De ontwikkelingen rond Katja Leendertz laten me niet los. Tijdens de bespreking over een televisieprogramma hebben we het vooral over de foute partnerkeuze en de gevolgen daarvan gehad. Kun je dit soort drama’s voorkomen? Maar vooral: hoe ontstaan ze?
Voor dat ik mijn eigen weblog begon genoot ik enige bekendheid door mijn verhalen over dating en het singlebestaan. Ik had de naam daarbij kritisch te oordelen over de Nederlandse single vrouw. Vanzelfsprekend was mijn oordeel gebaseerd op persoonlijke ervaringen en op de ervaringen van andere mannen die ik in het datingcircuit tegenkwam. Algemene tendens is dat de Nederlandse single vrouw zeer veel eist van haar toekomstige partner. Dat eisenpakket is zelden realistisch. Vandaar de vele datingsites. En evenzoveel teleurstellingen. Is een buitenlandse vrouw de oplossing voor al die naar liefde smachtende vrije heren?
Ik moet de eerste vrije, Nederlandse vrouw nog in mijn leven tegenkomen die me beoordeelt op wie ik ben en geld, status en uiterlijk ziet als van secondair belang. Laat ik gelijk de hand in eigen boezem steken: het zal wel komen dat ik val op een bepaald type vrouw. Ik ken genoeg gelukkige stelletjes waarbij de man straatarm was en de vrouw toch voor zijn charmes viel. Ja, ik ken zelfs vrouwen die bewust kozen voor een man met een handicap of verslaving, vrouwen die bereid waren om kostwinner te zijn. Het is dus beslist niet zo dat vrouwen altijd kiezen voor een man met de beste papieren.
Toch is het voor een doorsnee man niet gemakkelijk om in ons land aan een partner te komen. Het overschot aan mannen in de leeftijd tot 45 jaar speelt daarbij een niet onbelangrijke rol. Terwijl de Nederlandse vrouw kieskeurig is blijkt dat de buitenlandse vrouw een stuk minder noten op haar zang heeft staan. Althans, dat is de indruk die wordt gewekt. De reden zou de in ons land ver doorgeslagen emancipatie kunnen zijn die men in het buitenland niet kent. Het beeld van de Nederlandse man is een gulle gever, behulpzaam, harde werker, geen kroegloper, goede vader voor zijn kinderen en carrièrebelust. De Nederlandse man is een familieman die daarbij niet te beroerd is zijn steentje in het huishouden bij te dragen. Het feit dat de Nederlandse man geen Casanova is speelt in zijn voordeel mee.
De emancipatie buiten Europa loopt ver achter op die bij ons. Vaak is er een overschot aan vrouwen. Mannen gedragen zich er naar. De Russische man is een boer vergeleken bij ons. Hij zuipt, slaat zijn vrouw en behandelt haar als een tweederangs burger. Niet verwonderlijk dat die vrouwen over de grens gaan kijken. Feitelijk zien we die verschillen tussen man en vrouw ook bij onze allochtonen. De Marokkaanse vrouw is een goed voorbeeld. Zij ontwikkelt zich in een razend tempo. De Marokkaanse mannen blijven daarbij achter. En dus gaan de hier opgegroeide Marokkaanse vrouwen naar Frankrijk of Marokko om daar een man te zoeken die beter bij haar opleiding en mentaliteit past. Eeuwig zonde dat de Islam en familieband zo in de weg zit want ik denk dat menige Hollandse man met een moderne Marokkaanse vrouw heel gelukkig zou kunnen worden zodra ze voor een eigen leven kiest.
Vrouwen uit de voormalige Oostbloklanden zijn mooi. Dat geldt ook voor de vrouwen uit Thailand en de Filippijnen. Aziatische vrouwen zijn dienstbaar. Dat is hun opvoeding. Leeftijdsverschillen tussen man en vrouw zijn in de hier genoemde landen van onderschikt belang. Het ego van de Nederlandse man wordt gestreeld als jongere vrouwen voor hem vallen. Ineens maakt de kalende kruin, het buikje of een grijze haardos niets meer uit. Waar de Nederlandse vrouw hem op afwijst beweert de buitenlandse vrouw dat ze hem aantrekkelijk vindt. Ze wil zelfs een kind van hem. Nu glundert hij tot achter zijn oren en begint aan zijn tweede jeugd. De enige hobbel die nog genomen moet worden is de immigratiewet.
