Gisteren las ik dat de vraag naar echte kerstbomen explosief is gestegen. Maar de consument heeft een hekel aan vallende dennennaalden dus is de blauwspar (Picea pungens niet te verwarren met de Nordmann) favoriet. Het probleem is nu, dat er door de afnemende vraag van de afgelopen jaren een schaarste aan blauwsparren is ontstaan. Dat is dus merkbaar aan de prijs: zo’n 20% hoger dan normaal. Die prijsverhoging werkt ook door op de Nordmann en de gewone dennenbomen. Wie zijn huis wil versieren met echt dennengroen zal dit jaar extra in de beurs moeten tasten.
Waar komt nu ineens die vraag naar kerstbomen vandaan? Kerstboomverkopers signaleren een hang naar nostalgie. In een tijd gekenmerkt door kritiekcrisis, verlies van banen en andere narigheid hebben mensen behoefte aan warmte en gezelligheid. Even wegdromen in een behaaglijke omgeving zonder de dagelijkse sores aan je kop, daar lenen de kerstdagen zich bij uitstek voor. Men besluit om het huis knus en sfeervol aan te kleden. De geur van echt dennengroen roept herinneringen op aan weleer. Het zou me niet verbazen als er mensen zijn die kerstbomen met echte kaarsjes optuigen. Erg verstandig is dat niet want er is weinig voor nodig of de boom vat vlam. Maar daar schijn je dan weer een brandvertragende spray voor te hebben.
Het lijkt er dus op dat de ouderwetse kerst haar rentree maakt. Ik heb zelden een kerstboom in mijn huis gehad. Het alternatief vond ik vele malen sfeervoller. Enkele dagen voor de kerst kocht ik zoveel mogelijk takken van de blauwspar. Ik maakte er slingers van. Die bevestigde ik aan de randen van de muren tegen het plafond. Ik hing daar natuurlijk wel ballen en anderen kerstversieringen in. Als je bij me binnenkwam rook je direct de aangename dennengeur. En zo hoort het ook met kerst.
Het optuigen van kerstbomen, het versieren van mijn huis en dagen van te voren een kerstdiner bedenken, daar doe ik niet meer aan mee. Dit zal voor veel singles gelden. Natuurlijk haal ik wel iets lekkers en voldoende kaarsen in huis. Maar daar bleef het de afgelopen jaren dan ook bij. Het grappige is dat, nog voor ik het bericht las over de echte kerstboom die zijn comeback maakt, ik overwoog dit jaar weer een kerstboom te kopen. Met een kerstboom alleen ben ik er nog niet. Ik zal ook versiering en lampjes moeten aanschaffen. Voor mij op dit moment een forse investering. Daarom zal het er wel niet van komen.
De hang naar nostalgie was ook al merkbaar aan de viering van Sint Nicolaas. Mijn verhalen over de “echte” Sint werden goed tot zo zeer goed gelezen. Veel meer dan voorgaande jaren. Welke conclusie kunnen we daaraan verbinden? Professionele trendwatchers zullen er een passende verklaring voor kunnen geven. Niet gehinderd door cijfermateriaal zegt mijn gevoel dat we het zat zijn te leven in een maatschappij waar het onrecht, de graaicultuur, betutteling van de overheid en Bigbrother de dienst uitmaken. Elke stap die we buiten de deur doen ontmoeten we weerstand. De onveiligheid op straat neemt toe. De wereld om ons heen verhard.
Maar er is nog iets anders, namelijk het rookverbod in de horeca. Het kroegleven en de horeca in het algemeen, hebben daardoor hun aantrekkingskracht verloren. Ook als er maar één of twee mensen van een groter gezelschap roken besluit de rest om niet uit te gaan. Vorig jaar voorspelde ik de tendens dat men zal zoeken naar alternatieven en dat men weer vaker de huiselijke kring boven de horeca verkiest. Het ziet er naar uit dat ik gelijk ga krijgen. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens, was één van de uitspraken van mijn grootvader.
De kerstviering in huiselijk kring, compleet met alle toeters en bellen van vroeger, kost minder dan een kerstdiner in de horeca. Ook dat zou een overweging kunnen zijn om dan maar een echte kerstboom te kopen. De gevolgen van de kredietcrisis werken dus ook in de kerstviering door hoewel en van een echte crisis volgens mij nooit sprake is geweest. We praten elkaar de narigheid aan. Neemt niet weg dat de tendens van samen het weer gezellig zien te maken een goede ontwikkeling is. Bovendien komt daarmee de ware kerstgedachte: iets voor je medemensen betekenen, wellicht weer in de schijnwerpers te staan. Kerst is immers het feest van de verbroedering en het licht in donkere dagen.
