Katya, Olya en Paul Leendertz danken mijn lezers voor hun steun in 2009 en wensen ons een Marry Christmas en een Happy Newyear.
Het gaat weer goed met Katya Leendertz. Ze had uitstekende rapportcijfers vertelde haar vader me. Het is opmerkelijk hoe snel Katya is ingeburgerd. Sinterklaas heeft afgedaan maar Santa is het helemaal. In Amerika was de winter eerder ingevallen dan bij ons. Begin december lag er reeds een flink pak sneeuw. Voor Katya begon daarmee de sneeuwpret en het leren omgaan met een slee. Zo te zien geniet ze daar volop van.
We hebben even een mediastilte ingelast voor wat betreft de berichtgeving over Katya Leendertz. Natuurlijk is de juridische touwtrekkerij om het meisje nog niet voorbij maar de kans dat Katya gedwongen wordt (tijdelijk) naar Nederland terug te keren wordt wel steeds kleiner. Blijkens de zaak Sean Goldman, een nu negenjarig jongen die door zijn Braziliaanse moeder werd meegenomen naar haar thuisland maar geboren was in Amerika, hechten de Amerikaanse rechters veel waarde aan het Amerikaans staatsburgerschap. Na vijf jaar procederen is Sean definitief aan zijn vader toegewezen. Ook de uitspraak in de zaak rond Laura Dekker, waarbij moeder Babs Möller het nakijken heeft, stemt tot optimisme over de toekomst van Katya. Rechters doorzien gelukkig steeds vaker de vileine spelletjes die moeders soms spelen om hun ex-man dwars te zitten en kijken nu in de eerste plaats naar de belangen van het kind.
Wat een leuke fotos van een vrolijk meisje .En wat een prachtige jongedame is het ook .
Ze straalt en dat is fijn om te zien .Erg fijn dat ze op haar plek is want daar gaat het om .
En dat het goed met haar gaat .Ik wens ze alle goeds toe samen .
Wat fijn dat het goed met haar gaat, dit wens je ieder kind toe.
Katya en papa de beste wensen voor 2010, ik hoop van harte dat de rechter voor Katya het allerbeste voor haar besluit.
Katya de groetjes uit Nederland.
Zoals ik al eerder stelde, leuk om een gelukkig kind te zien.
Inderdaad ziet het meisje er redelijk vrolijk uit. Al zijn het natuurlijk momentopnamen en weten we verder niet wat er allemaal door haar hoofd gaat.
Een en ander neemt niet weg dat een vader die zijn dochter blij kan maken, zomaar het recht heeft een dochter aan haar moeder te onttrekken. Het juridische gevecht hierover is zeker nog niet voorbij.
Ook is de vraag aan de orde of het wel honorabel is om je kind plotseling naar het buitenland mee te nemen (ze woonde op het moment van ontvoering bij haar moeder) om jezelf een gunstiger juridisch uitgangspunt te verschaffen.
Dat het Katya momenteel niet slecht gaat, lijkt uit de foto’s te spreken. Wat er verder aan onwelgevallige zaken achter de fraaie beelden schuilgaan, daar moeten we maar naar raden. Ik zie er geen reden in om sterke oordelen uit te spreken over de (on)rechtvaardigheid van e.e.a.
@ Hannes dan zul jij het er ook wel over eens zijn met het feit dat haar mama, haar mee niet had mogen meenemen omdat het kind aan de vader was toegewezen.
Het gaat er niet om wat WIJ vinden, het gaat om dit kind. Ook niet om haar moeder zwart te maken. Dat is ook geen gezonde zaak. Dat houdt dan ook meteen in, dat je haar vader niet in twijfel dient te trekken. Deze man doet wat goed is voor zijn dochter. Niet meer en niets minder.
Nètwerk, er is geen sprake van dat Katya’s mama haar ‘heeft meegenomen terwijl het kind aan de vader was toegewezen’. Hoe kom je er bij?
Katya woonde al jaren in Nederland bij haar moeder. Volgens de advocaat met toestemming van de vader. Er was bij de echtscheiding ook een omgangsregeling vastgesteld. Of die nu (inclusief bezoek en alimentatie) door de partijen werd nageleefd of niet, Katya woonde hier volledig legaal in Nederland bij haar moeder.
