Met genoegen constateer ik dat Nederland nog verstandige rechters heeft. Onder druk van de enorme, wereldwijde media-aandacht besloot de rechter tot een soort Salomons oordeel. Laura wordt niet verboden haar voorgenomen wereldreis te maken maar de rechter wil meer bewijs zien dat Laura die reis ook aankan. De rechter deelde een gevoelige klap aan de Kinderbescherming uit, het instituut dat in mijn opinie allang aan een grondige renovatie toe is. Het voogdijschap werd de ouders niet ontnomen zoals de Kinderbescherming had geëist. Tijdelijk onder toezicht van jeugdzorg is een mooie tussenoplossing. Ik denk dat de rechter ook niet anders kon. Die begrijpt heel goed dat als alle eisen waren afgewezen de commotie niet was te overzien. Onmiddellijk zouden er nieuwe rechtszaken worden aangespannen. Niet in het belang van Laura die haar reis dan helemaal kan vergeten.
Graag had ik gezien dat de rechter naast een kinderpsychologe ook een oordeel van ervaren zeezeilers laat meewegen in de uiteindelijk te nemen beslissing. Immers, aan de reis zitten twee kanten vast. Allereerst de vraag of een kind van 13 wel opgewassen is tegen de geestelijke belasting en ten tweede of haar kennis en ervaring voldoende is om de gevaren aan de reis verbonden het hoofd te bieden.
Blijkbaar tilt de rechter niet zo zwaar aan de leerplichtwet. Op basis van die wet had hij Laura zondermeer de toestemming kunnen weigeren. De staatssecretaris zal daar niet blij mee zijn. Mijn oordeel is dat de kennis en ervaring die Laura tijdens haar reis opdoet van onschatbare waarde voor de rest van haar leven zijn en op geen enkele school te leren. Bovendien zijn er tal van voorbeelden te geven van minderjarigen die hun opleiding niet op de standaard manier voltooien. Denk aan circuskinderen en kinderen die met hun ouders rond de wereld reizen. Daartoe is de “Wereldschool” in het leven geroepen die ook als sponsor voor de reis van Laura optreedt.
Hoewel ik van mening ben dat Laura mag vertrekken ben ik toch blij met deze uitspraak. Wat de rechter namelijk doet is niet uitsluitend kijken naar leeftijd, zoals de meeste reageerders op mijn weblog. De rechter erkent dat leeftijd en de daarbij behorende ontwikkeling van persoon tot persoon verschillen. Maar wil aangetoond zien dat Laura haar leeftijdgenoten ver vooruit is. Een goede beslissing waarvan ik begrijp dat de advocaat van Laura zich in kan vinden.
Ter aanvullling
Het lijkt mij de zachtste landing voor een nee.
De rechter heeft aangegeven onvoldoende zekerheden te hebben over de psyche capaciteit en Laura en de voorbereidingen van de solos reis om een definitief oordeel te kunnen vellen.
Dat lijkt mij ook op dit moment de enige juiste beslissing. Er is nu twee maanden de tijd om de autoriteiten te overtuigen dat alles weldoordacht genoeg is om uitstel te krijgen voor de leerplichtwet.
@Hans, bedankt voor de link. Bij deze toegevoegd
Jammer dat er geen link is naar de totale uitspraak van de rechter. Die geeft iets meer achtergrond en nuances.
@Hauer, hier is de link:
http://vkblog.nl/bericht/275403/Uitspraak_in_de_zaak_Laura_Dekker
@Ko. Graag gedaan. Ik denk dat we het in deze kwestie zo ongeveer volledig eens zijn.
Mijnheer van Dijk,
door deze column begrijp ik, dat de uitspraak voor Laura niet eens zó slecht is; maar kan die niet worden misbruikt door de instanties die haar willen tegenhouden? Wat ik niet begrijp is waarom er voor zo’n onderzoek niet minder dan twee maanden nodig zijn… wat moet ik me daar zo’n beetje bij voorstellen
@K. Malam, die uitspraak is inderdaad redelijk positief voor Laura. Twee maanden had voor mij ook wel iets korter gemogen. De juridische consequenties kan ik niet overzien. Ik denk dat deze uitspraak het beste van alle mogelijkheden is.
