Met veel ophef werd woensdag het boek van mediahistorica Mariëtte Wolf over dagblad De Telegraaf gelanceerd. Het geheim van De Telegraaf zoals het boek heet was tevens een studieproject waarop Mariëtte Wolf promoveerde aan de UVA. De kersverse doctor in de mediahistorie glimlachte trots want ze had angstvallig bewaarde geheimen blootgelegd. Zo kwam Wolf met de schokkende onthulling dat de hoofdredactie van de Telegraaf vele jaren nauw samenwerkte met binnen- en buitenlandse veiligheidsdiensten. Die mededeling werd als een scoop gebracht bij NETWERK en in De Wereld Draait Door.
Ademloos luisterde de televisiepresentatoren naar het verhaal dat Mariëtte deed. Indien de redacteuren van beide programma’s beter hun huiswerk hadden gedaan dan hadden ze Mariëtte kunnen vertellen dat haar zogenaamde geheimen reeds door onderzoeksjournalist Ton Biesemaat waren onthult. Biesemaat publiceerde in 2007 De Bernhardgate. Een boek dat grotendeels was gebaseerd op de vele gesprekken die hij heeft gehad met Jan Heitink en zijn naaste medewerkers. Heitink was een ex-spion voor o.a. de BVD en de Franse geheimendienst en vele jaren adjunct hoofdredacteur van…. u raad het al, De Telegraaf. Heitink stond met medeweten van zijn Telegraaf superieuren op de loonlijst van de BVD. En hij niet alleen. Binnen het Telegraaf concern waren meer mensen die werkten voor onze binnenlandse veiligheidsdienst. Dat de verhoudingen tussen de huidige AIVD en de wakkere krant nu bekoeld zijn heeft misschien alles met dat verleden te maken.
Vanzelfsprekend is Ton Biesemaat verbolgen over alle aandacht die Mariëtte Wolf krijgt. Zijn boek werd door de pers doodgezwegen. Er stonden controversiële onthullingen in waaronder die over de Telegraaf. Maar met de komst van hoofdredacteur Juul Paradijs waait er een frisse wind door de redactieburelen. Hij heeft blijkbaar geen moeite om open over het verleden van de Telegraaf te zijn. Nu nog een boek over de zeer nauwe betrekkingen van de Telegraaf directie met de Vrijmetselaars…
Op de aanbevelingswaardige website www.prorepublica.nl geeft Biesemaat een opsomming van de feiten over de Telegraaf zoals door hem gepubliceerd in de Bernhard Gate. Ik citeer met toestemming van Ton Biesemaat. De nummers verwijzen naar de bladzijden in de Bernhard Gate.
BVD
De ‘geheime dienst’ van De Telegraaf werd geleid door ex-BVDmedewerker Van Kleef. Deze zou om het leven komen toen hij met zijn auto tegen een boom reed.” (bldz 182) De heer Jan van Kleef van de BVD trad in 1969 door bemiddeling van adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf, Jan Heitink, in dienst van het dagblad. Op 1 juni 1970 trad ik, Anne Snippe, in dienst van het directiesecretariaat van De Telegraaf. Mijn werkzaamheden aldaar bestonden uit:
- de beveiliging van het bedrijf
- contacten onderhouden met leden van de Amsterdamse politie, militaire inlichtingendienst en marine-inlichtingendienst (MARID)” (bldz 186)
CIA
“Ik had Heitink uiteraard gevraagd wie die persoon was van de CIA die dat tegen hem gezegd had. Hij vertelde me dat het de ‘CIA Station Chief’ Howard Bane was geweest.” (bldz 167)
“Het rijtje kennissen van Jan Heitink toont in elk geval aan dat hij opmerkelijk veel contacten onderhield, direct of indirect, met de CIA.” (bldz 171)
Franse geheime dienst
“Uiteindelijk ketste die samenwerking af maar tegen die tijd had ik al wel contact met Jan Heitink die gedurende tientallen jaren in zijn functie van adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf contacten onderhield met inlichtingendiensten en zijn licht had opgestoken over de handel en wandel van prins Bernhard en zijn familie. Heitink vertrouwde me uiteindelijk de documenten toe die hij voor zichzelf had opgesteld. In de reeks gesprekken gaf hij prijs dat hij tijdens zijn correspondentschap voor De Telegraaf in Parijs agent van de Franse geheime dienst was geweest.” (bldz 142)
“Toen ik op vrijdag 23 mei 2003 met Jan Heitink sprak gaf hij me een stapeltje documenten. In de trein op weg naar huis viel mijn mond open van verbazing toen ik een document van vier bladzijden las. Heitink had het zelf opgesteld en beschreef een bezoek aan prins Bernhard, een bezoek aan het hoofdkantoor van de Franse geheime dienst en een bezoek aan Michael graaf Soltikow.” (bldz 143)