In het verleden was het vrij simpel om een verblijfsvergunning voor een vrouw van buiten Europa te krijgen. Je ging trouwen voor de Nederlandse wet en je had aan de regels voldaan. Gelukkig is dat nu een stuk moeilijker. Dat de regels zijn aangescherpt was bedoeld om fraude tegen te gaan. Maar wie de treurige verhalen hoort over de vele stukgelopen, gemengde huwelijken zal beamen dat een strenger toelatingsbeleid ook van belang is voor de toekomst van de eventuele kinderen.
Twee geloven op één kussen, daar komt de duivel tussen. Dat was een gevleugelde uitspraak van mijn grootvader. Verschillen in afkomst zowel als geloofsovertuiging drijft vroeg of laat een wig tussen het geluk was zijn mening. Helaas heeft mijn grootvader nog altijd gelijk. Wij Hollanders beseffen niet hoe sterk de familiebanden en de zorgplicht voor de familie in het land van herkomst is. Wie een buitenlandse vrouw trouwt, trouwt haar familie mee. Wij denken dat die mooie jonge vrouw verliefd op ons is. Soms is dat werkelijk het geval maar meestal is ze verliefd op ons geld waarmee ze een goede sier bij haar familie kan maken.
In de zaak van Katja Leendertz lezen we over de dominante rol van de moeder van Marina. Zij is zeker geen uitzondering. Filipijnse vrouwen getrouwd met een Nederlandse man onderhouden bijkans hun hele familie. Dat die familie op de achtergrond druk uitoefent hoeft weinig betoog. En laten we wel wezen, de familie van de buitenlandse vrouw is ook haar enige zekerheid om op terug te kunnen vallen als hier alles misloopt.
Natuurlijk zijn het niet alleen de gemengde huwelijken die stuklopen. Maar je neemt wel een groter risico omdat cultuurverschillen moeilijk te overbruggen zijn. Zijn er kinderen bij betrokken dan is het drama bijna niet te overzien. Groot was de verontwaardiging dat Paul Leendertz zijn dochter ontvoerde en meenam naar haar geboorteland. Maar gemiddeld worden 130 -150 kinderen jaarlijks uit ons land door één van beide ouders “ontvoerd” Niemand die zich daar druk om maakt. Slechts een heel enkele keer lezen we iets daarover in de pers. Die kinderen worden dikwijls ontvoerd naar landen waar de tijd stil heeft gestaan. Landen waar andere wetten en regels gelden dan bij ons en uithuwelijken heel gewoon is. Katja gaat een betere en veiliger toekomst in Amerika tegemoet, de kinderen waar we hier over hebben komen juist in de middeleeuwen terecht.
Kinderen zijn uiterst loyaal aan de ouders. Ook als die ouders hen niet goed behandelen of zelfs mishandelen. Slaan de ouders elkaar de hersens in dan nog zal het kind het liefste zien dat de ouders bij elkaar blijven. Opgevoed door ouders die in een redelijke harmonie samenleefden heeft me dat altijd verbaasd. Helaas leven we in een tijdperk waarin een huwelijk voor het leven niet meer vanzelfsprekend is. Een scheiding is eerder regel dan uitzondering. Ik ben de ouderwetse mening toegedaan dat wie voor kinderen kiest, zich min of meer verplicht tot een relatieverbintenis van op z’n minst 18 jaar. Bezint eer ge begint…
In het verhaal van Paul Leendertz speelde mee dat Marina eerst voor een andere Amerikaan gekozen had. Die liet haar in de steek. Marina had op dat moment terug gemoeten naar haar vaderland maar verbleef illegaal in Amerika zoekende naar een man met geld en kinderwens. Zo kwam ze bij Paul terecht. Het kind werd de enig bindende factor met alle gevolgen van dien. Had Paul deze ellende kunnen voorkomen? Ja, natuurlijk. Om te beginnen was hij tweede keus. Ten tweede had hij al ervaring met Russische vrouwen. Echter, met die andere Russische vrouw had hij geen kind. Ook na hun scheiding bleef er volgens Paul een vriendschapsband bestaan tot hij Marina leerde kennen. Maar hoe zou die vorige scheiding zijn verlopen als hij bij die vrouw wel kinderen verwekt had?