Als de rechter Nee had gezegd dan had Nederland als conservatief en betuttelend de wereldpers gehaald. Een ja had Nederland als onverantwoordelijk op de kaart gezet. Komt er over twee maanden alsnog een ja en dan zeggen de meeste mensen: geweldig dat dit kind een kans wordt geboden, men is niet over één nacht ijs gegaan. En komt er over twee maanden een Nee dan zegt men: het is goed dat er eerst een onderzoek naar de haalbaarheid is gedaan.
Of Laura met al deze ontwikkelingen blij is valt te bezien. Ze was vast besloten op 2 september te vertrekken.
Ik heb vanavond zitten luisteren naar Laura tijdens het Jeugdjournaal, niet kijken maar luisteren naar haar stem.
10 jaar lang heb ik telefoonwerk gedaan, van receptioniste tot helpdesk-medewerkster in de IT.
Als kind was ik al gevoelig voor signalen in stem en lichaamstaal. Het telefoonwerk heeft er een dimensie aan toegevoegd, het echte luisteren.
Ik hoor een meisje van 13, een trilling en onzekerheid in haar stem, hoewel ze door haar woorden zekerder probeert over te komen.
Het is een meisje van 13, wat veel van zeilen af weet, daar zeker kundig in zal zijn, maar toch een meisje van 13 in ieder opzicht!
Laat haar lekker zeilen in de weekenden, met wedstrijden mee doen, vakantie zeilen, maar naar wat ik gehoord heb, is ze zeker nog niet klaar om rond de wereld te zeilen.
Ik voel me gesterkt in de gedachte, dat zij een droom van haar vader waar maakt.
Wel vraag ik me af: hoe zou het geweest zijn als Laura een jongen van dezelfde leeftijd was geweest?
Ik denk, dat bij een jongen minder heftig gereageerd zou zijn, hoewel nog steeds veel mensen gezegd zouden hebben, dat het niet goed is om een kind van bijna 14 zo’n reis te laten maken.
Is het juist niet de ophef, omdat Laura een meisje is….?
Let wel, ook bij een jongen van die leeftijd zou ik zo mijn bedenksels hebben, op de rand van de puberteit en nog absoluut niet de toekomst kunnen overzien.
Meisjes schijnen wat voorlijker te zijn op jongens, de reden ook, waarom vrouwen vallen op mannen die net iets ouder zijn, uitzonderingen daargelaten.
Niet dat ik hiermee een pleidooi voor Laura wil houden, want meisje of jongen, deze leeftijd is gewoon te jong, enkel en alleen om het Guiness Book of Records te komen.
Als je dromen hebt, moet je ze zeker waar maken. De wereldzeeën zeilend doorkruisen. Iets wat ze zeker moet gaan doen, dat gaat ze ook waarmaken.
Maar wel als ze er ook mentaal aan toe is…
Het vonnis van de rechter is wat vals, het lijkt hoop te bieden, maar ze wordt de komende maanden door een jeugdpsychiater onderzocht.
Als ik haar interview hoor bij Jeugdjournaal, gaat haar wens geen stand houden.
Heeft iemand wel eens echt nagevraagd bij jeugdtalenten wat dit hen, behalve geld en bekendheid, opgebracht heeft?
Heintje is Hein geworden en waarschijnlijk heeft in zijn glorie-tijd voldoende verdiend om de roem nu te laten voor wat het is.
Jan Smit wordt in iedere stap nog gevolgd en heeft gekozen voor een Volendamse vrouw, iemand uit zijn dorp. Hij hoort er weer bij…
Danny de Munck, beroemd geworden door zijn rol als Ciske de Rat en ook nog eens kon zingen.
Ik herinner me de eerste versie van Ciske de rat, die ik veel indrukwekkender vond.
Van deze jonge acteur is nooit meer iets gehoord.
Is het niet zo, dat we tegenwoordig alles en iedereen op de voet willen en kunnen volgen?
We willen alles van hen weten en alles wordt doorgelicht.
Leve de sensatiebladen en het wordt verkocht.
Welkom in onze hedendaagse maatschappij, wat niets te maken heeft met hoofddoekjes of wat dies meer zij.
