Het is een eeuw geleden maar het was in deze periode van ’t jaar dat ik mijn laatste, vaste vriendin letterlijk van de straat plukte. Ze was op het nippertje ontsnapt aan een gewelddadige relatie en zocht voor enkele dagen een veilig onderdak. Ik was de “goeierd” die haar die schuilplaats aanbood.
Haar vent, die ze gelukkig nog net op tijd voorgoed de rug had toegekeerd, moest niets van de feestdagen hebben. Sinterklaas en Kerst waren niet aan hem besteed. Dankzij deze vriend waren ook de contacten met haar ouders en zusje verbroken. Nu stond ze alleen op wereld en ik was haar enige steun en toeverlaat.
Ik was geenszins van plan een vaste relatie te beginnen, laat staan dat ik ook maar een seconde aan samenwonen dacht. Maar nu zat er plotseling een mooie, jonge dame in mijn huis die letterlijk op adem moest komen. Ze had nogal wat narigheid meegemaakt. Ik besloot het gezellig en aangenaam voor ons te maken. Natuurlijk richtte ik ook de blik op de toekomst. Ze moest immers zo snel mogelijk op eigen benen kunnen staan. We besloten contact met haar ouders op te nemen en proberen de breuk te repareren. En zo geschiedde.
Tot mijn verbazing werden we hartelijk ontvangen. Haar ouders waren me dankbaar dat ik hun dochter uit handen van die “engerd” had gered. Die man hadden ze vanaf het eerste moment gewantrouwd maar ze waren zo dom om hem dat onmiddellijk te zeggen. Het gevolg laat zich raden. Dochterlief had roze wolkjes om zich heen. Kritiek op de nieuwe lover was ongewenst. Haar vriend was hoogst beledigd. Het stel verbrak alle banden met de familie. Maar drie jaar laten moesten beide partijen toegeven niet verstandig te hebben gehandeld. Dochter zag in dat ze inderdaad een verkeerde keuze had gemaakt. De ouders hadden inmiddels beseft dat ze hun aversie beter voor zich hadden kunnen houden. We namen van haar ouders afscheid in de wetenschap dat er een hoopvol begin was gemaakt met de reparatie van de familiebanden.
Zusje woonde en studeerde in Rotterdam. Die brachten we ook op de hoogte van de ontwikkelingen. Ik nodigde haar uit. Het weerzien van de twee zusjes was ontroerend. Twee totaal verschillende meiden met verschillende werelden die in mijn huis de vrede sloten. Zou de Sinterklaas geen goede gelegenheid zijn om de hereniging van de familie te vieren opperde ik.
Ons voorstel werd enthousiast ontvangen maar de ouders van mijn tijdelijke huisgenote woonden aan de andere kant van ons land. Lootjes trekken was dus lastig. Ze kwamen met de vraag hoe we dat gingen oplossen. Intussen hadden wij al besloten dat we er een heel bijzondere Sinterklaasviering van zouden maken. Geen lootjes. Wel zoveel mogelijk pakjes, surprises en gedichten. “Jullie mogen niets doen behalve de zorg voor de inwendige mens en de houtblokken op het ’t vuur. Wij verzorgen jullie Sinterklaas. En mocht dat bevallen dan komen er nog Kerstdagen waarop jullie iets terug kunnen doen”, was mijn antwoord.
Het is de enige keer in mijn leven geweest dat ik ruim een week nodig heb gehad aan de voorbereiding voor de Sinterklaasavond. Niet dat het me aan de inspiratie ontbrak. Integendeel. De creatieve stroom ideeën was niet meer te stoppen. Allereerst was het de uitdaging om zoveel mogelijk kleine geschenken te verzinnen. Daarin was mijn huisgenote, onderwijzeres van beroep, uiterst bedreven. Vervolgens de verpakking en de surprises en tot slot de gedichten.
We hebben zeker twee dagen besteed aan winkelen. Toen we alle sinterklaasinkopen hadden gedaan werd de koelkast goed gevuld. We sloten ons in huis op. Nu kwam het leukste van alles: surprises maken, verpakken en de gedichten. De perfecte samenwerking had een onverwacht neveneffect. Mijn huisgenote werd verliefd op haar gastheer. De verliefdheid was wederzijds. Een Sinterklaasgeschenk van de Kosmos zullen we maar zeggen. Ik denk er nog regelmatig aan terug. Niet met weemoed want daarvoor is het te lang geleden. Maar wel met een glimlach omdat een paragnost dit maanden daarvoor had voorspeld. Een voorspelling die ik met veel ongeloof naar het rijk der fabelen had verwezen. Toevallig sprak ik hem vandaag en kwam alles weer boven.
Terug naar die dagen vlak voor Sinterklaas. We werkten hard om alles op tijd klaar te krijgen. Gedichten was mijn afdeling. Mijn vader was daarin superieur. Zoals die man de rijmpjes uit zijn mouw kon schudden was uniek. Ik heb daar beslist moeite mee maar als mijn dichtknobbel eenmaal is aangesproken komt de proza op gang. Ongetwijfeld heb ik toch iets van mijn vader meegekregen. Van hem leerde ik de rijmschema’s. Bij elk pakje wilden we een gedicht. Dat werd dus nachtwerk. Uiteindelijk hadden we over de vijftig cadeautjes en even zoveel gedichten. In de gedichten had ik een rode draad opgenomen met verwijzingen naar het verleden, heden en toekomst waarbij ik het accent gelegd had op de vreugde van de hereniging.
Al ons werk was niet voor niets geweest. Het werd een onvergetelijke Sinterklaasavond. De ouders van mijn huisgenote, die ik nu mijn vriendin mocht noemen, woonden in een landelijke omgeving in het Noorden van ons land en hadden een romantisch ingericht huis compleet met open haard. Het was daarbij ook nog guur en stormachtig weer. Kortom, het ideale decor voor Sinterklaas zoals we dat kennen van de vele prenten. Met twee uitpuilende, jutte zakken kwamen we aan. We stalden alle pakjes uit rond de open haard en moesten lachen om de verbouwereerde gezichten. Een beetje beschaamd werd ons meegedeeld dat de Sint uit het hoge Noorden hier niet op had gerekend. Maar dat was ook onze bedoeling.
Een voor een werden de cadeautjes uitgepakt met een lach maar ook met een traan want de diepere bedoeling achter mijn gedichten was de ontvangers niet ontgaan. Als betrekkelijke buitenstaander zag ik die avond vier mensen steeds dichter bij elkaar komen. Je kunt je indenken dat ik daarvan genoten heb.
We kennen allemaal de sentimentele verhalen over de verbroedering met Kerst. Ik maakte dit nu eens mee met Sinterklaas. We reden met een warm en voldaan gevoel diep in de nacht terug naar Amsterdam. De wegen waren uitgestorven en het begon zachtjes te sneeuwen. Normaal heb ik de pest aan sneeuw als ik autorijden moet. Dit maal completeerde de sneeuwvlokjes deze gedenkwaardige Sinterklaasviering.
En die vriendin? Die heeft nog jaren bij me gewoond tot het kaarsje van de liefde was opgebrand.
Mooi!
Misschien brengt de goede sint je dit jaar een nieuwe brandende kaars?
@Dorith, wat een lieve opmerking van je! De kans op die brandende kaars is echter uiterst klein.