Weggerukt uit haar vertrouwde omgeving. Dit kun je een kind niet aandoen! Help Katja terug! Dat staat te lezen op de gelijknamige site.
Katja, geboren in Amerika maar wonende bij haar moeder in Ede, werd op woensdag 27 mei 2009 van een schoolplein “ontvoerd”. De ontvoerder bleek haar biologische vader te zijn. Hij nam Katja mee naar zijn thuisland Amerika. Die zogenaamde ontvoering was echter volstrekt legaal, al denkt de Nederlandse kortgedingrechter daar anders over. Vader Paul Leendertz is van Nederlandse afkomst en woont sinds 1980 in Amerika. Hij bezit de Amerikaanse nationaliteit. De moeder van Katja is Marina Karpenko. Ze is afkomstig uit de Oekraïne maar heeft een verblijfsvergunning voor ons land zolang ze met Paul nog is getrouwd. Dat huwelijk is twee jaar geleden ontbonden. Paul was bang dat Marina Katja meeneemt naar de Oekraïne want dan is hij zijn dochter voorgoed kwijt. Dat was de reden van de “ontvoering.”
Paul was niet onvoorbereid naar ons land gereisd, hij had de Amerikaanse rechter om de voogdijschap verzocht. De Amerikaanse rechter kende Paul die voogdijschap toe. En die geldt dan wereldwijd. Paul verzaakte echter de moeder van Katja in kennis te stellen van het vonnis en van zijn besluit Katja op te halen. Van zijn kant bekeken is dat ook logisch. Marina zou anders met Katja ondergedoken zijn. Immers, welke moeder laat zich haar kind afpakken? Katja zit nu bij haar vader in Amerika. Vrienden van Marina stellen alles in het werk om Katja terug te halen. De kans dat dit lukt is minimaal. Katja is Amerikaans staatsburger. Amerika levert haar onderdanen nooit uit. Iets om over na te denken want Nederland levert wél haar onderdanen aan Amerika uit. Een absurde situatie. Maar daar gaat het nu niet over.
Een kind van acht jaar mag niet zelf beslissen bij wie ze het liefst zou blijven, dat doet de rechter eventueel is samenspraak met de kinderbescherming. De rechter behoort dan te kijken naar de omstandigheden waaronder het kind zo gunstig mogelijk kan opgroeien. De vader van Katja heeft geld en een goede baan als piloot bij Continental Airlines. Hij is inmiddels hertrouwd. Dat zijn pluspunten. Het is me niet duidelijk of Marina in aanmerking komt voor een permanente verblijfsvergunning voor Nederland. In ieder geval heeft ze geen Nederlands paspoort, wel een baan. Het zou dus kunnen dat Katja en haar moeder dit land toch moeten verlaten en dan is de toekomst van Katja onzeker. Nuchter bekeken heeft Katja in Amerika veel meer kansen op een succesvolle carrière dan in Nederland. Maar dat is pas in de verre toekomst van belang.
Nederlandse kinderrechters laten een enkele keer een kind beneden de 12 jaar meebeslissen. Althans, ze worden gehoord. Voor een rechter is het heel moeilijk om te doorgronden of een kind door ouders onder druk is gezet. Jonge kinderen kunnen hun eigen situatie ook moeilijk overzien. Ze houden van pappa en van mamma. Het liefst zouden ze zien dat ouders weer samenkomen. Dat maakt het ook zo moeilijk om een kind voor een keuze te stellen. Ik heb geen idee hoe Amerikaanse rechters hiermee omgaan.
Paul Leendertz wordt in de media afgeschilderd als een brute geweldenaar die vrouwen slaat, en al vier keer eerder getrouwd is geweest met een Russische schone die hij leerde kennen via het Internet. Dan zijn er nog enkele geweldsincidenten die door Paul werden afgekocht en een straatverbod. De afgesproken alimentatie van 250 dollar per maand voor Katja werd nooit door Paul betaald. Dat klinkt niet positief. Je kunt je dan afvragen of Katja in goede handen bij haar vader is.