Ik heb verkering met een Aziatische vrouw gehad. Zij woonde echter volkomen legaal tien jaar in Nederland. Ze had een prima eigen inkomen, eigen huis en eigen auto. Een kinderwens had ze niet. Ondanks dat ze onze taal goed sprak en volkomen ingeburgerd was, waren de cultuurverschillen tussen ons groot. Ook bij haar die hechte familieband. Avondenlang zat ze te bellen met familie in haar vaderland. Ze was zorgzaam, kon uitstekend koken, een kanjer in bed en echt geïnteresseerd in mij. Maar we deelden te weinig gezamenlijke interesses. Die relatie heeft een half jaar geduurd. Ik heb er toen een streep onder gezet. Dat had ik niet gedaan als we een kind hadden verwekt. Maar was dat kind dan in een gelukkig gezin opgegroeid? Ik vrees het niet.
Hoe kun je al die drama’s nu voorkomen? Ik denk dat het verhaal van Paul Leendertz een goede waarschuwing is voor mannen die op zoek gaan naar een buitenlandse vrouw. Niet alleen omdat ze je tot de bedelstaf kunnen brengen maar vooral in het belang van eventueel toekomstige kinderen die uit zo’n huwelijk kunnen voortkomen. Daarbij moeten we ons wel realiseren dat kinderen in elk huwelijk bij een scheiding letterlijk het kind van de rekening zijn. Alleen binnen onze eigen landsgrenzen is er nog kans op dat vader of moeder de kinderen kan blijven zien. Zodra een van de partners uit een ander land komt heb je te maken met andere normen, een afwijkende rechtspraak en vooral een andere cultuur, plus het risico dat je kind je ontnomen wordt.
Ik kreeg van een lezer de tip dat in het voormalige Oostblok huwelijksbureaus bestaan die hun klanten precies vertellen hoe je Nederlandse en Amerikaanse mannen tot hun laatste cent kunt uitkleden. Of Marina destijds van zo’n soort dienstverlener gebruik heeft gemaakt weet ik niet. Wel heeft ze altijd ontkend dat ze op een datingsite heeft gestaan. Geconfronteerd met haar eigen advertentie was haar excuus dat ze van niets geweten heeft en dat een vriendin haar blijkbaar had opgegeven.
Ondanks zijn slechte ervaringen met Marina Karpenko koos Paul Leendertz voor de derde keer voor een Russische vrouw. En eerlijk gezegd zou ook ik eerder vallen voor een Aziatische type dan voor een Nederlandse vrouw. Een slechte ervaring wil dus niet zeggen dat je daarna besluit je vingers niet meer te branden. Zo te zien heeft Paul met Olya eindelijk het geluk gevonden. Of is hij dom? Je kunt het ook omdraaien en zeggen dat door je ervaringen en kennis van de cultuur en de mentaliteit je een betere keuze kunt maken. Mocht ik morgen weer een Aziatische vrouw ontmoeten dan weet ik dat ze een aantal pluspunten heeft ten opzichte van haar Nederlandse concurrent. De nadelen ken ik nu ook. Maar het is heel goed mogelijk dat ik iemand treft waarmee ik wel gezamenlijke interesses deel en die niet elke avond uren met haar familie in een voor mij onbegrijpelijke taal zit te bellen. Laten we dus vooral voorzichtig zijn met alle buitenlandse vrouwen over één kam te scheren.
Update. Commentaar Paul Leendertz: Marina kwam uit de mijnstad Krivoy Rog (540 km vanaf Kiev) Bij het uiteenvallen van de Sovjet Unie werden de mijnen gesloten en raakten de inwoners hun banen kwijt. Er heerst sindsdien armoede. Marina verdiende in 2000 omgerekend 50 dollar per maand. Waar je dus voor moet uitkijken zijn de buitenlandse vrouwen die hun armoede willen ontvluchten. Mijn huidige Russische vrouw Olya komt uit een heel ander milieu, heeft een hoge opleiding (accountant) en had al veel van de wereld gezien toen we elkaar ontmoeten. Daarnaast hebben we ruim anderhalf jaar verkering gehad voordat we besloten te trouwen. Het advies dat ik wil geven is vooral op te passen met vrouwen afkomstig uit arme landen en streken. Zorg dat je voldoende tijd neemt om elkaar te leren kennen alvorens je de stap neemt te trouwen en eventueel kinderen te nemen.
