Ko van Dijk Vertelt

Update: 09-09-09: eerste oplage van het boek is uitverkocht.
Medio november komt er een herziene versie

Ik heb al een paar weken boven mijn weblog een reclamebanner voor het boek Hogere Machten geschreven door de paragnost Marisa Bottenheft. Dat boek ligt nu in de winkel en is ook te bestellen bij Bol.com. (klik op de banner). De reden dat ik voor dit boek zoveel reclame maak is het feit dat mijn weblog een rol in de totstandkoming heeft gespeeld. Nee, ik heb er geen letter in geschreven. Evenmin geredigeerd. Alles wat je in Hogere Machten leest is de verantwoording en verdienste van Marisa Bottenheft. Maar wil je nu eindelijk eens weten hoe paragnosten met hun informatie omgaan en hoe er achter de schermen van mijn weblog gewerkt wordt, dan beveel ik haar boek van harte aan.

De voorgeschiedenis.
Mijn weblog heeft haar populariteit te danken aan de artikelen over het Zesde Zintuig en de paranormale wereld. Zodoende kwam ik in contact met de deelnemers aan de eerste serie van het Zesde Zintuig. Een van die deelnemers was de schrijfster Helga Walop. Ze belde me op nadat de ouders van Maddie een persconferentie hadden gegeven in Amsterdam. Tot dat moment was ik nauwelijks in de zaak geïnteresseerd. Helga vertrouwde de ouders niet. Ze verklaarde met stelligheid te weten dat Maddie niet was ontvoerd maar door haar eigen ouders om het leven gebracht en weggewerkt. Moeder Kate McCann zou de boosdoener zijn. Hoe Maddie om het leven was gekomen wist Helga niet.

Een intrigerende mededeling van Helga die in het Zesde Zintuig een rake waarneming had gedaan. Ze zag een vermoord meisje met een fiets op de plek waar ze naartoe was gebracht. Dat was bijzonder omdat de makers van het ZZ een totaal andere vraag hadden bedacht. Voorkennis was dus onmogelijk. De reading van Helga bleek juist.

Hoe waarschijnlijk was de theorie van Helga over Maddie? Ik ging me wat verder in de zaak verdiepen en las dat Gerry McCann op de persconferentie in Amsterdam fel uithaalde naar journalisten die kritische vragen probeerden te stellen. En dan was er nog iets dat ik merkwaardig vond. Bij een ontvoering worden de familieleden altijd met klem aangeraden zich buiten te pers te houden. Hoe meer publiciteit, hoe groter het gevaar dat ontvoerders zich van hun slachtoffer ontdoen. Gerry en Kate hadden de grootste campagne opgestart uit de geschiedenis. Theoretisch brachten ze daarmee het leven van hun kind extra in gevaar. Te meer omdat Maddie herkenbaar aan haar zeldzame oogafwijking was. Er waren nog wel wat meer redenen om te twijfelen aan de zielige verhalen van de McCanns. De enorme sommen geld die plotseling werden toegezegd zonder dat er om losgeld was gevraagd.

Ik geloof niet in toeval. Toen enkele dagen na de mededeling van Helga iemand mij tipte dat er Nederlandse paragnosten in Praia da Luz waren geweest op zoek naar Maddie, besloot ik die paragnosten op te sporen. Het bleek te gaan om Marisa Bottenheft en Arno Kuipers. Marisa was de paragnost en Arno een vriend die de reis financierde. Marisa had een droom over Maddie gehad en wilde controleren wat daarvan klopte. Ook zij geloofde niet in de verhalen van de McCanns. Marisa was er vast van overtuigd dat Maddie overleden was en door haar ouders in zee geworpen. Het bewijs voor die laatste stelling zou te vinden zijn op het strand. De speurtocht langs de kust van de Algarve leverde dat bewijs niet op. Maar er waren stukken van de kust moeizaam toegankelijk. En juist op dat gedeelte verwachtte Marisa nog iets van Maddie te vinden. Om het gevaarlijke deel van het strand te onderzoeken was deskundige hulp en materiaal nodig. En daar ontbrak het aan.