Waar twee vechten hebben twee schuld. Wie waren die Russische vrouwen die hun geluk in Amerika beproefden? Jong, mooi en belust op geld? De single vrouwen uit het Oostblok staan bekend om hun schoonheid, hun intelligentie, talenkennis, hun niet aflatende zorg voor huis, haard en gezin, hun seksuele kwaliteiten maar ook hun zucht naar geld. Veel geld. Ze leveren kwaliteit maar willen er goed voor worden beloond. Daarom kiezen ze bij voorkeur voor een veel oudere man. Zodra die door heeft dat haar liefde slechts zijn banksaldo betreft komen de problemen. Onze rammende rechter Wicher Wetzinga kan erover meepraten.
Maar als je dan eenmaal een slechte ervaring met een Russsiche Golddigster hebt gehad kijk je wel uit om een tweede, derde of zelfs vierde keer dezelfde fout te begaan. Amerika heeft een groot vrouwenoverschot waarom dan een importbruid? Er zijn dus kanttekeningen te plaatsen bij het gedrag van de vader van Katja. Maar hoe denkt Katja daar zelf over? Die wil natuurlijk terug naar haar moeder. Dat spreekt haast vanzelf. Haar vader kent ze nauwelijks, waarschijnlijk spreekt ze haar moederstaal niet eens of zeer gebrekkig. Weg van je huis, je vriendjes en school, dat is voor een kind traumatisch. Gezien de verbeten strijd tussen de ouders en de gunstige positie waarin Paul verkeert, is de kans dat Katja voor ze volwassen is, haar moeder nog terugziet niet groot. Kun je een kind zoiets aandoen? Nee, dat kan niet tenzij….
Wat weten we eigenlijk af van het leven van moeder Marina Karpenko? Zij plaatste in 1999 een advertentie voor een Westerse trouwgrage man. Paul reageerde daarop. Ze trouwden in 2000 en in 2001 werd Katja geboren. Toen ging het mis. Marina ontkent overigens die bewuste advertentie. Toch is de kans niet ondenkbeeldig dat Marina opnieuw haar geluk gaat beproeven en wie zal ze dan treffen? Is Katja gediend bij een nieuwe stiefvader? Maar nu heeft Katja een stiefmoeder (Olga) die ze ook niet kent. Beide situaties zijn niet ideaal.
De stichting Help Katja Terug is deze week een procedure begonnen om Katja terug naar Nederland te krijgen. Die procedure zal een langdurige, kostbare, juridische touwtrekkerij worden. Vader Paul heeft het meeste geld en de Amerikaanse wet achter zich staan. Ik denk dat het een verloren zaak voor Marina en haar stichting is. Ondertussen kunnen we maar één ding hopen en dat is dat Katja toch nog gelukkig in Amerika wordt.
Update 11 april 2010. We zijn 9 maanden verder en er is veel gebeurd. Inmiddels is wel duidelijk dat moeder Marina slechts op één ding uit is namelijk het geld van haar ex-man Paul. Katya is de inzet. Ondertussen is vader Paul vrijwel geruïneerd. Is Katya het spreekwoordelijke kind van de rekening? Daar leek het eerst wel op. Katya wil echter niet meer terug naar ons land en geniet van de nieuwe situatie. Ze doet het uitstekend op school, heeft een hele schare vrienden om zich heen en voor het eerst in haar leven ervaart ze wat het is om op te groeien in een normaal gezin. Katya heeft vrijheid en mag bellen en spreken wie ze wil. Dat was bij moeder Marina in Ede wel anders. Ook is Katya blij van “oom Maarten” verlost te zijn (de vriend en advocaat van Marina). De strijd tussen de beide ouders is echter nog niet voorbij. Er loopt nog het hoger beroep tegen het besluit van een lagere Amerikaanse rechter inzake het Haags Kinderverdrag. Ook in ons land staan er nog zaken op de rol. Voor de nieuwste updates en andere artikelen over deze zaak klik op deze link.
Ondertussen kunnen we maar één ding hopen en dat is dat Katja toch nog gelukkig in Amerika wordt.
Daar sluit ik me volledig bij aan. Volgens mij heeft Katja ouders, die beiden twijfelachtige motieven hebben.
@Anne, dat laatste wat je zegt dat denk ik ook.
Afschuwelijk om een kind op deze manier uit haar vetrouwde omgeving te trekken .
Hoop maar dat ze gelukkig blijft en niet al te veel schade hieraan overhoud .