Mannen die buitenlandse vrouwen ‘kiezen’ omdat die zo dienstbaar zijn, zijn er legio in Nederland. Het zijn meestal de wat sukkelige types, die niet bij machte zijn een normale relatie met een Nederlandse vrouw op te bouwen, maar wel graag willen ‘rulen’ over een vrouw.
Voor de Aziatische vrouw is dat meestal toch nog een verbetering, want gelukkig zijn er maar weinig van die sukkel die hun vrouw slaan of minachten.
Een goed stuk Ko en zo de waarheid. Wat die bureau’s betreft, die zijn er in alle landen waar veel huwelijkskandidaten op ‘vakantie’ komen. Je kunt het die vrouwen inderdaad niet kwalijk nemen, die willen gewoon een beter leven.
Ik denk zelf dat een relatie tussen 2 culturen altijd problemen oplevert. Ik ben zelf getrouwd met een man uit Oekraine, niet omdat het een golddigger was maar gewoon omdat we van elkaar hielden. Toch is het nooit een echt gelukkig huwelijk geweest. We wilden elkaar wel begrijpen maar zaten toch op totaal andere golflengte. Frustraties, ruzies en tja… vanwege een kind de moeilijke beslissing om bij elkaar te blijven of niet. Zonder kind waren we waarschijnlijk allang uit elkaar geweest maar vanwege onze dochter toch geknokt en ons neergelegd bij de verschillen. Dan maar geen 100% huwelijk maar dat zou een Nederlander waarschijnlijk ook niet brengen.
Ons dochtertje groeit niet op in een volmaakt gezin maar wel in een gezin die ervoor gekozen heeft haar niet met haar koffertje heen en weer te laten reizen tussen paps en mams. Een vader en moeder die hun keuzes is het verleden hebben gemaakt en onze dochter daar niet de dupe van laten zijn. Toch….. als ik in een volgend leven nog eens een buitenlandse partner ontmoet zal ik waarschijnlijk hard wegrennen en me 2x bedenken. Losstaand van het feit dat we echt nog wel van elkaar houden.
Het blijft lastig……… het huwelijk al, laat staan met zo weinig gezamenlijke interesses en verschillende denkwijzen. Het is maar waar je zelf voor kiest, voor jezelf of voor je kind. En als je voor je kind kiest, de bereidheid hebben je eigen verlangens/behoeften opzij te zetten en te beseffen dat haar onbezorgdheid en geestelijk welzijn voor alles gaat. Dat is volgens mij ook je taak als ouder.
Een onderwerp dat zeker aandacht verdient Ko, het leeft sterk. Er zijn vele invalshoeken te kiezen en ieder doet dat vanuit zijn/haar eigen perspectief. En natuurlijk bepalen ervaringen het referentiekader. Ik kijk er op deze wijze naar http://weblog.tipsvoordaten.nl/weblog/2009/06/een-relatie-met-iemand-uit-een-andere-cultuur.html
Het gehele verhaal roept wel het een en ander op. Het overschot van mannen mocht het al bestaan, komt voort uit hun houding / gedrag /wensen over en met vrouwen. Veel mannen,(niet allemaal) willen graag een zo jong mogelijk huppelkutje. Dus is een grote vraag op een bepaalde leeftijdgroep. Dus er is geen overschot aan mannen, maar de verdeling ligt verkeerd. Veel mannen kunnen zich niet meer verenigen met vrouwen van hun eigen leeftijd. De vrouw is zelfstandig geworden, geëmancipeerd. Wat ik vooral heb ervaren is het huidige klimaat, de vrouw wil geld, de man wil SEKS.
Het lijkt wel op een overeenkomst zoals betaalde liefde.
De man doet wel een paar stappen terug, neemt op ouderen leeftijd een …… vrouw die kinderen wil. Ik zie het vaak mannen van 40 en ouder die met een baby op hun arm zitten. ‘s Nachts wakker worden, niet voor een gezellig partijtje vrijen maar door …… Dan bedenk ik “oh wat erg zeg. Die kerel had ook net zoals ik met zijn 42e zoveel leuke dingen kunnen gaan doen. Onbelemmerd reizen, uitgaan enz enz.
Nee hoor HIJ zit in de dipers.