Helga en Marisa kenden elkaar niet. Twee paragnosten die onafhankelijk van elkaar met stelligheid beweren dat Maddie niet is ontvoerd triggerde mijn nieuwsgierigheid. Ik zocht naar bewijs en ging de ouders van Maddie kritisch volgen. Er meldde zich een derde (anonieme) paragnost bij de Telegraaf. Hij of zij beweerde dat Maddie ongeveer 5 kilometer vanaf Praia da Luz begraven lag. Dat was dus in tegenstelling tot wat Marisa beweerde die dacht dat Maddie in zee was gedumpt. De verslaggevers van de Telegraaf vertrokken naar Portugal. Op de door de onbekende paragnost aangegeven plek werd alleen een handdoek gevonden. Ik had het vermoeden dat de Telegraaf niet alles publiceerde wat ze wisten. Op mijn initiatief bracht ik Marisa, Arno en de Telegraafjournalisten bij elkaar. Marisa wilde nog een keer terug naar Portugal, ik had de hoop dat de Telegraaf bereid was te sponsoren. Helaas, dat budget ontbrak maar we kregen op de achtergrond wel alle medewerking en meer info dan in de Telegraaf had gestaan.

Hoewel ik toen al enige tijd met de zaak Maddie bezig was besloot ik slechts summier op mijn weblog er over te schrijven. Ik wilde meer bewijzen voor de beweringen van de paragnosten zien. Bovendien geloofde de hele wereld in het verhaal van de McCanns. De populariteit van mijn weblog was juist te danken aan mijn kritische houding tegenover het Paragilde. Ongewild werd die kritische houding nog eens door Marisa versterkt toen ze mij betrok bij de oprichting van de Stichting Enigma. Ik was daar heel snel klaar mee. Neemt niet weg dat ik vertrouwen had in Marisa als medium en paragnost. Ik had inmiddels meer informatie over de zaak die ik ter plekke wilde controleren. Jammer dat het aan budget ontbrak om samen met Marisa naar Praia da Luz te reizen.

Groot was mijn verbazing toen ik midden in de nacht een mailtje ontving van een recherchebureau met het verzoek om eens te kijken naar de readingen van de Amerikaan Brian Ladd. Ik had nooit van de man gehoord maar op Hyves was er een grote groep mensen die geloofde in wat Brian over Maddie schreef. De privé-detective had zijn twijfels. Ik zag dat Brian handig gebruikmaakte van het tijdsverschil tussen Amerika en Europa en kon dat ook heel snel aantonen met de berichten in de pers. Waarvoor nogmaals mijn dank aan de redactie van The Sun, die me zeer behulpzaam was.

De privé-detective zocht naar een alternatief voor Brian want hij had geld van de Hyvers gekregen om onderzoek in Portugal te doen. Ik raadde hem Marisa aan, ook omdat ik voor haar nu eindelijk de kans zag een aantal zaken nader te onderzoeken. Bovendien was zij bekend met de omgeving. Afgesproken werd dat ik als journalist mee zou gaan. Achteraf is dat allemaal anders gelopen. Het hoe en waarom kun je lezen in Hogere Machten.

Marisa beschrijft beide zoektochten in Portugal en uitvoerig over haar ervaringen met de privé-detectives. Ze geeft de lezer ook een kijkje in het brein van de paragnost. Wie denkt dat paragnosten een kant-en-klaar plaatje krijgen voorgeschoteld over gebeurtenissen in het verleden of de toekomst heeft het mis. Het is een brei aan informatie, vaak cryptisch omschreven, waaruit de paragnost de relevante zaken van de bijzaken moet trachten te onderscheiden. Eens te meer bewijst Marisa met haar boek dat een misdaad oplossen een zaak is van een team waarbij naast de paragnost ook journalisten, rechercheurs en een forensisch expert betrokken moeten worden. Als team kun je de puzzelstukjes aan elkaar passen en zin en onzin op basis van specifieke expertise relativeren.

Marisa belicht ook nog een andere kant aan de zaak die in mijn gevoel in de media onderbelicht is gebleven. Namelijk de invloed van een machtige lobby. Want hoe verklaren we anders de steun die de McCanns kregen van bekende miljonairs en politici? Gerry is cardioloog en Kate is arts. Geen van beide heeft een hoge positie op bestuurlijk, politiek niveau. Evenmin zijn ze van adel. Op ’t oog een doorsnee familie met een goede betrekking. Toch werden ze door zowel de Paus als het Witte Huis ontvangen. De Britse premier Brown zorgde persoonlijk voor hun woordvoerder. Een unieke situatie.