Heel erg triest dit een kind wat de dupe is van een scheiding ..te triest voor woorden maar geen uitzondering .
Hallo Ko.
Een glimlach van een kind is vaak weg als er een scheiding staat te gebeuren, want dan word er met het kind gegooid alsof het een bal is. En vaak maakt de vrouw de meeste punten… vooral als het gesprek verstomd of zoals in het verhaal het kind word meegenomen …. waar heen dan ook.
Als het glimlach verstomd komt er vaak angst voor in de plaats bij het kind, angst om te verliezen wat ze het liefst bemind en dat zijn beide ouders.
Vaak weten de moeders dat het kind een goed wapen is … om de man uit te kleden finnancieël dan wel geestelijk maar vaak staat de man in zijn hemd als hij die mag houden.
Ik geef in deze de man gelijk en hij was en is slim geweest om het op deze manier te doen…. hij kent de klappen van de zweep.
De goede moeders uitgezonderd, maar er zijn er bij die misbruik maken van iets wat ze weten te handteren en dat is vaak de vader van het kind weg houden en dan maar tegen het kind zeggen …. ja je vader wou niets meer van je weten.
Ik hoop dat de rechters eens gaan inzien dat de vaders ook net zo veel recht op omgang met hun kind hebben als de moeders… en andersom net zo!!
Dus Ko…. duim op voor deze vader en dat het een voorbeeld mag zijn voor vele.!!!
Mooi verwoord Andre
Dit kun je toch goddomme niet menen André? Het gaat er toch helemaal niet om wie gelijk heeft? Als ouders eens één ding leerden nadat hun relatie naar de knoppen is….. nl. dat de kinderen rechten hebben!! Zo vaak zijn het de kinderen die letterlijk het kind van de rekening zijn. Ik word daar zo pist van!. Als je als vader je kind ontvoerd of als je als moeder je kind van de vader weghoud heb je géén recht meer op je kind, vind ik. Je houdt nl. helemaal niet van je kind, je bent dan alleen maar een egoïst!! Dit kind… wat opgegroeid is tot nu toe bij de moeder zal hier weldegelijk een enorm trauma van oplopen… tuurlijk! En wie ben jij als ouder dat je dát jouw eigen kind aandoet? ik word hier altijd zóóó’misselijk van!!!
Vooral veel over de grens neuken mensen!
Erg zielig die kinderen die allemaal het slachtoffer worden van de gekkigheden van volwassene mensen die denken dat er achter elke wens ook geluk is te vinden of menen die wens in vervulling te moeten laten gaan. Verschrikkelijk
Wellicht is het vergroten van de status alsmede bevoegdheden van bezoekbegeleiders ook in bijzondere situaties gespecialiseerde begeleiders een uiteindelijke oplossing. Ik heb voor jeugdzorg een aantal jaren speciale begeleiding gedaan voor verslaafde moeders die hun kind mochten bezoeken. Dat vraagt inderdaad wel iets meer ervaring en aanpak. Ik denk dat daar eens beter naar moet worden gekeken. Ook naar bevoegdheden zodat eventueel een begeleider ook een heel weekend zou kunnen worden ingezet of eventueel gelijk ondersteuning zou kunnen krijgen bij problemen. Het opgroeien dus zien van beide ouders is denk ik essentieel voor het kind. Trouwens ik heb het altijd met veel liefde gedaan en nooit problemen ondervonden. En deed het vrijwillig. Misschien een tip voor ervaren mensen gepensioneerde politiemensen bijvoorbeeld die nog iets willen blijven doen.
“De single vrouwen uit het Oostblok staan bekend om hun schoonheid, hun intelligentie, enz en ook hun zucht naar geld. Veel geld. Ze willen er goed voor worden beloond. Onze rammende rechter Wicher Wetzinga kan erover meepraten’.
Ook een dokter uit Nuenen, een zeker Edwin de W. die zijn Filipijnse vrouw niet meer zo zag zitten, haar vermoordde en haar begroef in zijn tuin. Voor de rechtbank houdt hij ( en vooral advocaat Spong) een mooi verhaal en krijgt in hoger beroep slechts 2 jaar voor het bezit van kinderporno en het verbergen van het lichaam maar voor de moord krijgt hij vrijspraak. De vrijspraak veroorzaakte in Nuenen toen veel opschudding.