De ontwikkeling van de man zet niet echt door, ze blijven afhankelijk van de vrouw. Die de was doet, eten kookt en troep opruimt. Het zijn eigenlijk grote kinderen.
Dus er is een utweg, je neemt een vrouw uit het buitenland. Daar lopen genoeg onderdrukten, die de reuk van € & $ signs allang opgesnoven hebben en weten waar zij naartoe moeten uitwijken.
Dus door die grote verschuiving, zijn er veel oudere vrouwen single, want mannen van hun leeftijd zijn zoekende of opgevreten door een huppelkutje of andere geldwolvin. Gelukkig maar dat de meeste vrouwen zich weten te redden, er zijn moderne tarzans te koop. Uitgaan kun je ook met vriendinnen dien en een massage is ook te regelen. Bovendien bepaalt de vrouw verder wat ze eet, met wie ze in bed ligt, wat ze aantrekt en vooral wanneer zij gaat slapen. Geen hoofdpijn pillen meer.
Een apart onderwerp….
Ik weet, dat ik er jonger uit zie dan ik ben, waardoor mannen van mijn leeftijd niet geïnteresseerd waren in mij.
Als voorbeeld: toen ik 25 jaar was, werd ik geschat op 15 jaar.
Meermalen ben ik door de politie aangehouden op het brommertje als zijnde nog geen 16 jaar, terwijl ik al ruim de 20 gepasseerd was.
Uiteindelijk ben ik dan ook met een jongere man getrouwd. Iemand met een Madonna/hoer-complex.
Hij was 18 jaar, ik 25 jaar toen we elkaar leerden kennen.
Hij was bang voor me, tegelijkertijd stond ik op een voetstuk.
Hij heeft mij aan zich gebonden door mij bewust zwanger te maken.
Ik had een kinderwens en alé, hij was nog jong en met mijn liefde en zorgzaamheid zou hij wel volwassen worden.
Ik heb alles gedaan om hem gelukkig te maken, maar hij bleef bang voor mij.
Bang in bed, bang om te falen, de sex tussen ons is dan ook zelden prettig geweest.
Hij was ook liever uit dan thuis, toch wilde hij mij koste wat kost behouden, dus kreeg ik nog een paar kinderen.
Op een of andere manier ontleende hij aan mij een soort status, een oudere vrouw met ruime levenservaring.
Een ieder zal kunnen begrijpen, dat een dergelijke relatie geen stand houdt, want ik miste een partner.
Terugkijkend denk ik, dat ik veel dingen anders had kunnen doen, zeker toen hij mij liet zitten, omdat hij verliefd was op een andere vrouw.
Maar nee, liefhebbend en begripvol als ik was, wilde ik hem de ruimte geven.
Dat was dom, heel dom!
Ik had toen het moment moeten aangrijpen om te scheiden van een uitzichtloos huwelijk.
Dan was mijn leven en dat van de kinderen heel anders verlopen.
Gedane zaken nemen geen keer, pas achteraf begin je te beseffen, hoe anders het had kunnen gaan als je de juiste beslissingen had genomen op het juiste moment.
Ik geloof niet, dat de Nederlandse vrouw zoveel noten op haar zang heeft.
Evenmin geloof ik, dat een buitenlandse vrouw zoveel meer geluk schenkt aan een man en evenmin geloof ik, dat een buitenlandse man zoveel geluk schenkt aan een Nederlandse vrouw.
Je zult altijd het cultuurverschil houden!
Daarover is ook een bekend boek, wat verfilmd is: Not without my daughter…
Zoek eens bij Vermist, dan zie je hoeveel kinderen ontvoerd worden door een ouder met buitenlandse cultuur.
Het zijn maar weinigen, die met elkaar een echt gelukkig huwelijk krijgen in 2 verschillende nationaliteiten.
Zelf vind ik het niet zo vreemd, bezien vanuit het feit, dat het zelfs moeilijk is om met iemand van je eigen cultuur een goede relatie op te bouwen…
Groetjes Jali
Jali, ik heb geen idee hoe het kan, maar ik ben van mening dat je zelfs in de kinderen (nakomelingen) nog restanten ziet van de afkomst van de buitenlandse ouder. Al zijn ze hier opgegroeid, er zit toch een bepaalde erflijn in die behouden blijft.
Het zijn niet alleen de omstandigheden die dat bepalen. maar zal wel vastgeroest zitten in de DNA en RNA dat we erven.