Als menig ander westers land zijn we de weg kwijt in een sterk veranderende maatschappij.
De Christen Unie doet een wanhopige poging om het gezinsleven als hoeksteen te zien, maar ze gaan voorbij de werkelijkheid.
De maatschappij is veranderd, vrouwen mogen niet werken, ze moeten werken.
Vermoeide ouders en steeds meer eisende kinderen.
Ouders willen dat de scholen strenger worden en een onderzoek, dat kinderen meer crimineel verdrag vertonen, naarmate de communicatie tussen kinderen en ouders verslechterd.
De overheid lijkt niet te begrijpen, dat ze ouders in een spagaat dwingt door een dubbele boodschap af te geven: Werken en goed voor je kinderen zorgen!
Dit alles heeft niets met Laura te maken, tegelijkertijd toch wel…
Ik zou willen dat de Kinderbescherming net zo sterk zou zijn in de echt trieste gevallen.
De overheid aanspreken op hun eisen, dat iedereen moet werken, mannen en vrouwen, onafhankelijk van de kinderen, die ze hebben gekregen.
Die moeten gewoon “vanzelf” zelfstandig worden.
Nogmaals ik ben het niet eens met de voorgenomen reis van Laura, een meiske van 13, maar ik zou willen dat de Kinderbescherming een signaal afgeeft aan de regering.
Het dossier Laura is niet relevant voor de vele kinderen in Nederland!
Groetjes Jali
@Jali. Ik weet wel zeker dat de reacties heel anders zouden zijn geweest als het om een jongen had gegaan. Als ik kijk hoe men reageert op berichten in de media, dan is het verschil overduidelijk.
@Jali, ja ook ik denk dat Laura een jongen had moeten zijn. En dan je vraag over wat er van wonderkinderen terechtkomt. Ik heb in mijn vorige column een opsomming gemaakt van de carriere van dit soort kinderen. Met Danny de Munck is het uitstekend gegaan: “In 2007 stond De Munk opnieuw volop in de schijnwerpers. Hij vierde zijn 25-jarig jubileum als artiest op 25 juni met een optreden in Ahoy Rotterdam. Ook verscheen hij op televisie met een real-life soap onder de naam Danny & Jenny de Munk. Daarnaast keerde hij in de musicalversie van Ciske de Rat terug naar zijn eerste rol. Deze musical ging in première op 5 oktober en reist momenteel vanwege het grote succes nog steeds door het land.” http://nl.wikipedia.org/wiki/Danny_de_Munk
@Ko
Ik denk dat Jali Dick van der Velde, die in de eerste film van 1955 Ciske speelde.
Nee vind mij maar bekrompen, maar ik ben nog steeds van mening dat de leerplichtwet gewoon gevolgd moet worden en dat was niet anders geweest als Laura een jongen was.
Laura heeft het VWO advies genegeerd om HAVO met zeilen te combineren. Is dat verstandig of geeft dat een bepaalde priotering aan?
Op welke momenten kan Laura ‘studeren’ en wat te doen als haar schoolresultaten tegenvallen gedurende de reis?
@Hauer, dat moet je mij niet vragen. Ik heb ook voor een lagere opleiding gekozen dan het advies was en geen moment spijt van gehad. Wat te doen als die resultaten tegenvallen? Simpel, inhalen als ze weer aan land is. Ik heb nog de tijd van de eeuwige student meegemaakt die 8 jaar over zijn studie kon doen. Zij zijn er niet slechter op geworden.
@Peter, je hebt gelijk, ik heb de reactie van Jali niet goed gelezen. Ze bedoelde inderdaad Dick van der Velde. Die heeft nog in één film gespeeld en twee films geproduceerd. Daarna werd het stil.
Ko, sorry maar dat vind ik wat simpel gedacht. Laura zou dus bij terugkomst als 15 jarige met zogenaamd veel levenservaring terug moeten naar Havo 3 om haar achterstand in te halen? Als we van mening zijn dat zij nu al vroeg volwassen is is dat een niet reëele optie.