Al vrij snel nadat de eerste berichten over Maddie in de pers verschenen kwam er ook een geruchtenstroom op gang. Gerry zou lid zijn van de Vrijmetselaars of van de orde der Tempeliers. Ik zocht contact met een Nederlandse advocaat in Lissabon. Deze advocaat had ooit onderzoek naar de Vrijmetselaars in Portugal gedaan. Zijn bevindingen waren onthutsend. Maar op mijn vragen wilde hij geen antwoord geven. Enkele weken na de vermissing van Maddie is deze advocaat Portugal uitgevlucht. Toeval?

De Vrijmetselaars in Portugal zijn eigenaar van een toonaangevende krant: Espresso. Uitgerekend die krant heeft het onderzoek van Gonçalo Amaral continu fel bekritiseerd. Redacteur, journalist en advocaat Marinho Pinto is Amaral zijn grootste tegenstander. Marinho Pinto is daarbij ook nog de Deken van de orde van advocaten in Portugal. Kortom, een zeer machtige man. Ik wil niet beweren dat de Vrijmetselaars een broeinest van witte boorden criminelen is. Elke afdeling staat op zichzelf. Er bestaan verschillende orden. Maar die in Portugal schijnt een bijzondere positie in te nemen en gelieerd te zijn met een eveneens machtige orde in Engeland. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat er in de Algarve veel Britse investeerders actief zijn. De economie van die streek is afhankelijk van Brits geld. Ziedaar de belangen.

Marisa gaat in haar boek nader in op de haar bekende rituelen van de Vrijmetselaars. Ze meende ook aanwijzingen te vinden voor offers op het strand. Ze laat daarbij haar fantasie de vrije loop. Liefhebbers van spookverhalen kunnen lekker griezelen. Ik bekijk dit stuk van haar boek met de nodige scepsis. Wel vind ik zo nu en dan aanknopingspunten voor de mogelijk bedenkelijke rol die ook de kerk in deze hele zaak heeft gespeeld. Gonçalo Amaral wees ons daar eveneens op. Denkbaar is dat het lichaam van Maddie verstopt werd in het kerkje gelegen vlak achter het strand en later elders is begraven.

De criticasters van de paranormale wereld zullen hun schouders ophalen en vragen wat die twee zoektochten van Marisa nu werkelijk hebben opgeleverd. Het lijk van Maddie werd niet gevonden. Hard bewijs dat de ouders haar hebben vermoord of dat ze door een ongeluk om het leven is gekomen draagt Marisa niet aan. De zaak ik nog altijd niet opgelost. Dat klopt. Echter, het boek heeft Marisa in 2007 geschreven en lag bijna twee jaar op de plank tot er een uitgever voor gevonden was. Niemand dorst het in eerste instantie aan.

In mei 2009 kwam de vertaling uit van het boek van Gonçalo Amaral. Marisa en Amaral hebben tijdens het onderzoek nooit contact met elkaar gehad. Ze sprak hem voor het eerst op 5 mei 2009 in Amsterdam toen haar boek al bij de uitgever lag. Veel feiten en veronderstellingen van Marisa komen ook voor in het boek van Amaral. Bedenk daarbij dat Marisa vanaf het begin niet in de onschuld van ouders geloofde.

Natuurlijk was het spectaculair geweest als Marisa ons haarfijn uit de doeken had kunnen doen hoe het hele drama was verlopen. Hier kom ik dan op een cruciaal punt in haar hele onderzoek en hamer ik op het belang van samenwerking met experts en autoriteiten. Marisa verzaakte om aansluiting te zoeken met de leider van het onderzoek. Aan de ene kant omdat ze dacht dat hij niet zou willen meewerken. Aan de andere kant wegens het ontbreken van de juiste contacten. Achteraf blijkt dat Gonçalo Amaral Marisa met alle plezier ontvangen had. In dat geval had Marisa het appartement van de McCanns kunnen bezoeken. En eventueel hun auto aan een reading onderwerpen. Dat is nu niet gebeurd. Ik denk dat als Marisa wel de medewerking van de autoriteiten had gevraagd ze veel verder was gekomen.

Al met al is Hogere Machten een onderhoudend en zelfs spannend boek. Het is geen saaie opsomming van feiten en gebeurtenissen. Marisa neemt de lezer mee op reis door Portugal maar ook op reis door haar gedachtewereld. Het boek leest als een roman, en dat is voor een debutant een complimentje waard.

Gepost door Ko van Dijk op augustus 19th, 2009 om 01:40
Categorie: Maddie McCann, Paranormaal  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.