Voelen de nabestaanden de plotselinge dood van hun geliefden aankomen? Of is het de Kosmos die ons een teken geeft? Het is de vraag die ik me vanavond stelde bij een aflevering van Hello Goodbye. Aanleiding daartoe was het verhaal van een vrouw wie haar man, Vincent, totaal onverwacht een dodelijk ongeluk trof. Vincent was een geoefende marathonloper, een sportman in hart en nieren. Een mooie man ook om te zien. Enkelen uren voor zijn dood hadden ze ‘s morgens in de tuin gezeten. Zonder een speciale aanleiding spraken ze over hun leven dat zo goed verlopen was. Over hun liefde voor elkaar, het succes van hun kinderen en de plannen voor een nieuwe onderneming. Het was een gelukzalig moment.
Vincent ging zijn dagelijkse trainingsrondje maken. Zijn vrouw stapte in haar auto om naar een werkafspraak te gaan. Onderweg zag ze haar man hardlopen. Ze realiseerde zich nogmaals hoe goed ze het met hem getroffen had en hoe mooi hij liep. Natuurlijk had ze hem vele malen een marathon zien lopen maar juist vandaag werd haar aandacht extra naar hem toegetrokken. Ze zwaaide naar elkaar. Dat gebaar zou de laatste groet zijn. Diezelfde middag kwam de onheilstijding, Vincent was een bizar ongeluk overkomen en dood. Tot op de dag van vandaag onbegrijpelijk voor een sportman die zo vol in het leven stond. Zijn vrouw koestert het gelukzalige moment dat voorafging aan de dramatische gebeurtenis die een einde aan haar sprookjeshuwelijk zou maken.
Enige tijd geleden, ik meen dat het bij de KRO was, het verhaal van een meisje dat altijd door haar vader naar school werd gebracht. Op een dag wilde ze geen afscheid van hem nemen. Ze smeekte hem om ‘s middags in de stad samen te winkelen. Haar vader was een drukbezette zakenman, hij nam nooit vrij van zijn werk. Toch besloot hij gehoor te geven aan de voor hem uitzonderlijke smeekbede van zijn dochter. Die bewuste middag gingen ze uitgebreid lunchen en shoppen. Het zou de laatste keer zijn. Dezelfde avond overleed hij volkomen onverwacht aan een hartaanval.
Mijn vader was een kerngezonde man. Nooit ziek en nog recent medisch gekeurd voor de verlenging van zijn rijbewijs. Op zaterdagmiddag ging hij altijd met mijn moeder winkelen. Dan namen ze dikwijls een vers bosje bloemen of wat nieuwe plantjes mee. Ze staan bij de bloemist te wachten om af te rekenen. Mijn vader ziet een prachtig grafstuk liggen met witte rozen. Hij wijst dat grafstuk mijn moeder aan en zegt: “mocht ik ooit eerder komen te overlijden dan jij, dan wil ik precies zo’n grafstuk op mijn kist.” De bloemist hoort dit mijn vader zeggen en begint te lachen. “Ach, meneer van Dijk, u hebt het eeuwige leven. Tegen de tijd dat we u moeten begraven, ben ik met pensioen!” Nog dezelfde avond wordt mijn vader beroerd. Hij overlijdt aan een acuut gescheurde buikaorta. De bloemist was met stomheid geslagen toen ik hem belde en hij het onverwachte overlijden van mijn vader vernam. Het grafstuk op zijn kist had dus een bijzondere voorgeschiedenis.
Jelle Veeman, een van de beste paragnosten die we ooit in ons land hebben gehad, verzekerde me dat mijn vader zijn dood niet heeft zien aankomen. Wel zag hij het grafstuk als een waarschuwing vanuit de Kosmos naar mijn moeder toe maar die zag de aanwijzing niet. Dat is begrijpelijk want mijn vader mankeerde nooit iets.
Anders dan bij een ernstig ziekbed is de plotselinge dood voor de nabestaanden een extra trauma omdat ze zich er niet op konden voorbereiden. Hoe vaak horen we van de achterblijvers niet: “ik had nog zo graag afscheid willen nemen maar dat werd me niet gegund….” Ik ben al vele jaren overtuigd dat ons leven hier op aarde niet door ons zelf te beïnvloeden is. En dat niemand gaat voor zijn of haar tijd. Sommige paragnosten beweren dat ze het tijdstip van onze dood kunnen zien. Maar als de paragnost integer is zal hij daarover geen uitspraken doen. Indien het tijdstip van ons heengaan van te voren staat geprogrammeerd dan is het denkbaar dat de Kosmos ook weet welk een impact dit heengaan op de achterblijvers heeft.
