Perfect! Maar mag het misschien ook ietsje minder zijn? Is een kleine onvolkomenheid niet juist een pré en maakt dat de persoon interessanter? Op die vraag zal ik een antwoord proberen te geven in deze autobiografische column.
Ik heb vele mooie, aantrekkelijke vrouwen in mijn leven ontmoet maar sommige spanden de kroon. Zij waren de overtreffende trap van schoonheid. Rosalie behoorde tot die categorie. Ik ontmoette haar in een bekend, Hilversums eetcafé, dé pleisterplaats voor omroepmedewerkers. Het moment dat ik haar voor ’t eerst zag zal ik nooit vergeten. Het was druk en alle tafeltjes waren bezet. Ik zat te wachten op mijn bestelling en keek om me heen of ik een bekende zag. Ineens verscheen daar in de deuropening een vrouw: lang, slank, roodbruin golvend haar, donkerbruine ogen en perfect gekleed. Onze blikken kruisten elkaar. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik voelde een schok in mijn maag toen ze mijn blik met een vriendelijke glimlach beantwoordde.
Het was lunchtijd en deze vrouw zocht duidelijk naar een vrij tafeltje. In een vlaag van overmoed gebaarde ik naar de lege stoel tegenover me. Tot mijn verbazing knikte ze instemmend. Ze stapte met uitgestoken hand op me af. “Hoi, Ik ben Rosalie. Mag ik aanschuiven?” Ik stond op, schudde haar krachtige hand, noemde stamelend mijn naam en iets in de geest van be my guest. Overrompeld door deze oogverblindende verschijning rolden de woorden onhandig over mijn tong.
Rosalie had geen last van schroom. Ze nam onmiddellijk de regie aan mijn tafel in handen en wenkte de ober. Nadat ze haar wensen kenbaar had gemaakt, stak ze een sigaret op en keek me breed lachend aan. “Daar zitten we dan. Twee volslagen onbekenden. Het leven zit vol avontuur, daar geniet ik van.” Door haar ontwapenende lach kwam ik weer langzaam bij mijn positieven. Ondertussen had ik haar goed opgenomen. God, wat was die vrouw mooi… Alles was meer dan perfect. Nu, ja alles….Verbeelde ik het me dat ze loenste? Godzijdank, had de schepper toch even niet opgelet. Eén oog stond een fractie uit het ’t lood. Die kleine onvolkomenheid maakte haar nog aantrekkelijker.
Rosalie wachtte mijn antwoord niet af en ratelde onmiddellijk door. Ze was afkomstig uit het Zuiden van ons land, duidelijk te horen aan een licht, Brabants accent. Sinds kort werkte ze bij de KRO en woonde ze in Hilversum. Maar ze kende vrijwel niemand en was naarstig op zoek naar vriendschappen. Hoe mooi kan plotseling het leven zijn. Een bloedmooie vrouw wegwijs maken in de Hilversumse omroepjungle overkomt je niet dagelijks. Nu was het mijn beurt om haar te vertellen dat een uitbreiding van mijn vriendenkring altijd welkom is en dat ik ’t Gooi én Amsterdam tot in alle uithoeken ken.
Onze conversatie liep als een trein. Het begin van een spetterende romance? Toen het ijs volledig gebroken was informeerde ik voorzichtig naar haar huwelijksstatus. Helaas, Rosalie was niet zo maar naar ’t Gooi gekomen. Op één van haar buitenlandse reizen had ze Wim ontmoet: een cameraman. Hij werkte voor de KRO en woonde in Hilversum. Zodoende had ze besloten haar baan als inkoopster in de modebranche op te geven. Maar werken bij de KRO beviel haar niet. Voor Wim had ze echter alles over. Alleen was Wim nog getrouwd en veel voor zijn baas op reis. Ook nu zat hij voor de KRO een maand in het buitenland.
Haar eerlijke ontboezeming was een domper. Visioenen van romantische avondjes bij kaarslicht en maneschijn kon ik gelijk vergeten. Ik besloot de teleurstelling dapper te incasseren en mijn aanbod haar wegwijs te maken in het Gooise en Amsterdamse uitgaansleven te handhaven. En dus werd er na afloop van de lunch een afspraak gepland. Daar heb ik geen spijt van gehad. Rosalie bleek een gezellige uitgaanspartner te zijn. Ze was gek op live muziek en films. Als haar vriend weer eens in het buitenland zat gingen we samen op stap tot ik verkering kreeg en verhuisde van Hilversum naar Amsterdam.