Rest van je verhaal was erg informatief. Toen Katja ontvoerd werd was ik daar vlakbij maar niks gemerkt toen.
Wolfje…
Een paracetamol kan hulp bieden…. kinderen verliezen altijd bij een scheiding en hoe of wat is dan niet belangrijk… maar ik blijf bij mijn verhaal … ookal zit ik nou wel te trillen door jou uitspraak… ik weet er alles van dus vertel mij nou niets heb het meegemaakt en overwonnen kind goed groot gebracht en dat zonder steun van moeder dus niet zuren. En ze heeft nou genoeg liefde voor haar moeder en meerderen… dus vertel mij niet hoe of het gaat….
Wolfje :Als je als vader je kind ontvoerd of als je als moeder je kind van de vader weghoud heb je géén recht meer op je kind, vind ik. Je houdt nl. helemaal niet van je kind, je bent dan alleen maar een egoïst!!
Houden van kan soms erg ver gaan zeker waneer het belang van het kind juist voorop staat .Ik zou ala minuut de kinderen van hun vader wegnemen waneer deze niet in staat zou zijn ze op te voeden waneer er gevaar is ook al lijkt het van de buiten kant gezien niet zo .
Liefde voor een kind maakt je inderdaad egoistisch maar ook waakzaam .
Wie weet wat in dit geval de reden is geweest dat vader dacht er goed aan te doen zijn dochter daar weg te halen ?
Aan de andere kant ben ik het met je eens de manier waarop is een trauma voor zon meisje weg uit haar vertrouwde omgeving maar er zijn ook verhalen waarin moeders slecht voor hun kinderen zorgen zo slecht dat dit al een trauma op zich is .Men weet het niet in dit geval .
Ben het met je eens dat een scheiding voor een kind al traumatisch genoeg is een kind ziet beide ouders liever samen ,en op deze manier weggerukt worden uit je omgeving zonder je moeder nog te zien je vriendjes je eigen slaapkamertje je vertrouwde omgeving …al met al is het ontzettend triest mag hopen dat dit meisje alle liefde krijgt die ze nodig heeft met nog een beetje extra ..triest dit he
@André,
Ook ik weet wat het is voor een kind is om weggerukt te worden uit zijn eigen omgeving. Dat is ook de reden van mijn , jazeker, felle reactie. Ik kan het nl. niet begrijpen dat je een duim opsteekt voor ontvoering. Begrijp de paracetemol niet en ook niet waarom je trilt, maar als je zelf bepaalde uitspraken doet kun je reacties verwachten.
@Tanja,
Tuurlijk is gevaar, verwaarlozing, mishandeling enz. enz. een ander iets, maar dat weten we in dit geval niet, toch? Denk ik. Dus waar het nu even puur omgaat is dat dit kind de zoveelste is van egoïsme van een van de ouders. Anders kan ik het niet zien en dat maakt me boos en verdrietig. Ik zou… Goddomme… ja ik gebruik dat woord weer André… dat mensen dát eens begrepen… wat ze de kinderen allemaal aandoen!!!
Wolfje,
Het is goed… maak je niet druk, het kind staat in dit alles voorop en zo hoort het ook!
Misschien kijken we anders tegen de zaak aan maar we weten dat het belang van het kind voorop moet staan.
Waar je kind ook is het is altijd een groot gemis als het niet bij je is, en het is daarom schande dat het vaak niet evenredig verdeelt is …. maar het belangrijkste moeten we niet vergeten en dat is het geestelijk welzijn van het kind….
En daar zijn we het allemaal overeens, en zo zijn we allemaal vrienden omdat we allemaal vinden dat er niets belangrijker is dan het welzijn van je kind!!!
@André,
“Het is goed… maak je niet druk, het kind staat in dit alles voorop en zo hoort het ook!”
Juist. Fijn dat we mekaar toch begrijpen. Geloof me… ik weet hoe vaak vaders de klos zijn dankzij vervelende moeders. Andersom zijn er ook weer genoeg vaders die het gewoonweg laten afweten, maar daar gaat het allemaal niet om en dat is het hem juist. Vecht mekaar kapot wat betreft je huis, boot en/of je bankrekening, maar ga niet proberen ‘slim’? te zijn wat je kind betreft. Een kind is geen ding! En geen enkel kind gaat veel van je houden door dit soort acties. Een kind onthoud en je krijgt uiteindelijk daarvan zelf de rekening. Al is dat jaaaaren later!