Over cultuurverschillen gesproken: zien jullie een Limburger trouwen met een
Friese?
@ Cor, geen enkel probleem.
Maar wat ik dan weer niet begrijp is dat er zoveel verhalen zijn over stukgelopen relaties en de vrouwen die alleen op de poen uit zijn ,over met name vrouwen uit het buitenland.Waarom een man dan toch een poging doet met al deze informatie in zijn achterhoofd is me een raadsel .Er zijn ook genoeg vrouwen die in Nederland niet aan een partner komen maar volgens mij hebben wij iets te veel trots om een vent over de grens te zoeken want verhalen over mannen uit het buitenland die hierheen komen met dezelfde motieven als de vrouwen lees je zelden .(Misschien zijn vrouwen toch slimmer/sluwer of voorzichtiger op relatie-gebied).
Ik kan me wel indenken dat waneer je het hier zo vaak hebt geprobeerd en je op leeftijd bent maar nog steeds een liefdes en kinderwens hebt ,je het daar als man gaat proberen .Maar ik weet wel zeker dat bij de mannen het idee ook meespeeld dat de vrouwen daar onderdanig zijn, voor het uitkiezen zijn ,dat aanrecht versus vrouw idee .Dat lukt een man niet snel bij de Nederlandse vrouw ,haar achter het aanrecht neerzetten .Het lollita gevoel en een vrouw *kopen*in ruil voor een relatie en goeie sex ,onderdanigheid ,en het afhankelijke van de vrouw in kwestie geeft mannen een enorm groot gevoel aan ego,en dat mag dan behoorlijk wat kosten al moet de hele familie erbij onderhouden worden .Wat mannen zich dan niet meteen realiseren ,is dat zon vrouw zelden naar Nederland komt op basis van liefdes gevoel .
Dit zal ze oa ook doen voor haar familie en uiteindelijk voor haar zelf ,en de man zal met lege handen achterblijven .
Over het verhaal van Katja vraag ik me nog steeds af waarom hij perse moeder en kind uit elkaar wilde halen op deze manier .
Dat verhaal zal vast 2 kanten hebben met de waarheid in het midden .
Een kind kan niet zonder moeder en je geeft het zelf al aan wat ze ook gedaan heeft en hoe de relatie ook tussen beide is geweest een kind kan niet kiezen en houd onvoorwaardelijk van je .Ik vind het daarom ook zeer triest en hoop maar dat Katja een hele gelukkige toekomst tegemoed gaat en van dit voorval geen emotionele schade overhoud .
@Sandra; ik ben het volkomen met je eens. Als je trouwt met een buitenlander en die heeft dat niet gedaan voor je geld of in jouw land te komen wonen. Hun voorkeur staat altijd voorop. Hun eten, hun familiebanden. Het moet gaan zoals zij dat willen. De overeenkomsten en interesses liggen mijlenver van elkaar.
Net wat Ko zegt. Zulke relaties zijn gedoemd te mislukken of niet gelukkig. Misschien in de begin jaren als de roze bril er nog is, maar later moeten de kinderen de voornaam van de buitenlandse afkomst hebben. Zij hebben immers toch alles voor jou achter gelaten?
De vakanties moeten ook altijd naar de familie. Wat het dus geen vakantie maakt maar een familiebezoek waar de doorsnee Nederlander echt niet vrolijk van wordt.
Zeker ook de problemen met de kinderen. Wat voelen zij zich. Waar voelen zij zich thuis. Al moet ik zeggen dat je inderdaad genetisch kan zien dat ze bepaalde kenmerken overerven zonder die ooit gezien te hebben.
Ik kan er over mee praten. Ik ken mijn partner al 30 jaar en als ik het overnieuw zou kunnen doen, zou ik echt nooit meer met een buitenlander trouwen.
Ook mijn kinderen heb ik dat stevig onder hun neus gewreven en nu maar hopen dat ze die raad gaan opvolgen.
Veel respect hebben ze in iedergeval niet voor hun buitenlandse ouder die veel te veel met zichzelf en met zijn familie altijd is bezig geweest.
Hallo allemaal
Mijn naam is Danny, normale nederlandse man die zijn geluk heeft gevonden in een Griekse vrouw. Ik lees hier alleen maar negatieve geluiden en vind dat er iets belangrijks word vergeten.
