ergens in het midden, maar daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat ontvoering als middel niet getolereerd mag worden. Hoe fijn de kinderen het verder ook hebben met kerstmis of welk ander feest dan ook in Amerika, Rusland, Marokko of Egypte.

Ik heb een aantal van dit soort zogenaamde ontvoeringen bestudeerd en moet concluderen dat er zoveel verschillen zijn dat je niet alles over een kam kunt scheren. Hetzelfde geldt voor Russische vrouwen die hun geluk beproeven op zoek naar een rijke man. Marina is beslist geen uitzondering maar kijken we naar Olya, de huidige vrouw van de vader van Katya, dan is dat een compleet ander verhaal.