Pas in mei 2009 heeft de vader bij een Amerikaanse rechter de uitspraak gekregen dat hij in Amerika de voogdij over zijn dochter zou hebben. Maar ja, Katya was niet in Amerika. Dus ontvoerde *hij* haar, niet andersom. We kunnen van mening verschillen over de vraag of Katya beter af is in Amerika of in Nederland, bij haar vader of bij haar moeder. Ko van Dijk heeft daar een duidelijk standpunt over, die ik inderdaad vind neerkomen op het ‘zwart maken’ dat ook jij veroordeelt.
Maar daar gaat het me niet om. Het gaat mij om de vraag of deze ontvoering legaal was. En voor mijn part ook de vraag of die ontvoering, en dus de plotselinge fysieke onttrekking van Katya aan haar moeder, moreel aanvaardbaar is. De vader heeft zich immers door de ontvoering een juridisch voordeel verschaft: het kind *is* nu in de VS, onder de jurisdictie van de Nederlandse rechter vandaan.
Natuurlijk staat het belang van Katya zelf voorop. Dat is een waarheid als een koe, maar ook een dooddoener. Een selectie van blije foto’s zijn geen reden om de rechten en belangen van Katya’s moeder te bagatelliseren. Daarbij komt dat het óók in Katya’s belang is dat de rechten van haar moeder worden gehonoreerd, en zij in een stabiele en rechtvaardige situatie de band met beide ouders kan onderhouden. Daar is op dit moment geen sprake van.
Het is in Nederland een strafbaar feit als een gescheiden ouder zijn kinderen “onttrekt aan het ouderlijk gezag of opzicht” van zijn voormalige partner, als dat inbreuk maakt op een omgangsregeling. Dat stelt een arrest van de Hoge Raad heel duidelijk (LJN: AR8250, Hoge Raad, 01198/04). Ook dat feit wordt niet weerlegd door blije foto’s.
Ook het Amerikaans consulaat in Amsterdam is duidelijk in zijn oordeel over kinderontvoering in deze gevallen. Dat komt namelijk wel vaker voor in de VS:
“If the parents cannot work out an amicable settlement of a child custody dispute, the only recourse may be a court action in the country where the child is located. The law of the country in which the child is physically present, even temporarily, is controlling.”
“Traditionally, the legal doctrine to which most countries have adhered is that the presence of a child within a particular country renders its courts competent to determine who should have custody of the child, regardless of any prior custody judgment issued by a court in another country. As a result, it is not unusual to find conflicting custody decisions in different jurisdictions.”
“Consular officers have no legal authority to obtain physical custody of children and return them to the United States. They cannot assist a parent in acquiring physical custody of a child illegally or by force or deception, officers cannot help a parent to leave a foreign country with a child whose custody is disputed if the departure would violate a court order or the laws of the foreign country.”
De eventuele hulp die vader Leendertsz heeft gekregen van de Amerikaanse ambassade in Duitsland is dus ook tegen Amerikaanse regels.
Dus door een in Nederland illegale ontvoering, die ook door de VS zelf wordt afgewezen, heeft de vader zijn dochter fysiek onder de jurisdictie van de Amerikaanse rechter gebracht. Ik noem dat vals spelen, en moreel verwerpelijk. Of het ook juridisch verworpen wordt, is nu aan de Amerikaanse rechter.
Ongetwijfeld zullen Pauls medestanders, waaronder Ko van Dijk, de evident illegale ontvoering willen goedpraten. Maar gelukkig leven we in een rechtsstaat.
@Hannes, ik krijg de indruk dat jij één van de mensen bent die op het verkeerde paard heeft gewed. En dus geld heeft gestopt in een fonds om Katya terug naar Nederland te halen. Je hebt de klepel horen luiden en ondanks mijn uitgebreide verslaggeving over de voorgeschiedenis weet je niet waar de klok hangt. Er zijn nog een aantal zaken die jij over de moeder niet kunt weten maar zodra die in de publiciteit komen ga je heel anders tegen deze zaak aankijken.
Het is een goede zaak dat mensen voor “het kind” opkomen, daar is geen enkele twijfel over mogelijk. Waar Hannes Minneka de plank misslaat, is omdat HIJ meent te weten hoe de vork in de steel zit. Ik heb helemaal geen zin, om in de verdediging gedrukt te worden. Dus Hannes, ik zou zeggen “je doet je best maar”.