En wat is spijt hebben van vroegere beslissingen? Een hogere opleiding had je misschien meer mogelijkheden gegeven om dit betuttelende, bekrompen land te kunnen verlaten! Maar jij wist natuurlijk ook niet op die leeftijd dat je Nederland zat zou worden en misschien nog wel 30-40 jaar met tegenzin je leven in dit land moest gaan slijten.
@Hauer, ondanks mijn minder hoge opleiding had ik op mij 45ste levensjaar mijn droom kunnen waarmaken en voorgoed vertrekken. Er was toen geld genoeg. Ik moest zonodig een corrupte burgemeester aanpakken. Dat is gelukt na jaren procederen. Maar toen was mijn kas leeg. Ja, ik had recht op een forse schadevergoeding maar het geld was op om verder te procederen. Dus nam ik genoegen met een bescheiden afkoopsom. Dat is mijn grootste fout geweest.
Het gaat bij de carriereplanning niet zozeer om wat je kunt en wie je bent maar om wie je kent. Laura doet contacten over de hele wereld op die zijn later van onschatbare waarde.
Ko, het tijdperk dat zeilers de wereld veranderden ligt inmiddels een paar eeuwen achter ons. Je doet nu voorkomen of Laura in ieder land dat zij aandoet door de Koning(in) of president feestelijk onthaald gaat worden. Iedereen hier moest googlen om uberhaupt te weten dat er de afgelopen twee jaren meer dan één tiener rond de wereld aan het zeilen was.
Ik denk dat Laura’s wereld heel klein wordt en dit ten koste kan gaan van de mogelijkheden voor haar ontwikkeling.
In jouw specifieke situatie had jij ook beter geadviseerd moeten worden en heb je niet het vermogen gehad de consequenties te over zien van je handelen. Had je de rechtzaak niet aangespannen en was je op je 45e vertrokken dan was je nu veel gelukkiger geweest.
Ach, het is gewoon een schaapje van dertien, die iets in haar hoofd heeft en daarmee haar zin wil hebben. Er wordt veel te veel aandacht aan besteed. Ze moet gewoon haar school afmaken en dan lekker gaan doen waar zin in heeft!!!!
@Jaap. Ga eens een poosje vrijwillerswerk doen of zo met pubers, neem eens de moeite om, op basis van gelijkwaardigheid serieus met ze van gedachten te wisselen, en denk dan nog eens na over deze posting over een “schaapje van dertien”.
@Hans: Ik heb samen met mijn vrouw die kinderen opgevoed, die alledrie goed terecht zijn gekomen. Ook zij hadden op of omstreeks hun dertiende allerlei dingen die ze wilden en ook probeerden door te duwen. Als ouders moet je dan natuurlijk niet overal aan toegeven en als een goed gesprek niet helpt je ouderlijk gezag even laten prevaleren. Kom op zeg, een kind van dertien weet absoluut niet wat de consequenties zijn van allerlei heftige dingen die ze verzinnen. Ik heb mijn kinderen vele malen moeten weerhouden van allerlei zaken waar ze op dat moment nog te jong voor waren. En weet je Hans, ze zijn inmiddels volwassen en zijn me nu dankbaar!!!
@Jaap,
Je hebt helemaal gelijk. Mooi gesproken, maar toen ik riep dat de leerplichtwet gerespecteerd moest worden werd ik hier voor bekrompen versleten. Ik ben blij dat er nog meer verstandige mensen die gewoon realistisch zijn.
@Jaap. Natuurlijk zijn er pubers die van alles willen wat niet haalbaar is. De een wil danseres worden terwijl zij absoluut geen maat kan houden, weer een ander wil per se machinist worden (zoon van mijn ex) terwijl hij totaal geen technisch inzicht had en ga zo maar door. Bij het steunen of afwijzen van dergelijke verlangens is het van groot belang of het “kind” in kwestie iets verlangt wat binnen de mogelijkheden valt. Een generaliserende opmerking zoals in je eerste bijdrage vind ik daarom onzinnig. Ik weet wel zeker dat dit “schaapje van dertien” jou meer kan leren dan je lief is. De toon alleen al! Heel erg veel ouders hebben last van zelfoverschatting.
Het meisje Laura is anders grootgebracht dan andere kinderen en gezien het zeil-fanatisme van haar vader, kan ik me er iets bij voorstellen.
