Voor de derde maal trakteerde de NPS ons op de Nacht Van De Popmuziek. Als je het gemist hebt dan is dat pech want wegens gedoe met rechten kun je deze aflevering niet terugzien op uitzendinggemist. Er zaten weer juweeltjes van opnames in het programma, bij elkaar gezocht en van commentaar voorzien door Leo Blokhuis. Die man is een levende popencyclopedie.
In deze uitzending ook een fragment van Prince. Leo prees hem terecht om zijn vele talenten. Jammer dat we zo weinig meer van hem horen dacht ik onmiddellijk. Met weemoed moest terugdenken aan dat legendarische nachtconcert dat Prince onaangekondigd op 26 maart 1995 in de Paradiso gaf. Die avond stond hij eerst in Den Bosch voor een duizendkoppig publiek en enkele uren later een tweede concert in een intieme setting. Prince zorgt altijd voor verrassingen.
Prince (51) is een leeftijdgenoot van Michael Jackson. Er zijn meer overeenkomsten. Beiden waren een grote fan van James Brown en werden ook door hem gepromoot. De invloed van de Godfather of Soul op het werk van Prince is tot op de dag van vandaag merkbaar. Prince en Jackson staken elkaar de loef af in performance. Hoewel Michael absoluut beter kon dansen was Prince op de bühne eveneens een wervelwind. Glitterkostuums, rook en lichteffecten domineerden zijn shows. Michael studeerde elk pasje nauwkeurig in. Prince daarentegen improviseerde waardoor elke show er weer anders uitzag.
Natuurlijk zijn er naast de overeenkomsten ook grote verschillen. De muziek van Prince is ruiger, experimenteler en bedient een heel ander publiek dan Michael dat deed. Als je een vergelijking tussen Michael Jackson en Prince maakt dan zien we bij Prince een musicus en performer die altijd zoekt naar nieuwe wegen en een Michael Jackson die voortborduurde op zijn grote successen uit de jaren 80.
Opmerkelijk aan Prince is verder dat hij met het verstrijken van de jaren een stuk rustiger is geworden. Hij staat niet meer te springen en doet een deel van zijn concert zelfs gezeten op een barkruk. In zijn muziek heeft de jazz haar intrede gedaan. De funk is er een beetje uit, ballades en swing zijn er voor in de plaats gekomen. En hoewel we Prince dan minder op de concertpodia zien produceert hij ondertussen in een stormachtig tempo nieuwe cd’s. Prince is dus nog altijd een workaholic in de music scène.
Boven deze column een optreden van Prince met groot orkest bij Jay Leno (28 mei 2009). Ik moest onmiddellijk aan ons onvolprezen Metropole orkest denken. Onze Nationale trots heeft met vele internationale popsterren opgetreden en behoort tot een van de beste en meest veelzijdige orkesten ter wereld. Ik zie ineens een waanzinnige combinatie voor me. Prince met David Sanborn op saxofoon, Sheila E op drums, Joe Sample op Hammond, keyboards en piano en Marcus Miller op bas. En dat alles samen met het Metropole orkst.
Vorige week trad Prince op in Parijs. Hij gaf tevens een miniconcert op televisie (14 oktober 2009) waarvan hier de beelden. Hij kent zijn oude repertoire nog steeds maar het vuur ontbreekt. Prince moet je dus iets nieuws laten doen. Wie weet wat ons nog te wachten staat. Een ding is zeker: Prince is nog lang niet met pensioen.
Hee wat een leuk, een stuk over Prince! Heb de uitzending gemist, maar Prince brengt heel wat herinneringen boven. Toen ik een jaar of 12 was hoorde ik ‘When doves cry’ voor het eerst op de radio maakte dat een grote indruk op me (en ik vind het nog steeds een heel mooi liedje). Heb zelfs z’n films zelf ook nog gezien. Ik vind het fascinerende artiest en persoonlijkheid.