Quote Hannes: Natuurlijk staat het belang van Katya zelf voorop. Dat is een waarheid als een koe, maar ook een dooddoener. Unquote
Dit wordt door de moeder ook als argument gebruikt, dus meten met één maat s.v.p.
Voorlopig zitten we met het oeroude verhaal, dat men er vanuit gaat dat de moeder “ALTIJD” het gelijk aan haar kant heeft. In veel gevallen zal dat best zo zijn, zien we ook dat vaders aangeklaagd worden door hun partner voor bijvoorbeeld “Incest”. Dit alleen al om het gelijk aan hun kant te krijgen.
Weet je Hannes, misschien heb jij daar geen kijk op of geen last van, maar er zijn ook vaders die echt om hun kinderen geven, ja er zelfs alles voor over hebben om het kind een betere toekomst te bieden dan die zij bij hun partner c.q. de moeder van het kind zouden krijgen.
Jawel, die mannen zijn er gelukkig ook. Weet je wat jij niet moet doen Hannes, de vrouw op een troon zetten en de hemel in prijzen. Er zijn ook uitzonderingen, probeer niet te generaliseren.
Wordt een vent en kies voor de waarheid.
Even voor de goed orde, we zitten hier op een Nederlandse site. Dus graag meteen even de vertaling erbij.
Ko, je indruk is verkeerd. Ik heb op geen paard gewed en ik heb nergens geld aan gegeven. Je hebt deze insinuatie al eerder gedaan. Ik vraag je om hem in te trekken.
De treurigstemmende vechtpartij (ik heb er geen ander woord voor) om Katya is bovendien geen paardenrace. Er worden tal van juridische en morele vragen opgeroepen van groot belang, ook voor andere kinderen en ouders in dergelijke omstandigheden. Daarin zie ik het belang van de kwestie, van waarheidsvinding en van de juridische discussie.
Jouw uitgebreide verslaggeving bevatte in aanzienlijke mate *jouw versie van* de voorgeschiedenis. Maar desondanks blijven mijn vragen recht overeind. Was de ontvoering legaal of niet? Is de ontvoering moreel acceptabel of niet? Wat moet er, juridisch gezien, met Katya gebeuren? Die klokken hoor ik heel hard luiden en uiteindelijk is het aan de rechters om duidelijk te maken waar de klepel hangt. En aan ons, burgers, om de moraliteit van een en ander te beschouwen.
In jouw boekje is de moeder allang moreel veroordeeld en als het aan jou ligt rechtenloos t.a.v. de ontvoering. Dat vind ik een dubieuze en eenzijdige houding. Die mag je best hebben, maar dan mag je er ook in alle fairness op worden aangesproken.
Je voert al maandenlang ‘argumentatie’ aan op basis van anonieme bronnen en in de trant van ‘dingen die alleen jij weet’. Tja, hoe overtuigend vind je zelf een argument dat ‘ik dingen weet over de vader die als ze in de openbaarheid zouden komen, mensen heel anders tegen de zaak zouden doen aankijken’? Ik zou dat van mezelf een volstrekte idiotie vinden. Daarom doe ik dat maar niet.
Bovendien is het geen antwoord op mijn vragen.
Nètwerk, die niet in de verdediging gedrukt wil worden, gaat vol in de aanval:
- ik meen te weten hoe de vork in de steel zit (onzin)
- omdat ik iets vind wat de moeder (verondersteld) ook vindt, meet ik met twee maten (onzin)
- ik ga er van uit dat de moeder altijd het gelijk aan haar kant heeft (onzin)
- ik heb er geen kijk op of last van dat er vaders zijn die om hun kinderen geven (niet alleen onzin, ook beledigend voor een vader van drie dochters)
- ik zet de moeder op een troon en prijs haar de hemel in (onzin)
- ik zit te generaliseren (onzin)
- ik ben geen vent en kies niet voor de waarheid (onzin, en opnieuw beledigend)
Nètwerk, je doet je naam geen eer aan. Zo netjes zijn onzinnige en beledigende aantijgingen niet. Ze dragen ook niet bij aan een serieuze en redelijke discussie. De dingen die je in mijn schoenen schuift zijn verwerpelijk – daar zullen we het snel over eens zijn – maar in mijn schoenen passen ze niet dus schuif ik ze er net zo gemakkelijk weer uit.
De vraag of de ontvoering legaal is, en moreel acceptabel, mag gewoon worden gesteld. Er kan ook gewoon antwoord op gegeven worden. Dat hóef je niet te willen, prima, maar kom dan niet met onzin op de proppen.