Ze is in zekere zin gewend aan de eenzaamheid op zee.
Zeker niet te vergelijken met andere kinderen, hoewel ik me afvraag, hoeveel meer kinderen tot grote hoogte worden “gedwongen” door ouders.
Het schijnt dat de kinderen van Daphne Deckers ook tennis-talenten moeten worden van haar man.
Zelf heb ik niet zoveel meer met topsport, maar ik heb een moeder gekend, die haar droom wilde waarmaken via haar kind, kampioenschap turnen.
Wat de moeder niet had bereikt, moest bereikbaar worden voor haar dochter.
Een anekdote: als kind wilde ik zooooo graag op ballet, las er alles over en had er ook alles voor over, maar er was geen geld.
Tot mijn verbazing koos mijn oudste dochter op een gegeven moment voor ballet.
Prima, maar ik was in dat opzicht nogal streng, je maakt minimaal 1 seizoen af, zoveel geld had ik ook niet en de aanschaf van de juiste kleding was bepaald niet goedkoop.
Na een half jaar wilde ze het voor gezien houden, maar ze moest het seizoen afmaken!
Een hoop tegensputteren tot ze er echt plezier in kreeg door de optredens…
Nu neemt ze het me kwalijk, dat ze haar droom niet heeft kunnen waarmaken als balletdanseres.
Onzin, want na de scheiding en verhuizing naar een andere stad is ze meteen weer op ballet gegaan. Alleen vond haar nieuwe lerares haar minder getalenteerd.
Ik heb zelfs geprobeerd om haar op een middelbare school te plaatsen met ballet als onderdeel van het lesrooster. Iets wat ze zelf heeft afgewezen.
Iets wat ik ook gerespecteerd heb!
Ze is naar een middelbare school gegaan, waar veel aan toneel gedaan werd en ze heeft ook niets overgeslagen. Met ieder toneelstuk deed ze mee en genoot van de schijnwerpers.
Wat wil een kind echt bereiken?
Als Laura verstandig is, maakt ze haar school af, gaat uitdagingen aan in de vakanties om dan als enige vrouwelijke solo-zeilster de wereld rond te zeilen!
Wat betreft mijn oudste dochter, ik weet dat ze geniet van de schijnwerpers, maar als ik haar verwijs naar amateur-toneel wijst ze het af.
Als ik haar verwijs om ballet weer op te pakken, no way!
Als mijn dochter echt een droom had gehad, was ze ervoor gegaan en ik zou haar geholpen hebben. Niet om mijn dromen waar te maken, maar haar eigen droom.
Als Laura’s droom stand houdt, gaat ze zeker tzt een record vestigen, maar dan wel op een leeftijd, dat ze ook de gevaren en consequenties kan overzien!
Mogelijk wordt ze op een dag heel boos op haar vader: je hebt me illusies gegeven, die op die leeftijd onmogelijk waren.
Persoonlijk ben ik blij, dat ik mijn dochter niet mijn wens om balletdanseres te worden opgedrongen heb.
Ik heb haar de mogelijkheden en kansen geboden, niets meer en niets minder!
Groetjes Jali
@Jali. Of het goed of fout hebt gedaan weet je pas achteraf. Verder krijgt niet een vader of moeder in dit land of waar ook ook ter wereld een opleiding “hoe het moet”.
@ Hans. Wat zeg je nu? Ik was nog steeds op zoek naar de “gebruikershandleiding” van mijn kinderen
@Hans Ja dat is een goede uitspraak: dat je pas achteraf kunt beoordelen of je het goed of fout hebt gedaan in de opvoeding. Mijn kinderen zeggen nu ze al ‘dik’ volwassen zijn, dat ze blij zijn met de wijze waarop wij ze hebben opgevoed, inclusief de toch wel heftige conflicten die wij weleens hadden gedurende hun tienerjaren. Daar houd ik me maar aan vast en niet aan de woorden van iemand die me vrijwilligerswerk aanraadt omdat ik een meisje van dertien die hele gekke dingen wil gaan doen niet zou begrijpen. Met dat softe gepraat van je kweek je opnieuw een patatgeneratie en ik denk dat Nederland daar niet op zit te wachten!