Worden we subtiel gewaarschuwd? Als we naar de verhalen hierboven kijk denk ik van wel. Alleen pakken we die subtiele aanwijzingen niet altijd op. Misschien is de boodschap dat we vaker naar onze inwendige stem moeten luisteren zoals de vrouw en het meisje hierboven hebben gedaan. Ook al begrijpen we niet het waarom. Mijn laatste grote liefde besefte maar al te goed dat ons leven, ongeacht leeftijd, niet eeuwigdurend is. Ik herinner me nog haar vaste uitspraak: “Ko, ook al heb je ruzie, geef elkaar altijd een kus voor het slapen gaan. Je weet immers maar nooit of je ook nog samen op zult staan…”
Mooi en ontroerend stuk dit .Ik weet niet of we van te voren een seintje krijgen om afscheid te nemen ik denk eigenlijk zelf van wel
Dit soort verhalen zet je dan wel weer aan het denken .
Als iemand nog kerngezond is denk je ook niet aan een afscheid en luister je niet altijd naar dat onbewuste seintje .
Bij mijn oma zat ik samen met mijn moeder 2 dagen aan haar bed te waken we wisten allemaal dat het niet lang meer zou duren ik wilde niet weg en je kon me met geen mogelijkheid bij mijn oma weg krijgen .Ik hield alles in de gaten
luisterde of ze nog wel ademde aaide haar gaf een stokje om aan te zuigen voor vocht en hield ook mijn moeder in de gaten .Om kwart over drie snachts werd er gebeld
naar het ziekenhuis waar mijn oma lag op dat zelfde moment lag mijn toen nog schoonvader op de ic in een ander ziekenhuis
mijn ex belde naar het ziekenhuis dat ik terug moest komen omdat hun gebeld werden vanuit het ziekenhuis waar hij lag dat het niet goed met hem ging .Iemand moest er bij onze dochter blijven en midden in de nacht viel er geen oppas te krijgen .
Mijn ex zou anders gaan en onze dochter alleen laten (ze was toen 2 )
Ik was om 4 uur thuis en om half 7 kreeg ik telefoon tanja blijf rustig ik moet je wat vertellen …..
Mijn oma stierf die dag en mijn schoonvader knapte wonderbaarlijk op .
En ik wist het zodra ik weg ga …gaat ook oma weg kan er nu wel weer om huilen ze heeft me deels groot gebracht en ik wist het echt als ik ga dan zie ik haar nooit meer
Ik denk dat ik er niet bij mocht zijn en dat dit van te voren is besloten.
Tanja, roerend verhaal. Ik denk dat voor sommige mensen het afscheid te zwaar kan zijn. Ik kan me voorstellen dat je het moment van opstappen emotioneel niet kunt delen, met hen die je het dierbaarst zijn. Ze is niet gegaan zonder jou, maar juist met jou in haar hart. Maar het begrip doodgaan daar is zo weinig over bekent. Hoe gaan we dood, zakken we weg in het onbewuste. Volgens de theosofische leer, is het een kunst om bewust te sterven maar hoe leren wij dat en wat betekent het? Elke avond als we in slaap vallen, nemen we zonder moeite afscheid van ons dagelijks bewustzijn.
Het is dat we met een biologische tegenhanger zitten een natuurwet, die zegt “het leven moet doorgaan”. Maar geestelijk nemen we toch al veel eerder afscheid. Elke dag weer, afscheid van vrienden, van jeugd, van verlangen naar.
Vreemd, ik moet opeens denken aan de sterfdag van mijn vader. 8 mei 1976, de dag voor moederdag, bloemen hadden we zelf in de tuin, dus die werden nooit gekocht. Die ochtend bracht mijn vader voor mijn moeder een grote bos bloesemtakken mee naar huis, ze bloeiden in een wal achter onze wei, hij vond ze zo mooi, van mij alvast voor moederdag. Die dag heeft hij niet meer gehaald, nog geen uur later was hij aan een acute hartstilstand overleden. De takken hebben gestaan, tot het echt niet langer mee ging.
Dit verhaal spreekt mij erg aan want toen ik 18 jaar was verloor ik mijn vader aan een hartstilstand zonder dat ik maar iets van afscheid heb kunnen nemen. Wat het voor mij nog erger heeft gemaakt is dat ik van te voren al allerlei hele sterke (paranormale) boodschappen doorkreeg over wat er stond te gebeuren. Ik had zoiets nog nooit eerder meegemaakt, dus ik raakte alleen maar in de war van die boodschappen en twijfelde aan mijn eigen geestelijke gezondheid. Nu ben ik bijna net zo oud als mijn vader toen hij overleed en nog bijna dagelijks denk ik er aan en heb ik schuldgevoelens over het feit dat ik die boodschappen niet serieus heb genomen en of, als ik dat wel gedaan had, ik zijn leven nog had kunnen redden.
Ruud@
Het leven van jou vader had je niet kunnen redden … je had er alleen wat anders tegenover kunnen staan en de tijd die je nog had met je vader nog goed gebruikt.
