Vanaf 22 september start de Evangelische Omroep (EO) met het programma ‘De Kist’. Presentator Herman Wegter rijdt met een doodskist op de imperiaal langs enkele bekende Nederlanders, om met hen te praten over leven en dood. “De Kist is open, ontspannen en eerlijk over een soms lastig, maar belangrijk thema”, aldus Wegter. Het programma borduurt voort op bij de EO populaire memento mori-programma’s als ‘Tot de dood ons scheidt’ en ‘Ik mis je’. (Bron: Villa media)
Wegter maakt dus als een soort remake van het populaire Felderhof programma “de Stoel” Ik stel me daarbij het volgende voor: Wegter belt aan bij Marco en Leotien en zegt: “Meneer Borsato. Nu u alles verloren heeft kunnen we het misschien eens hebben over uw dood. Wat zijn uw wensen? Ik heb alvast een rode kist voor u meegenomen. Rode rozen en dan opgebaard in de Gelredome in het decor van Symphonica? Wilt u Xander de Buisonjé iets laten spelen als de doodkist door de arena gedragen wordt met een beetje spetterend vuurwerk misschien?”Marco denkt eens diep na. Nee, dat rood wil hij niet meer zien. Iets met wit licht… Maar dat is ook al geen succes. “Ik kies voor Gitzwart”, zegt Marco vastbesloten. Wegter knikt instemmend, ja gitzwart is de kleur van de dood. Tevreden neemt Wegter afscheid. Hij heeft een “scoop” en stapt in zijn autootje op weg naar de volgende bekende Nederlander. Zou André Hazes thuis zijn?
Dood is kennelijk nog steeds een taboe. Kijk maar naar de gezondheidsmaffia: die doet er alles aan om ook jouw en mijn leven zo lang mogelijk te rekken door van alles en nog wat te verbieden omdat het dodelijk zou zijn.
Het lijkt mij dan ook geen slecht idee om er eens wat opener over te zijn. Vroeg of lig je nou eenmaal onder de groene zoden of sta je in een potje op de schoorsteenmantel. Zo simpel is dat. Ook ik zal er hoogstwaarschijnlijk over 30 jaar niet meer zijn.
Ik denk dat we door de goede gezondheidszorg kunnen we niet meer met de dood omgaan: we gaan niet meer zo maar dood. Veel ziektes kunnen genezen of voorkomen worden. Dood is geen natuurlijk onderdeel meer van het leven. Ik denk dat het nu meer taboe is dan het in het verleden is geweest.
Het niet willen praten over dood heeft daarnaast volgens mij ook te maken met het niet over zich willen afroepen. De meeste mensen kennen wel een verhaal waarin iemand vlak voor z’n onverwachte dood nog het een en ander regelt voor of uitlegt aan zijn (dan nog toekomstige) nabestaanden. De een reageert hierop met ‘hij zal het ergens wel aangevoeld hebben’, de ander zegt ‘zie je wel, hij had het er niet over moeten hebben, hij heeft het over zichzelf afgeroepen’. In mijn ervaring komt de eerste reactie van spirituele mensen of atheïsten en de tweede reactie van christelijk gelovigen of mensen met een gelovige opvoeding. Gek genoeg lijken gelovigen het meest bijgelovig.
zijn gelovigen of mensen met een gelovige opvoeding