@Jaap. Ik heb dus vrijwilligerswerk gedaan en er enorm veel van geleerd. Welke ouder heeft er nu ervaring in de omgang met pubers? Zo ongeveer niet een. Dankzij het vrijwillerswerk heb ik een heleboel inzicht gekregen in het gedrag enz. van pubers. Toen ik er als stiefvader mee te maken kreeg had ik dus al een heleboel ervaring. Juist die ervaring kon ik gebruiken ter voorkoming van een “patatgeneratie”, overbodige discussies en dergelijke ongein. Mijn stelling naar de kinderen van mijn (ex)vriendin was, nee is nee, tenzij je met goede argumenten komt. Kortom, ik heb ze gewongen om na te denken en niet te mekkeren en evenmin heb ik de air aangenomen dat ik de wijsheid in pacht heb. Knallende discussies heb ik nooit gehad. Toegeven dat zij, na een aankelijk nee, gelijk hadden heb ik nooit als een probleem ervaren. Eerlijk duurt het langst en ook dat is iets wat kinderen in je weten te waarderen; het heeft de band juist versterkt. Een definitief nee was voor de kids een afgedane zaak, niet op basis van gezag maar op basis van verkregen inzicht en daar kan je nooit genoeg van hebben.
Ik zit zo wat te mijmeren, terugdenkend aan mijn eigen jeugd en puberteit.
Ik heb letterlijk nooit echt speelruimte gekregen, die ruimte nam ik pas, toen ik de deur uitging, eerst intern in een kindertehuis als groepswerkster, een paar jaar later op kamers.
Een wereld ging voor me open en ik ben meerdere keren liftend door Frankrijk getrokken. Op de bonnefooi, slapen onder bruggen, in de duinen onder de blote hemel en ‘s morgens niet weten, waar je ‘s avonds zou slapen….
Terugkijkend kan ik nog steeds met plezier aan die tijd denken, heb er ook de nodige foto’s van. Het was de tijd van flower-power.
Ik heb wel een dubbele moraal hierin, als 1 van mijn kinderen dezelfde intenties had, zou ik mijn hart vasthouden! Tegenwoordig is liften een hachelijke zaak geworden, misschien dat dat ook een rol speelt.
Maar laten we wel zijn, ik was 23, toen ik liftend door Frankrijk trok en hoewel er soms wel eens minder leuke liften waren, heb ik nimmer de gevaren gezien.
Kan een meisje van 13, wat heel goed kan zeilen de gevaren zien, die ze tegenkomt?
Vrijwilligerswerk: ik heb van alles gedaan Jeugdactiviteiten, Sleepin-medewerkster, Nederlandse taal aan buitenlanders, crèche-medewerkster, Slachtofferhulp en tot recent bij Natuurmonumenten.
Van vrijwilligerswerk leer je inderdaad heel veel!
Maar als het kinderen van jezelf zijn, sorry Hans, dat ik het zo zeg, dan reageer je vele malen emotioneler. Als stiefvader zul je er zeker voor je stiefkinderen zijn geweest. Maar inmiddels is dat ook weer ex…
Komen de kinderen nog bij je of vertel je jezelf, dat je het goed hebt gedaan?
Jaap kan het wel zeggen, want hij heeft contact met zijn kinderen.
Prima, dat de rechter de ouders niet uit de ouderlijke macht gezet worden, want dat zou wel heel rigoureus zijn!
Het is de vader van Laura, die zou moeten zeggen: nu nog even niet!
Maak eerst je school af, zeil zo veel als je wilt in de vakanties, doe mee aan wedstrijden om mentale kracht op te bouwen en dan nog kun je de eerste vrouwelijke solo-zeilster worden!
Dat is houden van je kind, verder kijken dan wat jij cq het kind wilt…
Groetjes Jali
Jali. nee, ik zie de kinderen niet meer. Mijn ex wilde dat niet en ik heb er niet op aangedrongen omdat ik geen strijd wilde. Uiteindelijk is het voor kinderen simpeler te accepteren dat je er niet meer bent, dan dat ze steeds weer met twijfels zitten. Of je zoveel anders reageert als stiefvader of als natuurlijke vader weet ik niet. Wat ik wel weet dat ik maanden van slag was nadat de relatie tussen mij en mijn vriendin verbroken was. Het voelde aan of ik mijn kinderen kwijt was; dat is niet uit te leggen in een paar woorden.