Iedereen geeft aan dat vele buitenlanders hier komen voor het geld, dat er enkelt een band is tussen sex/inkomen.. Daar kies je toch zelf voor dan?!
Mijn vrouw is goed opgeleidt, we zijn als 2 druppels water met onze interesses en tot op heden heel gelukkig.
Mijn inkomen was niet geweldig, haar inkomen daarintegen was goed, toch wilde ze alles voor me opgeven. Het klinkt wellicht als een sprookje, maar dat is het niet.. Eigenlijk is het heel simpel.
Als je daadwerkelijk gelukkig wil worden met een buitenlandse vrouw, dan moet ze aan dezelfde criteria voldoen als een Nederlandse vrouw..
Voor mij is dat: intellectueel/zelfstandig met een gezonde balans tussen geven en nemen.
Dat ik dat in haar vond en niet in een Nederlandse, dat was meer geluk dan wijsheid
PS. Ik geloof dat Cor enkelt aan wilde geven dat cultuurverschillen ook in Nederland groot kunnen zijn, maar dat dit geen negatieve invloed hoeft te hebben.
@Danny, er zijn altijd uitzonderingen op de regel. Blijkbaar ben je een man die zo’n uitzondering getroffen heeft.
In mijn column heb ik bewust geen nationaliteiten genoemd. Maar er zit toch wel een groot verschil tussen West-Europese vrouwen of vrouwen afkomstig uit voormalige Oostbloklanden of Azië.
In Nederland hebben we in de eerste plaats te maken met een mannenoverschot. In de tweede plaats zijn Nederlandse vrouwen veeleisend. Daarnaast zijn Nederlandse vrouwen dankzij de emancipatie financieel onafhankelijk. Nederlandse mannen komen daarom moeilijker aan een partner dan mannen in het buitenland waar niet zelden de rollen precies zijn omgekeerd. Het gevolg is dat er een groot aanbod buitenlandse vrouwen is want de Nederlandse man is hoffelijk, goedgeefs plus een prima vader voor zijn kinderen. We zijn een aantrekkelijke partij voor de buitenlandse vrouw.
De Nederlandse man moet voor een Nederlandse vrouw nog al wat moeite doen. Buitenlandse vrouwen worden hem op een presenteerblad aangeboden. Logisch dat hij dan niet verder kijkt naar haar werkelijke beweegredenen. Je hebt dus wel gelijk dan veel mannen de ellende aan zichzelf hebben te danken. Daarom waarschuw ik ook: stap niet te snel in een huwelijk met een buitenlandse vrouw hoe aantrekkelijk ze misschien ook is.
De Nederlandse mentaliteit, cultuur en moraal is heel anders dan in Oost Europa.
Het is helemaal niet waar dat in Oekraïne bijvoorbeeld de vrouwen niet geëmancipeerd zijn. De meeste vrouwen gaan na hun huwelijk werken en worden artsen, docenten in Canada, Amerika en Duitsland. Voor ons is een goed beroep het belangrijkste in onze leven. Een boer uit Nederland is geen kandidaat voor normale Oost Europese vrouw. Misschien als onze dromen niet worden gerealiseerd (wij hebben grote dromen en grote wensen) dan bouwen onze vrouwen een relatie met een hoog opgeleide, intellectueel ontwikkelde en interessante partner op. En dat is voor vrouwen uit Oost Europa niet moeilijk om te doen, omdat jullie mannen zelf zoeken naar vrouwen uit Oost Europa. En niet alleen Nederlandse mannen, ook Duitse en Engelse. Maar in het algemeen heeft iedere derde man bij ons een goede business en opleiding.
@rtrere, leuk om een reactie te ontvangen uit de Oekraïne. En knap dat je getracht hebt dit in onze taal te doen. Daar heb ik waardering voor. Omgekeerd gaat me dat niet lukken.
Je hebt een beetje gelijk. Er zijn genoeg vrouwen uit het voormalige Oostblok die een prima toekomst opbouwen in eigen land of elders in de wereld. Maar die laten hun toekomst niet afhangen van een man. Maar net als bij ons in Nederland zijn er altijd vrouwen die parasiteren op het banksaldo van een man. Die vrouwen zoeken een man met geld en goede baan en staan daarom op datingsites. Over dat soort vrouwen gaat mijn column.