Maandag overleed Ria Brieffies aan de gevolgen van longkanker op de leeftijd van 52 jaar. Ria was de meest getalenteerde zangeres van de Dolly Dots. Feitelijk dreef de groep op haar muzikale kwaliteiten. Ria kreeg november 2008 te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Ria was niet onmiddellijk verslagen. Ze besloot tot een second opinion en koos daarvoor het VU in Amsterdam. Daar trof ze een professor die nog volop kansen voor een succesvolle behandeling zag. Vervolgens ging Ria de strijd aan. Bij Ivo Niehe kwam ze in april vertellen dat ze dacht het gevecht te kunnen winnen. Ondertussen had Ria de nodige, zware chemokuren achter de rug en zouden er nog enkele volgen. Alle inspanningen zijn dus tevergeefs geweest.
Ria laat een man en twee kinderen achter. Ik kan me de strijd van Ria heel goed indenken. Zolang er nog leven is, is er hoop. En Ria had ook nog iets om voor te vechten, namelijk haar gezin. De artsen in het streekziekenhuisje, waar de eerste diagnose werd gesteld, hadden de kansen van Ria helaas beter ingeschat dan de professor in het academisch ziekenhuis. Of zou de professor ook wel geweten hebben dat Ria het niet ging redden maar was hij geil op media-aandacht? Misschien een boute uitspraak van me maar artsen zijn niet opgeleid op een mens te laten sterven. Het liefst knutselen ze eindeloos door tot in de kist.
Ik heb een goede, nuchtere huisarts waarmee ik graag zit te bomen. Hij weet dat ik contacten in de parawereld heb en was er getuige van dat paragnost Jelle Veeman trefzeker de juiste diagnoses kon stellen. Helaas is Jelle inmiddels overleden. Mijn huisarts gelooft niet in genezing door gedachtekracht. Volgens mijn huisarts maakt het niets uit of jij je bij de diagnose neerlegt of dat je een gevecht aangaat. Kom dus niet bij hem aan met de boeken van Louise L. Hay of andere Goeroes. Hij gelooft dat je het lot niet kunt ontlopen. Ik geloof dat ook en we zien dat nu aan Ria. Stel dat zij niets had laten doen dan acht ik het zelfs denkbaar dat ze nog iets langer geleefd zou hebben. Vergis je namelijk niet in de belasting voor je lichaam van al dat gif wat er bij chemo wordt ingespoten.
Regelmatig haal ik in mijn columns mijn grootvader aan omdat deze man zo’n belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld. Mijn grootvader had een enorme wilskracht en doorzettingsvermogen. Maar zodra hij ziek werd nam hij steevast afscheid van de familie. Hij vond het mooi geweest. Wonder boven wonder knapte hij desondanks altijd weer op. Ik schat dat mijn grootvader minstens tien keer ten dode was opgeschreven en enkele weken later weer vrolijk op straat liep. Uiteindelijk stierf hij op de respectabele leeftijd van 86 jaar. Mijn grootvader was een gelovig mens. Hij was van mening dat niemand voor zijn of haar tijd gaat. “Eens komt God je halen, dan is het je tijd”‘, was zijn gevleugelde uitspraak. Naar dat moment zag hij ook uit. Als hij dan toch weer opknapte had hij er vrede mee want dan had hij blijkbaar nog een aardse taak af te ronden.
De gemiddelde leeftijd waarop we sterven ligt voor mannen zo rond de 77 jaar en voor vrouwen op 83. Daarom accepteren we niet als iemand in de bloei van zijn of haar leven ongeneeslijk ziek wordt. Dat is niet normaal en dus gaan we de strijd aan. Een heel enkele keer wil die strijd zinvol zijn. Ik heb een vrouw gekend die eveneens longkanker kreeg. Maar aan één long. Die zieke long werd weggehaald en twintig jaar later leeft ze nog. Een oom van me kreeg ook longkanker, hij wilde geen chemo en wist nog zeven jaar aan zijn leven te plakken. Een kennis van me wordt succesvol behandeld voor longemfyseem. Hij knapt helemaal op. Iedereen spreekt van een wonder. Op een kwade dag rijdt hij met zijn zoon mee. Het is winter en glad. De auto vliegt uit de bocht. Mijn kennis valt daarbij uit de auto en is morsdood.
In de parawereld lopen nogal wat charlatans rond die beweren mensen met ernstige aandoeningen te kunnen genezen. Er zijn inderdaad spectaculaire genezingen bekend. Maar het zijn zeldzame uitzonderingen. Over het algemeen worden zieke mensen nog eens extra gepakt omdat ze zo kwetsbaar zijn. Het barst van de zogenaamde healers. Met prachtige verhalen kloppen ze geld uit je zak. Ik kan er niet vaak genoeg voor waarschuwen. Maar zijn artsen, die tegen beter weten aan een doodziek lijf blijven knutselen, niet net zo misdadig? Ik vind van wel. Aan de andere kant, als de patiënt er zelf om vraagt… Wat doe je dan….? Dat is een dilemma. Ria kreeg te horen: er valt niets meer aan te doen. Ze legde zich er niet bij neer. Tja, als je aan het leven hecht pak je de laatste strohalm aan.
Ik wens de nabestaanden, vrienden en fans van Ria veel sterkte toe.
Men hoopt altijd op een wonder vooral waneer je nog zoveel hebt om voor en mee te leven .
Iedereen die je bijstaat in deze strijd is een steunende onmisbare factor of dat nu een dokter medium of familie-lid is die in dat wonder mee geloofd ,je hebt ze nodig .
Een klein stukje hoop doet altijd weer leven …
Heel erg om te lezen dat Ria er niet meer is ,toch een stukje jeugdsentiment .
Dapper gestreden helaas heeft het lot anders beslist.
Don’t give up, let’s move on
We’ve got to live again..
@Tanja, de vraag die ik me stelde is: heeft het zin een moeizame strijd aan te gaan? Wel als je kansen groot zijn om te overleven maar bij Ria waren die kansen minimaal. Er zijn vormen van kanker waarbij je weet dat je een goede kans maakt om te overleven. Denk aan borstkanker, baarmoeder(hals)kanker, huidkanker en soms ook darm- en maagkanker. Maar longkanker en slokdarmkanker is vrijwel altijd uitzichtloos.
Zeer mooie en respectvolle fotcompulatie Ko,en inderdaad het lot kan je niet ontlopen.
Esther was altijd mijn favoriet en gelukkig voor haar keerde haar ziekte tot nu toe gunstig om.
Trouwens elke 48 uur sterft er in Nederland een kind aan kanker hoe snel de reguliere er ook bij is !
En heel veel sterkte aan Ria haar dierbaren die nu in deze tijd dit verdriet moeten verwerken.
iedere dr. doet zijn best hoop ik.weer iemand uit mijn jeugd weg.sterkte