Van mijn kant wellicht hard, maar kinderen zijn waanzinnig loyaal waar het de ouders betreft, kinderen vallen hun ouders niet zo snel af ook al worden ze mishandeld.
Wat betreft de ouders van Laura, niet alleen de vader, weten wij veel in hoeverre er zware gesprekken zijn gevoerd en hoeveel discussie er is geweest voor ze hun toestemming gaven?
Ik eindig waar jij begint, we zijn van dezelfde generatie merk ik. Ook ik kreeg geen enkele ruimte, maar ruimte nemen zoals jij heb ik nooit gedaan. Stel je nu eens voor als jouw ouders (en de mijne) ons wel die ruimte hadden gegeven. Waar hadden we nu gestaan?
@Jali en Hans: Ergens zijn wij het wel met elkaar eens. Ik kreeg als kind wel de ruimte en ben dus’vrij’ opgevoed. Natuurlijk ging ik eerst in gesprek als de kinderen iets onhaalbaars wilden. Als het gesprek echter nergens toe leidde, moest ik ze beschermen tgen zichzelf en dat is dus weleens gebeurd. Dat nemen ze me nu niet kwalijk. Integendeel! Jali heeft trouwens gelijk als het gaat om eigen kinderen of stiefkinderen. Er is een verschil in benadering, dat mag eigenlijk, niet, maar het gebeurt wel. Inderdaad Jali, de vader van Laura had moeten zeggen: ‘nu nog even niet”. Zo maakte ik vroeger ook een einde aan de soms oeverloze discussies met mijn kinderen en dat heeft goed gewerkt!
Jali&Jaap. Waar baseren jullie dat verschil in benadering/omgang met eigen of stiefkinderen op? Hebben jullie er ervaring mee of zo? Wat ik gewoon niet begrijp is de enorme betrokkenheid bij Laura en dan toch dit soort uitspraken.
Hallo Hans,
Het lijkt me, dat je het toch moeilijk vindt om te accepteren, dat “stief”kinderen net iets anders is dan eigen kinderen, maar eigenlijk geef je zelf het antwoord al:
“Jali. nee, ik zie de kinderen niet meer. Mijn ex wilde dat niet en ik heb er niet op aangedrongen omdat ik geen strijd wilde. Uiteindelijk is het voor kinderen simpeler te accepteren dat je er niet meer bent, dan dat ze steeds weer met twijfels zitten.”
Zou je het er ook bij hebben laten zitten als het je eigen kinderen waren?
Zou je dan ook zeggen: laat maar, want anders is het zo moeilijk voor de kinderen?
Een voorbeeldje: mijn buurvrouw had een relatie met een man.
Ze had al 3 kinderen uit andere relaties en deze man heeft alle kinderen blijkbaar aanvaard als zijn kinderen. Ze dragen in ieder geval allemaal zijn achternaam.
Samen met deze man heeft ze nog 2 kinderen gekregen.
Vorig jaar is ze van deze man gescheiden en alleen zijn eigen kinderen zijn welkom in zijn nieuwe relatie.
Voor de 3 andere kinderen was hij ook pappa, zo hoorde ik het tenminste in de achtertuin. Hij woont zelfs praktisch om de hoek.
Ofwel, alleen zijn eigen kinderen zijn voor hem belangrijk.
Overigens hoort mijn antwoord eigenlijk meer thuis op de blog van Katya Leendertz.
Mijn buurvrouw is met deze man getrouwd, hij heeft haar andere kinderen aanvaard en binnen een jaar was ze weer gescheiden. Over gold-digster gesproken…
Hij zal een fikse alimentatie moeten betalen voor 5 kinderen!
Overigens heeft hij in de nieuwe relatie alweer een nieuw kind op de wereld gezet.
In mijn optiek zou het sommige mensen onmogelijk gemaakt moeten worden om nog meer kroost op de wereld te zetten…
Maar goed, nogmaals, mijn antwoord hoort meer thuis bij Katya Leendertz.
Groetjes Jali