En ja…even goeie vrienden André! Ik ben fel, jazeker, laat dan lekker mijn emotie op zo’n onderwerp gaan, maar ben nooit boos op personen. Ok?
Lieve groet, Wolfje
Wolfje …
Oke…….
Lieve Groet terug !!!
Gescheiden ouders beseffen soms echt niet wat het met je kind kan gaan doen! Als beide voogd zijn is het juist de kunst om toch een goede relatie met elkaar te hebben juist om de kinderen! Wat er gebeurd is met Katja zal haar altijd achtervolgen. Ik hoop voor haar dat ze terug mag gaan naar de plek waar ze opgroeide. Echter is het nooit te laat als ouder om goede afspraken te maken wat betreft de omgangsregelingen. Als ouders wil je allebei het beste voor je kind!
In de basis zijn de scheidende ouders egoïsten ten opzichte van hun kinderen. Veel te vaak sneeuwen de belangen van de kinderen onder de ‘sores’ van de ouders die het ineens niet meer met elkaar zien zitten.
Kinderen kunnen stuurloos raken en kunnen het verkeerde pad opgaan met alle gevolgen van dien. Het is niet zo raar dat er zoveel ‘verdwaalde’ mensen rondlopen die geen gevoel hebben voor moraal en respect tegenover hun medemens en de samenleving.
Peter.
Een kind kan ook stuurloos raken ookal zijn de ouders dan wel “gelukkig” getrouwd… maar het is voor een kind beter om gescheiden in “vrede” te leven dan samen in strijd.
Maar verdwaalde menwsen heb je overal en dit komt niet speciaal voort uit gescheiden ouders. En het recpect zal toch van vele dingen moeten komen met als voorbeeld de vader en de moeder of ze nou samen zijn of niet.
De maatschappij van tegenwoordig maakt dat personen vervreemd raken van hun moraal en kinderen nemen liever het negatieve gedrag over omdat dit makkelijker en spannender is.
Maar respect moeten wij ze voordoen als volwassennen elkaar al de kop in slaan …. vind je het dan gek dat een kind het gedrag over neemt, of de ouders nou getrouwd zijn of niet.
Dus scheiden is niet de oorzaak van een gedrag dat door de maatschappij wordt veroorzaakt en de maatschappij zijn wij….. dus laten wij het eerst zelf beter doen en respect geven, en hier heeft scheiden niets mee te maken.
Het is dus niet allemaal goud wat er blinkt.
Ik wil hier wel iets over zeggen:
Ik ben ruim 20 jaar geleden gescheiden, nog steeds is dat een heel bewuste keuze geweest, waar ik nog geen dag spijt van heb gehad.
Soms is genoeg ook genoeg!
Er was geen ander in het spel, was ook niet vreemd gegaan, iets wat ik van hem niet kan zeggen. Het is zelfs de aanleiding geweest tot de scheiding.
Hij was verliefd op een ander en liet mij met 3 hele jonge kinderen zitten.
Hierna ben ik gaan nadenken: welke liefhebbende man laat vrouw en kinderen zitten om een verliefdheid.
We zijn weer bij elkaar gekomen, maar er veranderde niets.
Hij werd steeds weer verliefd op anderen, wilde niet werken en slokte alle bijstandsgeld op voor zijn welzijn.
Genoeg is genoeg en ik was rijker met hem dan zonder hem!
Seksueel stelde het niets voor, hoewel ik meer ervaren was dan hij.
Hij kwam nooit verder dan even rampetampen, waarna ik examen moest afleggen of hij het wel goed gedaan had. Nou nee, maar dat durfde ik in die tijd niet echt te zeggen, want dan hadden we bonje.
Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en ben van hem gescheiden.
Waarna de pleuris uitbrak.
Ik heb zelf een hele nare jeugd gehad, dus mij was er alles aan gelegen om een goed contact tussen vader en kinderen te behouden.
Dit wist hij, leve het vertrouwen, dus pakte hij mij op het meest dierbare in mijn leven: mijn kinderen!