“Het verhaal van Jan Heitink over zijn bezoek aan ‘La Piscine’ – het hoofdkantoor van de Franse geheime dienst – kent nog een interessant staartje. De Telegraaf was sinds ze wisten dat ik contacten onderhield met ex-Telegraaf-mensen als Jan Heitink, Anne Snippe en Henk de Mari mijn gangen nagegaan. Allereerst zou volgens Jan Heitink de al gepensioneerde adjunct-hoofdredacteur Cees van der Wilt de zaak Soltikow bestudeerd hebben. Soltikows memoires Ich war mittendrin dat ik aan Heitink geleend had kwam zo bij mijn tegenstrevers van De Telegraaf terecht, daar was ik niet echt gelukkig mee. Ook kwam het Telegraaf-reportersduo Joost de Haas en Jan-Kees Emmer enige tijd nadat ik met iemand gesproken had ook bij die persoon langs om uit te horen wat ik gevraagd had en om erachter te komen wat ik wist.” (bldz 161)
“Niet alleen de spionnen Reede, Rückert en Soltikow speelden een rol in het spel van de stadhoudersbrief. Vanaf 1969 begon een Nederlandse agent van de Franse inlichtingendienst zich per ongeluk met de brief te bemoeien. Zijn naam: Jan Heitink, toen nog adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf.” (bldz 180)
“Maar de krant, of beter gezegd de hoofdredactie, wist veel meer belastends over het Oranjehuis. Heitink had uitstekende banden met inlichtingendiensten als de CIA en de BVD, daarnaast was hij ingezworen agent van de Franse geheime dienst.” (bldz 194)
“De tweede poging van de Zur Lippe-Biesterfelds betreft de zogenaamde stadhoudersbrief die Juliana en Bernhard op 24 april 1942 aan Hitler schreven en volgens een verklaring van Telegraaf-adjuncthoofdredacteur J.G. Heitink in het archief van de Franse geheime dienst te vinden zou zijn.” (bldz 215)
Tot zover de citaten die te lezen zijn op de website proreblubica.nl
Biesemaat en zijn contact met Jan Heitink werd tot aan de uitgave van zijn boek goed in de gaten gehouden door de toenmalige directie van de Telegraaf. Biesemaat heeft gerede vermoedens dat zijn boek De Bernhard Gate met opzet door de pers en met name door de Telegraaf werd doodgezwegen. Maar in twee jaar kan er veel gebeuren…..
Mariëtte vertelde bij Netwerk ook dat er over prins Claus 8 jaar lang niet geschreven mocht worden. Wat ze er niet bij vertelde was de reden. Biesemaat daarover: “Bernhard had uitstekende contacten met de directie en met de hoofdredactie van de Telegraaf. De Koninklijke familie was als de dood dat er iets naar buiten zou komen over de homofiele contacten van Claus. Die waren al bekend voordat hij met Beatrix in het huwelijk trad.”
Wat Biesemaat en Wolf vertellen klopt. Die ban om over Claus te publiceren werd mij reeds in de jaren 80 meegedeeld door paparazzifotogaaf Joop van Tellingen. Joop begon zijn carrière voor de Telegraaf en werkte vele jaren voor Henk van der Meijden.
Ik koop en lees toch het boek van Mariëtte Wolf omdat ik een beetje moe word van de vaak misantropische houding van mensen als Biesemaat die zaken ‘aan de kaak’ stellen.
@Peter, word jij niet van moe van jezelf vraag ik me af. Keer op keer zoek je een mogelijkheid om negatief commentaar te plaatsen op mijn weblog.
Nee Ko ik zoek die mogelijkheden niet, jij reikt ze aan. Daarbij komt ook nog dat jij er blijkbaar genoegen in schept om mij op mijn reacties af te rekenen zonder inhoudelijk op mijn argumenten te reageren. Curieus he?
@Peter, iemand die gebruikmaakt van proxysrevers heeft over het algemeen iets te verbergen of heeft op andere websites een ban. Normaal gesproken blokkeer ik zoveel mogelijk proxyservers. Ik laat jou door omdat ik verwacht dat je misschien ook nog eens wat opbouwende zaken hebt op te merken. Helaas komt dat maar zelden voor.
Als jij denkt dat je het zoveel beter kan dan ik, waarom begin dan geen eigen weblog?
Maar op Ton Biesemaat wil ik wel ingaan. Ik ken Ton al wat jaren en weet dat hij in
de gelukkige omstandigheid verkeert om gedegen onderzoeksjournalistiek te doen waaraan de media door geldgebrek niet toekomen. Als Ton iets beweert dan kan hij dat ook met bewijsmateriaal onderbouwen.
