Ko van Dijk Vertelt

Zaterdagnacht op radio 1 het onderwerp wansmaak. Luisteraars mochten 6 uur lang hun hart luchten over wat zij verstaan onder een goede of slechte smaak. Vanzelfsprekend zijn de meningen divers en zien we dat het oordeel generatie-gebonden is. Over het algemeen ergert de oudere luisteraar zich aan het gedrag, de kleding en de muziek van de jongeren. Niets nieuws want een generatiekloof heeft er door de eeuwen heen altijd bestaan.

Dat vroeger alles mooier en beter was riepen mijn ouders én mijn grootouders ook. In sommige opzichten zullen ze zeker gelijk hebben gehad. Maar als we kritisch naar het verleden kijken dan zijn er toch heel wat zaken op te noemen waar we nu van zeggen: dat was smaakloos. In de jaren en zestig en zeventig kon iedereen zich “kunstenaar” noemen en kreeg hij of zij voor monsterlijke kunstwerken nog een zak subsidie ook. Wie kan zich nog die sokken en truien in fluorkleuren herinneren? Dat was toch een afschuwelijk gezicht?

Over smaak valt niet te twisten, zo luidt het spreekwoord. Een aantal luisteraars gaf aan dat het getuigd van goede smaak om een ander niet om zijn keuzes te veroordelen. Daar zit iets in. Iemand anders wees op het belang van harmonie. Het maakt niet uit of je het huis volpropt met prullen of dat je kiest voor een strak interieur van Jan des Bouvrie. Beide kan smaakvol zijn, zolang alles maar bij elkaar past.

Onder de bellers naar de uitzending een zekere DJ-wansmaak. Deze man heeft er zijn beroep van gemaakt om in kroegen, cafés en discotheken uitsluitend smartlappen te draaien. Hij vertelde er goed van te kunnen leven. Feitelijk wilde hij een baan bij de radio maar dat lukte hem niet. Dat bracht hem op het idee muziek te gaan draaien die niemand op de radio wil horen. Het bleek een gouden greep te zijn. Johan Vlemmix is hem dankbaar.

De C-String

Wie de uitzending helemaal heeft beluisterd zal het met me eens zijn dat een definitie van goede en slechte smaak niet uit de verf is gekomen. Dat was te verwachten. Onwillekeurig ben ik bij mezelf te raden gegaan. Is mijn smaak in de loop van de jaren veranderd? Beslist! Zelfs mijn smaak in letterlijke zin. Drankjes die ik vroeger heerlijk vond, daar gruwel ik nu van. In andere opzichten ben ik toleranter geworden. Zo vond ik een vrouw met een tattoo of een piercing ordinair. Mannen met tattoos, dat waren kampers of Hels Angels. Tegenwoordig kijk ik daar positiever tegenaan. En dat komt omdat een piercing of tattoo het modebeeld beheerst en niets meer met de afkomst van de drager te maken heeft.

Al of niet onder druk van de commercie veranderd dus onze smaak. Er is een hang naar nostalgie waarneembaar. Kijk maar naar ons interieur. Ter compensatie van de harde en meedogenloze buitenwereld zoeken we binnen naar warmte en geborgenheid. We willen ook rust creëren. Dat doen we door grijstinten te combineren met krijtwit, bruin en beige. De meubels zijn groot en duidelijk gemaakt om uit te rusten van de dagelijkse strijd om het bestaan. Dat noemen we dan een loungebank of loungestoel. Ook het behang met motieven uit vorige eeuwen is weer terug van weggeweest.

Ik was vroeger geen liefhebber van lingerie. Dat veranderde toen ik een vriendin kreeg die lingerie als hobby had. Ze leerde me mooi ondergoed te waarderen. Nu moet ik daarbij aantekenen dat zij een donkere huidskleur en een ideaal figuur met de juiste maten bezat. Die vriendin is al jaren uit mijn leven verdwenen. Een enkele keer loop ik langs een lingeriewinkel. Ik blijf altijd even staan. Met een tikje weemoed bekijk ik de setjes. Jammer dat er niemand meer in mijn leven is die ik daar een plezier mee kan doen. Aan de andere kant: je zult maar een vrouw treffen die een string van Nick & Simon of de nieuwe C-string op haar wensenlijstje heeft staan…

Gepost door Ko van Dijk op juli 20th, 2009 om 03:42
Categorie: Algemeen  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.