Er gaan een aantal jaren voorbij. Mijn verkering is uit en ik loop op een zonnige zaterdagmiddag door de Bijenkorf als mijn oog getroffen wordt door een verpletterende mooie vrouw. Ik zie haar op een afstandje de roltrap nemen naar de meubelverdieping. Als door een magneet aangetrokken besluit ik haar te volgen. Denk nu niet dat ik altijd achter mooie dames aanren. Integendeel. Mooie vrouwen, daar ga ik eerder met een boog omheen. Ik kan dat soort dames toch niet bieden wat ze doorgaans zoeken. Waarom dan nu wel mijn geluk beproeven? Geen idee…
Op de meubelverdieping aangekomen houd ik gepaste afstand. Ik wil met die vrouw praten maar hoe leg ik dat aan? Op een gegeven moment blijft ze staan bij een bank. Ik heb exact dezelfde bank in mijn huiskamer staan. En ook nog met dezelfde, fraaie bekleding. Ik zie haar in gedachten wikken en wegen. Nu is het mijn kans. Achterloos ga ik naast haar staan en vraag zo langs mijn neus weg: “Vindt je hem mooi?” Het onwaarschijnlijke gebeurt. Ze draait zich om, kijkt me aan en roep enthousiast: “Hé Ko, dat ik jou hier moet ontmoeten. Wat een verrassing!” Je voelt hem aankomen? Die mooie vrouw is inderdaad mijn stapvriendin Rosalie. Ik had haar op een afstand niet herkend.
We hebben heel wat bij te praten maar ze heeft weinig tijd. De vriend, waarvoor ze naar Hilversum verhuisde, heeft zijn vrouw verlaten en is inmiddels haar echtgenoot geworden. Ze wonen nu samen in de Amsterdamse Jordaan. Ik moet beslist eens langskomen om met hem kennis te maken en natuurlijk om hun huis te bewonderen. Ze geeft me haar nieuwe adres en telefoonnummer. Ik besluit de uitnodiging aan te nemen en bel een paar dagen later op voor een afspraak.
Het paar ontvangt me hartelijk. Ik voel me er onmiddellijk thuis. Rosalie heeft zich uitgesloofd. De lekkere hapjes en drankjes en de gezellige sfeer kan ik me nu nog herinneren. Maar niet alleen dat. Op een gegeven moment vraagt Rosalie: “Ko, zie je niets aan me?” Aarzelend knik ik ja maar geef bewust geen verder commentaar. Natuurlijk blijft ze doorvragen over wat me dan is opgevallen. Tja, dat ene oog, dat loenste niet meer. Bingo! Of ik dat geen enorme verbetering vond? Eerlijk gezegd: nee. Ik probeerde haar uit te leggen dat een vrouw die niet helemaal perfect is, minstens zo aantrekkelijk is als een vrouw waar helemaal niets aan mankeert. Onmiddellijk kreeg ik bijval van haar echtgenoot. Hij dacht er net zo over maar Rosalie was blij dat de operatie het gewenste resultaat gaf. Het leverde haar een internationale carrière als mannequin op waarmee een wensdroom in vervulling ging.
Voor mij had de mooie Rosalie toch een stukje van haar aantrekkingskracht verloren. En dat was maar goed ook want gezien haar relatie bleef ze de onbereikbare vrouw.
De moraal:
Bij de Katholieke KRO zitten dus ook mannen die vreemdgaan?!
hehehe.
Leuk stukje hoor. Maar jammer, dat ze rookte.
@Luna, vreemdgangers zijn niet aan een geloofsovertuiging gebonden. Ze geloven vooral in hun aantrekkelijkheid voor vrouwen. Wat is er tegen op rokers? Het zijn doorgaans de leukste en gezelligste mensen.
Haha, ben je nog steeds verliefd op haar Ko? Of zelf een kettingroker?
De Katholieke kerk heeft monogamie in het leven ‘geroepen’. En ze roepen vandaag de dag op het vaticaan nog steeds dat geen sex voor het huwelijk plus monogamie de beste oplossing voor het aids-probleem is. Vandaar mijn moraal. Maareuh, die Wim werkt waarschijnlijk inmiddels bij SBS6?
Goed, je hebt gelijk; vrouwen kunnen inderdaad erg geloofswaardig aantrekkelijk zijn.
Ook rokende vrouwen kunnen aantrekkelijk zijn. Alleen ze stinken zo.
De enige vrouw die mijns inziens goed weg kwam met een sigaret was Greta Garbo. Marlene Dietrich volgde op de voet. Daarna was het reukloos.
@Luna, neen ik ben niet meer verliefd het is al wat jaartjes geleden. Wat haar man tegenwoordig doet weet ik niet. Als cameraman is hij niet meer actief. En ja, ik ben een liefhebber van goede maar kleine sigaren. Sigaretten rookte ik vroeger maar dat doe ik niet meer. Geen smaak aan.
Keine sigaren zijn bij vrouwen ook heel sexy! Toch rook ik niet. (Ik heb dat ook helemaal niet nodig, hehe)
@Luna, precies!! Maa tussen ons wordt het niets want je houdt niet van rokers.