Hij wilde geen contact meer met de kinderen en vertelde rond, dat hij geen contact mocht hebben, het klassieke verhaal van de moeder, die haar kinderen weg hield van de vader.
Ik moest boeten, hoewel hij al binnen 2 maanden iemand anders gevonden had met wie hij ook getrouwd is, al ruim 15 jaar.
Ik heb mijn kinderen groot gebracht met alle liefde, die ik in mijn heb.
Zij mochten niet de dupe worden van deze scheiding.
Nu ben ik 20 jaar verder en 2 van mijn 3 kinderen laten mij vallen, niet omdat ik een slechte moeder ben geweest, maar ze hebben een vader gemist en zijn te liefdevol opgegroeid.
Mijn ex-man leunt achterover: laat de kindertjes tot mij komen…
Ik walg van dit soort ontvoeringen, want ook daarmee heeft mijn ex-man mij gedreigd, waardoor ik uiteindelijk in een opvanghuis terecht gekomen ben.
Hoe kunnen kinderen zeggen, dat ze te liefdevol opgegroeid zijn?
Ik ben geen onnozel gansje, wat makkelijk in een valkuil trapt na een scheiding.
Geen enkele foto is verscheurd en zijn adres lag voorin in het adresboekje.
Mijn kinderen altijd voorgehouden, dat ze contact mochten zoeken en dat meende ik ook.
Kinderen hebben recht op hun roots, die zowel vader als moeder in houden…
Onlangs heb ik van mijn oudste dochter te horen gekregen, inmiddels ruim 30 jaar, dat ze een vader gemist heeft en wij een te beperkt leventje hadden.
Ach, mijn ex-man betaalde geen alimentatie, wilde geen contact en stuurde kaartjes, hoe zeer hij hen miste. Als ik zei, dat dit niet hoefde en hij gewoon contact mocht hebben met zijn kinderen, haakte hij af.
Ik moet lijden tot ik in de kist lig…
Zijn haat is wereldomvattend!
Tot op de dag van vandaag begrijp ik het niet, dat iemand zolang en zo diep kan blijven haten. Er werkelijk alles aan opoffert.
Ik kijk in de spiegel en vind mezelf niet bijzonder knap: ik kijk een beetje scheel, mijn tanden dansen de horlepiep in mijn mond, ik ben een heel klein onderdeurtje, wat is het probleem?
Hoe is het mogelijk om zo intens te blijven haten en onderuit halen?
Nuchter bezien is het zijn probleem, maar door zijn mooie praatjes raak ik mijn kinderen kwijt.
Ik kan niet tegen hem op, want ik lieg en bedrieg niet, ik ben wie ik ben.
Geen onnozel gansje, maar tegen leugens kan ik niet op.
Ik ben ook geen woordkunstenaar!
Ik beheers de Nederlandse taal en ben daar trots op.
Ik mis soms de cabaretiers, die met taal konden spelen.
Deze vader heeft misschien het recht aan zijn kant, maar houdt geen rekening met het kind.
Op de leeftijd van Katja passen kinderen zich heel snel aan, de problemen komen pas later.
Dat is iets, wat ik nu wel gemerkt heb, hoewel ik destijds hemel en aarde probeerde te bewegen.
Als een ouder kwaad wil en niet in staat is om voorbij de eigen teleurstelling te kijken, zijn kinderen nog steeds de inzet, hoe triest ook voor kinderen.
Tegelijkertijd denk ik, dat we overgaan naar een heel nieuwe wereldorde.
Kinderen groeien op in een crèche, school neemt de opvoeding over en kinderen zijn alleen nog maar voor de voortplanting van het geslacht.
Het is een kwestie van tijd, dat je jezelf voortplant om het kind vervolgens te laten opvoeden door anderen.
Werk en carrière staan dan voorop en kinderen zijn niet meer dan de familie-naam in stand houden. Een soort Harry Potter in moderne vorm: Jouw vader/moeder was….
Ik moet afsluiten, mijn jongste dochter komt binnen en zij houdt nog van mij…
Een kostbaar iets…
Groetjes Jali
Jali …
Mijn Compliment… met het van je afgooien van de last die je draagt, goed geschreven en gedaan. !!!