@Hannes, mijn informatie is niet verkregen van anonieme bronnen maar uit een zeer omvangrijk dossier over Marina met tientallen gerechtelijke uitspraken. De vader van Katya zou er goed aan doen om alle beschikbare informatie op een site te zetten. Dat was hij ook van plan maar is zo’n grote klus (alles moet dan ook nog vertaald worden) dat hem daarvoor de tijd ontbreekt. Ook de rechters in Amerika hebben extra tijd genomen om alles te bestuderen. Maar bovenal blijft staan dat Katya Amerikaans staatsburger is.
Ik heb een aantal van dit soort zogenaamde ontvoeringen bestudeerd en moet concluderen dat er zoveel verschillen zijn dat je niet alles over een kam kunt scheren. Hetzelfde geldt voor Russische vrouwen die hun geluk beproeven op zoek naar een rijke man. Marina is beslist geen uitzondering maar kijken we naar Olya, de huidige vrouw van de vader van Katya, dan is dat een compleet ander verhaal.
Je kunt van de moeder ook een slachtoffer maken, dat doen ze zo graag in Nederland.
Een vertaling van de tekst die de Amerikaanse ambassade in Amsterdam publiceert m.b.t. kinderontvoering bij geschillen over voogdij:
“Als de ouders niet tot een minnelijke schikking kunnen komen in een geschil over de voogdij over een kind, dan kan slechts een beroep worden gedaan op de rechterlijke macht in het land waar het kind zich bevindt. De wet van het land waar het kind zich fysiek bevindt, zelfs tijdelijk, is dan geldig.”
“Traditioneel is de juridische doctrine waaraan de meeste landen zijn gebonden, dat de aanwezigheid van een kind binnen een bepaald land haar rechters bevoegd maakt om te bepalen wie het gezag over het kind moet hebben, ongeacht een eerder vonnis door een rechtbank in een ander land. Als gevolg daarvan is het niet ongebruikelijk om tegenstrijdige beslissingen t.a.v. voogdij te vinden in verschillende jurisdicties.”
“Consulaire ambtenaren hebben geen wettelijke bevoegdheid om de fysieke voogdij over kinderen te verkrijgen en ze terug te brengen naar de Verenigde Staten. Ze kunnen een ouder niet helpen bij het verwerven van feitelijke voogdij over een kind, hetzij illegaal of door geweld of door bedrog. Ambtenaren mogen een ouder niet helpen naar een buitenland te vertrekken met een kind waarvan het gezag wordt betwist, als dat vertrek een gerechtelijk bevel of de wetten van dat buitenland zou schenden.”
Zolang een kind zich in Nederland bevindt, geldt dus de voogdij-uitspraak van de Nederlandse rechter. Ontvoert een ouder het kind naar het buitenland, dan geldt ineens de voogdij-uitspraak van het nieuwe land, ongeacht het eerdere vonnis in Nederland.
Omdat dergelijke ouders, of dat nu Amerikanen zijn, Marokkanen, Egyptenaren of Russen, natuurlijk niet aangemoedigd moeten worden hun kind te ontvoeren naar een andere jurisdictie, geldt dat dergelijke ontvoeringen sterk ontmoedigd moeten worden, en het betreffende buitenland uiteraard geen medewerking aan de ontvoering hoort te verlenen.
In de afgelopen jaren zijn veel kinderen door hun vader naar het buitenland ontvoerd. Dan geldt inderdaad plots de buitenlandse jurisdictie; Nederland en de moeder staan verder machteloos. Of het nu om een lieve, hulpeloze, mishandelde moeder gaat of om een vuil kreng. Uiteraard ligt menige waarheid ergens in het midden, maar daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat ontvoering als middel niet getolereerd mag worden. Hoe fijn de kinderen het verder ook hebben met kerstmis of welk ander feest dan ook in Amerika, Rusland, Marokko of Egypte.
Je wilt enkel je gelijk behalen Hannes. Ik begrijp dat Ko en de vader van Katya niet hun informatie hier vermelden.
Een discussie dient om meningen te testen op houdbaarheid, Nètwerk. Je beschuldigt me dus van een trivialiteit, die ook voor jezelf geldt. Jammer dat je niet op mijn argumenten en vragen ingaat. Kennelijk ben je zelf niet nieuwsgierig naar de waarde van je eigen gelijk.