Hahahahaha, welk naaktstrand was jij in de zomer altijd te bewonderen? Ach, ik herken je wel, aan die sigaar!
(ben ook al bezet trouwens…en niet onbelangrijk; zeer monogaam) Maar je maakte me wel even nieuwsgierig hoor. En rectificatie; ik houd wel van rokers -mijn lover rookt als een ketter- maar ik vind het wel een beetje jammer…
@Luna, zit ik daar mijn tijd te verdoen aan een bezette vrouw zeg…
Ik kwam altijd bij Paal69 op Zandvoort (bij de vorige eigenaar) De afgelopen jaren ben ik geen strandganger meer. Kijk in het menu (links) maar eens bij Zandvoort.
Jama jama, ik rook toch al niet!
Als m’n relatie ooit nog uit gaat, zal ik het hier meteen posten oke. Misschien ben ik dan ook wel even zooo depressief dat ik spontaan een sigaartje met je mee opstook!
@Luna, we spreken af dat als jij ook maar bij benadering op de dame hierboven lijkt je van harte welkom bent!!
Ja, de lach (en het gebit) en de vorm van het gezicht misschien. Alleen ben ik blond met een paar sproetjes en blauwe ogen. Wel shop ik ook graag in de Bijenkorf, dus wat dat betreft kun je wel zeggen dat ik sprekend op haar lijk! Jammer dat je geen foto’s kan posten hier, dan kon ik een foto van mij in de Bijenkorf showen!
zoals de meeste hier”zeer monogaam”.nou geloof me er is niemand monogaam of men is oerlelijk en kijkt niemand naar je
eusv, eusv, eusv, Ik flirt als de beste, en mijn vriendje weet dat. Die vindt dat prima, omdat ‘ie weet dat ik daarbij mijn kleren immer aanhoud en nooit en te nimmer te ver ga in mijn geflirt. Dat heet ‘vertrouwen’. En zo ‘lelijk’ ben ik niet eens. Wel verliefd.
Het wordt tijd voor een profielfoto, Ko.
@Loor, die profielfoto staat bij wie is weblogger Ko van Dijk. Ik geef toe, die foto is wel gedateerd
Ik sluit me bij je aan, Ko. Een kleine imperfectie is bij een vrouw vrijwel altijd boeiend!!!
luna erg wreed om te flirten en dan dat ventje met kluitje het riet in te sturen.
@ Eusv.
Als iedereen zou flirten in plaats van ruzieen, dan zou de wereld toch veel mooier zijn?! Konden die soldaten in Afghanistan elkaar even complimenteren met hun mooie uniform en af en toe een knipoog over-en-weer toewerpen, in plaats van een oog uit een granaat te trekken en vervolgens de granaat toe te werpen. En trouwens; wie heeft het gehad over ventjes? …ik flirt ook met vrouwen! 
luna het gaat nog spannend worden op deze site!
Neuh eusv, valt wel mee, ben gewoon hetro. Voor mij is flirten ook geen sexueel ding. (euh..excuses?) Ik heb (lang lang geleden) een lange tijd non stop in het ziekenhuis vertoeft, en -heel stom misschien- maar hetgeen ik het allermeeste miste, was het vluchtige contact met vreemde mensen. Mijn vrienden en familie zochten me toch wel op, en de telefoon maakte overuren, maar de knipoog ontvangen in de bus van de onbekende die nog buiten bij de halte stond te wachten, de lach bij de bakker, een onnozel dubbel complimenterend grapje, de zwaai van een stel jongelui op een bootje die onder een brug door gingen voeren waar ik met in de trein overheen reed… die kleine flirtjes, aandachtschenkingen, kleine gelukzaligheidjes die een lach op je gezicht geven, maar nooit meer herhaald zullen worden. Iedere flirt is op zich uniek.
Zo is Ko’s verhaal ook begonnen met een flirt:
“Onze blikken kruisten elkaar. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik voelde een schok in mijn maag toen ze mijn blik met een vriendelijke glimlach beantwoordde.”
En dit:
“Het was lunchtijd en deze vrouw zocht duidelijk naar een vrij tafeltje. In een vlaag van overmoed gebaarde ik naar de lege stoel tegenover me. Tot mijn verbazing knikte ze instemmend. Ze stapte met uitgestoken hand op me af. “Hoi, Ik ben Rosalie. Mag ik aanschuiven?” Ik stond op, schudde haar krachtige hand, noemde stamelend mijn naam en iets in de geest van be my guest.”
…is een move.
You go Ko!
Moves daar laat ik me sinds mijn relatie niet meer toe verleiden. Zowel het maken als aannemen ervan laat ik voortaan achterwege. Braaf heh
zeer braaf luna,ik vind het in elk geval nog heerlijk om een beetje te flirten.heb ik ook nog wat op mijn oude dag………
Zie je wel!