En ik was inderdaad helemaal geen MJ-fan, ik vond hem alleen leuk toen-ie nog bij de Jacksons zat. Ik denk dat dat lijkt op The Beatles en The Rolling Stones, je was of Beatles- of Stones-fan (dan had ik meer met de Beatles, die trouwens ook een geweldige film hebben gemaakt, haha).
Kan me nog herinneren dat Prince bij zijn concerten de halve Kuip gebruikte, zodat iedereen het podium goed kon zien. En de eerste 100 die het veld opkwamen kregen een aparte ruimte voor het podium, zodat je niet platgedrukt kon worden als je vooraan stond.
Volgens mij ook de eerste artiest die in opstand kwam tegen de uitbuiting van artiesten door de muziekindustrie. Hij trad toen op met SLAVE op zijn gezicht geschreven en ging zich anders noemen (The Symbol/TAFKAP) om aan zijn contract te ontkomen.
Joni Mitchell is trouwens ook een grote inspirator voor Prince. In een van zijn zeer zeldzame tv-interviews heeft hij het daar uitgebreid over.
@Mjon, Prince doet een aantal dingen beter dan MJ. In de eerste plaats schermt hij zijn privé-leven goed af. In de tweede plaats geeft hij inderdaad maar zelden een interview waarbij hij dan ook nog weinig zegt. En in de derde plaats probeert hij vernieuwend te zijn.
Je maakt een leuke vergelijking tussen The Beatles en The Rollende stenen. Op YouTube staan tientallen vergelijkingen tussen MJ en Prince. Sommige zijn uiterst komisch.
De solocarrieres van MJ en Prince begonnen in dezelfde periode maar MJ was natuurlijk als kind al een ster. Prince brak pas door met Purple Rain en met de gelijknamige film.
Hij was inderdaad een van de eersten die zich verzette tegen de macht van platenmaatschappijen. Maar… hij had een contract en kreeg 30 miljoen dollar voorschot. Er kwamen vooral artistieke problemen tussen hem en de platenbazen.
Ja, Prince, die kan mij rekenen tot zijn Vele Grote Fans
Met je vergelijking en opgemerkte verschillen hier en in de reactie hierboven ben ik het helemaal eens.. (btw. wat typt dat lastig met een 4jarige op schoot 
)
anno nu zijn we gewend aan z’n niveau… Ook heeft Prince erg veel muzikanten geinspireerd, en proberen zoveel mensen ‘typische Prince-dingetjes’ te doen. We zijn gewoon veel meer gewend geraakt aan zijn manier van componeren en musiceren -denk ik.
Toch vind ik het vuur nog niet zó verdwenen uit Prince werk, een deel daarvan zit misschien ook wel dat wij als luisteraars gewend geraakt zijn aan de kwaliteit van Prince: bij het allereeste Princegeluid uit m’n radio, in 1984, rende ik meteen naar het cassetterecordertje om “wat of wie het ook was” op te nemen
Neemt niet weg dat ik er meteen kaarten voor zou kopen: Prince met Sheila E op drums, Marcus Miller (ik wist niet dat hij nog leefde.. Oh wacht dat was Pastorius..) op bas, samen met het Metropole orkest
Evenmin als ik domicilie kies in het kamp van de Beatles of de Rolling Stones maak ik een keuze tussen Michael Jackson of Prince. Elk heeft zeer luisterwaardige muziek gemaakt. Van Prince heb ik nagenoeg al zijn werk en er is af en toe compleet bagger bij. Die gelukkig gecompenseerd wordt door, af en toe compleet onbekende, juweeltjes.
Wat mij bij Prince fascineert is zijn, latere, worsteling met religie en seksualiteit. MJ komt uit een nest komt van Jehova’s Getuigen, waar hij steeds verder afstand van neemt. Een geloofsgemeenschap waar Prince op een gegeven moment zodanig overtuigend lid is geworden dat hij zijn teksten aan zijn nieuw verworven inzichten heeft aangepast. Wellicht had Prince zich beter thuis gevoeld bij dezelfde club als Jeremy Spencer, oorspronkelijk lid van Fleetwood Mac.