Je zou het misschien niet verwachten maar Ko van Dijk is niet enkel de kritische weblogger die overal tegenaan schopt. Ik heb ook nog een andere kant. In wezen ben ik een oubollig gezelligheidsmens met een vleugje romantiek. Zo kan ik dromen van een huisje in de bossen en avonden knus voor de open haard met veel kaarslicht, rustig muziekje op de achtergrond, glaasje wijn en lekkere hapjes. Geen verhitte discussies maar praten over koetjes en kalfjes. Of het lezen van een goed boek. Het komt nog maar sporadisch voor.
In het verre verleden, toen ik nog samenwoonde met een aardige dame, konden we genieten van een weekendje thuis. Ik deed dan altijd de boodschappen en kocht het eten in want koken was mijn hobby. Ik zorgde voor de inwendige mens en mijn vriendin voor de aanspraak en de gezelligheid. We filosofeerden, keken naar een goede film, deden bordspelletjes en vreeën de sterren van de hemel. Mooie tijden waren dat. Maar aan alles komt een end. Met moeite kan ik me die periode nog voor de geest halen.
Sinterklaas roept bij mij die nostalgische herinneringen op. Ik vind het de mooiste en leukste periode van het jaar. Vallende bladeren, storm, regen, de geur van smeulende houtblokken en de eerste sneeuwvlokjes… De weergoden kunnen mij er een groot plezier mee doen als ze begin januari maar gelijk het voorjaar inzetten. Helaas komt dat niet voor.
De ouders van één van mijn eerste vriendinnen waren drukbezette zakenmensen. Ze aten zelden thuis en waren altijd op pad. Maar de Sinterklaas was heilig. Dan kwam de familie bij elkaar en werd het feest uitgebreid gevierd. Ook ik was uitgenodigd. Ruim een maand van te voren werden er lootjes getrokken want er werd van je verwacht dat je minstens één surprise en een gedicht zou maken. Het is te lang geleden om me nog te herinneren wie ik getrokken had en hoe mijn surprise er heeft uitgezien.
Mijn “ schoonouders” hadden vier uit huis wonende dochters die allen totaal verschillend waren zowel wat betreft hun uiterlijk als karakter. Mijn vriendin was de jongste en een nakomertje. Veel contact hadden de zusjes niet met elkaar. De Sinterklaas en de Kerst waren de uitgelezen momenten om bij te praten. Zo ook die bewuste Sinterklaasavond waar ik getuige van was.
Rond borreltijd werden we verwacht. Mijn schoonvader had de grote, open haard hoog opgestookt. In de huiskamer stonden schalen met pepernoten, marsepein en speculaas. Naast de open haard was een rij schoenen gezet die allen waren gevuld met pakjes. Alleen mijn schoen ontbrak. Dat kon ook niet anders want die had ik aan. Mijn schoonvader verzocht me mijn schoenen uit te trekken. Ik gehoorzaamde gedwee toen ik de twinkeling in zijn ogen zag. Ook mijn schoenen werden nu naast de openhaard geplaatst. Na mijn toiletbezoek zag ik dat ze plotseling gevuld waren. De wegen van Sinterklaas zijn ondoorgrondelijk. Blijkbaar was het gemis aan een winterwortel en stro voor het paard Amerigo geen beletsel om me te verwennen.
Mijn schoonmoeder stond zelf in de keuken allerlei lekkere hapjes klaar te maken. Een huiselijk tafereeltje dus. Mijn schoonvader was in zijn wijnkelder op zoek gegaan naar passende wijnen voor deze bijzondere avond. Nee, geen bisschopswijn maar mooie, oude Franse wijnen. De zusjes hadden elkaar veel te vertellen. Ik zat er een beetje voor spek en bonen bij tot mijn schoonvader mij ging bezighouden met één van zijn vele belevenissen.
De man had een indrukwekkende carrière in de reclame achter de rug maar was inmiddels een impresariaat gestart waarmee hij heel succesvol was. Een van zijn beroemde reclamecampagnes was die voor Grolsch: Vakmanschap is Meesterschap. Paul Huf maakte daarvoor de foto’s. Het idee is inderdaad bij het drinken van een biertje ontstaan. Mijn schoonvader rolde als vanzelf in het ene na het andere project. Het was zo’n man waarvan we zeggen dat hij voor het geluk geboren is en alles wat hij aanraakt in goud verandert. Zijn gevleugelde uitspraak was dat je niets moet plannen want dat heeft geen zin. Het loopt toch altijd anders dan je verwacht. Nu zouden we zeggen go with the flow. Mijn schoonvader was daar het typisch voorbeeld van: op en top een levensgenieter.
Hij was het ook die van deze Sinterklaasavond een echt Sinterklaasfeest wist te maken. Het komt nu misschien kinderachtig over maar toen hij het eerste sinterklaasliedje inzette zongen wij uit volle borst mee. Mijn schoonvader had een perfect gevoel voor timing en wist als geen ander hoever je gaan kunt. Op deze avond geen ingehuurde Sint en Pieten want dat zou afbreuk aan het intiem familiefeestje doen. Erg veel schokkends gebeurde er die avond niet. Hilarische surprises en gedichten zijn me niet bijgebleven. Het was vooral die bijzondere sfeer die in mijn geheugen is vastgeroest.
Zo’n sfeer is moeilijk te beschrijven. Het zijn niet de toeters en bellen zoals dat mooie huis en haar inrichting die daar verantwoordelijk voor zijn maar in dit geval de gastheer. Toen ik hem later ook zakelijk leerde kennen zag ik waar zijn grote kracht lag. Hij was een charmeur die iedereen om zijn vinger wist te winden met soms buitensporig opgeklopte verhalen. Huwelijkstrouw stond niet in zijn vaandel geschreven. Maar fouten werden hem altijd vergeven. Ik had daar moeite mee. Uiteindelijk zijn we met ruzie uit elkaar gegaan. Desondanks ben ik hem dankbaar voor die onvergetelijke Sinterklaasavond.
Mooi persoonlijk verhaal! Misschien kun je hem eens zeggen dat die sfeer je is bijgebleven, of mail hem dit stukje. Doet een mens goed te horen.
@Sara, dat gaat niet meer. De man is drie jaar geleden overleden.