Ik denk helemaal niet dat ik het zoveel beter kan. Ik heb gewoon een gezonde vorm van kritiek die door jou blijkbaar niet wordt gewaardeerd. Het is altijd een gebrek aan argumenten als mensen dan maar roepen”Waarom begin of doe je zelf…”
Succes ermee
Van Kleef was me er inderdaad eentje, met zijn hokje achter de lift vol afluisterapparatuur. Ook boven de ontvangstbalie had hij microfoons in het plafond, in nepsprinklers, ingebouwd. Bij de controle van de brandveiligheid vertelde het Hoofd Onderhoud aan de baliemedewerkers dat de sprinkler niet op de tekening stond en weggehaald zou worden. En toen kwam er iemand als een duveltje uit een doosje achter de lift vandaan om daar even een stokje voor te steken.
Als ik het mij goed herinner was Van Kleef net een paar dagen in de VUT en (te) druk bezig met de laatste loodjes van zijn emigratie naar Frankrijk toen hij het vermelde auto-ongeluk kreeg.
Ik vraag me af aan wie je binnen de Telegraaf directie denkt die zeer nauwe banden met de Vrijmetselaars zou hebben. Ik ken de wereld van de Vrijmetselarij, ik ken de directieleden van de afgelopen 25 jaar, maar ik zou niemand weten die hiervoor in aanmerking zou kunnen komen.
@Deep End. Ik mag niet meer posten op de site van de Telegraaf omdat ik over de Vrijmetselaars en hun connectie met Gerry McCann schreef. Later werd ik getipt dat de Vrijmetselaars nauwe banden onderhouden met de Telegraaf. Namen zijn daarbij niet genoemd.
Ik loop een poosje achter bemerk ik, Claus homo?
Het is wel jammer voor Bea, toch is het niet de eerste
homo in de kon.familie.
Er zijn hem meerdere voorgegaan, maar ook andere
sexuele uitspattingen zijn hen niet vreemd.
Ik begrijp wel waarom zij de De Roy van Zuydewijn ver
van hen af willen houden. Deze spreekt de waarheid en
die mag nu net niet gezegd worden.
Zou ik hier mogen schrijven wat ik hoorde zeggen? Of
krijg ik dan mijnheer Paradijs die me op de vingers tikt?
Ko! Dat je wilt posten op de Telegraafsite! Troost je, ik ben evenmin welkom. Het hele modereren is trouwens uitbesteed naar een bedrijfje in Almere. En daarbij moet je echt denken aan het Stenen Tijdperk.
Vooraleerst wens ik aan te geven dat ik banden met de Vrijmetselarij niet als iets negatiefs associeer. Het is klaarblijkelijk een standaard menselijke gewoonte om iets wat niet voor iedereen transparant is verdacht te vinden.
Er zijn maar heel erg weinig directieleden van De Telegraaf die ik in staat acht op dit niveau te opereren. Hobby’s als duiken, oldtimers en vissen zijn meer voor de hand liggend. Er zijn er twee van wie ik denk dat het eventueel zou kunnen; Hans de Haas, toen nog, in zijn functie als Hoofdredacteur, automatisch lid van de directie en Eildert Kok, als (vertegenwoordiger van) grootaandeelhouder(s) eveneens directielid. Beide ken ik goed, ook in meer of mindere mate onder invloed en ondanks dat ik er nooit een geheim van gemaakt heb in mijn jongere jaren in levensbeschouwelijke kringen een prominente rol te hebben vervuld heeft geen van beiden ooit een herkenningsteken gegeven.
In het kader van de McCanns zou ik ook geen overspannen loyaliteitsverwachtingen willen koesteren als het gaat om banden met de Vrijmetselarij. Ten eerste zijn er meerdere ordes, de richtingenstrijd is af en toe vergelijkbaar met die tussen de Katholieke kerk en de gereformeerde gezindte. Niet verklaarde oorlog dus.
McCann moet derhalve al heel toevallig lid van een loge van dezelfde orde zijn als die in Portugal om op korte termijn heel directe contacten te kunnen leggen, waarbij de Portugezen dan ook nog eens volledig vertrouwen in hem stellen. Hiervoor zal McCann binnen zijn orde al een heel grote jongen moeten zijn. Het McCann verhaal is dermate dubieus dat ik niet eens moeite doe om te achterhalen tot welke orde de Portugese loges behoren en wat de connectie is met loges in de UK. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een Vrijmetselaarsloge, of zijn vertegenwoordigers, aan het verdonkeremanen van bewijzen van de moedwillige verdwijning van een kind mee zullen werken. Alles heeft een prijs, maar boven alles zijn er grenzen, ook, zelfs, binnen de Vrijmetselarij.