Maar dat wat je binnen krijgt over iemand die naar het eeuwige gaat, kan je wel de familie inlichten of een van hen die jij goed ken. Maar de dood tegenhoude kan je niet, dan gebeurd dit wel een andere keer.
Er anders mee om gaan dat was een mogelijkheid die je niet gebruikt heb …. maar het wordt jou niet kwalijk genomen.
Troost je met de gedachten dat je jou vader niet van de dood had kunnen redden je had hem kunnen waarschuwen en hopen dat hij het geloofde wat je vertelde. Maar de man met de cikkel was toch gekomen.
@André,
Bedankt voor je mooie en aardige reactie, maar het vervelende is dat wat jij beweert en ook anderen al tegen me gezegd hebben, niet te bewijzen is dus daarom blijft dat toch altijd knagen.
Ruud het bewijs ligt in jou hart en heel diep van binnen weet jij dat ook,het blijven knagen is jou ongeplaatste schuldgevoel die jij nog niet van jou af hebt kunnen zetten.
Daarom biedt ik jou een gratis reading aan daar hebben we Derek niet voor nodig.
@Michael,
Wat is iedereen aardig vandaag. Van jouw aanbod wil ik wel een keer gebruik maken. maar ik schuif het nog even voor me uit want momenteel kamp ik met dubbelzijdig verstopte buizen van Eustachius wat maar niet over wil gaan. Ik hoor dus heel slecht en vervormd omdat mijn trommelvliezen naar binnen worden getrokken. Als iemand me van afstand kan genezen hiervan, kan mijn dag helemaal niet meer stuk
.
Trouwens voor alle duidelijkheid Michael, mijn opmerking laatst bij het Marianne Vaatstra onderwerp was ironisch bedoeld t.a.v. Derek. Dus die hebben we inderdaad niet nodig.
Deze column doet me denken aan mijn schoonvader, volgens mij heb ik hier al eerder over geschreven:
Mijn ex-man was jarig en zijn ouders hadden een griepje, dus gingen wij op die dag bij hen langs. Het was op vrijdag.
Ik heb een gesprek gehad met mijn schoonvader, hij was het leven een beetje moe…
Na afloop fietsten we naar huis en ik huilde tranen, want ik voelde, dat hij niet lang meer zou leven. Mijn ex-man een beetje nijdig: hallo, het is mijn verjaardag!
De volgende dag hield hij een feestje voor zijn verjaardag op zijn flat en ik reed met mijn schoonzusje mee. Ik vertelde, dat haar vader niet lang meer te leven had, enigszins naïef, maar ik had zoiets nog niet eerder meegemaakt.
Op maandag ontving ik een brief van mijn schoonzusje, dat ze niets meer met me te maken wilde hebben, ik spoorde niet!
Maandagavond werd mijn ex-man gebeld: zijn vader was met spoed naar het ziekenhuis gebracht, of hij wilde komen.
Ik wist toen, dat dit het einde zou zijn en wenste mijn ex-man sterkte.
De hele nacht ben ik wakend geweest, zag dingen en om 5 uur wist ik, dat mijn schoonvader was overleden. En inderdaad, een kwartier later belde mijn ex-man, dat zijn vader om 5 uur was overleden.
Achteraf hebben we die nacht geverifieerd en alles wat ik “gezien” heb, is ook zo gegaan.
Nog een voorval:
Ik heb bij Slachtofferhulp gewerkt, waar ik een hoogbejaarde vrouw ontmoette, die bijna slachtoffer was geworden van een tasjesroof.
Het was een geweldig mens met heel veel humor, ik kon ook goed met haar lachen, maar we konden ook goed praten met elkaar.
Het is uitgegroeid tot een vriendschap en ik ging regelmatig bij haar langs.
Op een dag kreeg ik een kaartje van haar of ik langs wilde komen, dit heb ik ook meteen gedaan. Op dat moment wisten we beiden, dat het de laatste keer zou zijn.
Ze heeft me nooit geld gegeven, maar op die dag kreeg ik een briefje van 10 gulden van haar. Soms voel je, dat je niet moet weigeren…
Korte tijd later had ik onverklaarbare pijnen, een paar dagen lang, kroop bijna over de grond van de pijn.
Vervolgens kreeg ik het bericht, dat ze overleden was en was uitgenodigd voor haar begrafenis. Het was een hectische dag, want op die dag verliet mijn oudste dochter het huis, maar ik wilde ook naar de begrafenis van deze bijzondere vrouw.
Tijdens en na de begrafenisplechtigheid kreeg ik pas door, welke rol ik in haar laatste levensjaren heb gespeeld. Ze had mij meer verteld dan aan wie ook in haar familie!
Dat niet alleen, de dagen voor haar dood heeft ze lopen sjouwen met spullen in haar appartementje tot ze er bijna bij neerviel.
Opeens viel het kwartje met mijn onverklaarbare pijnen vlak voor haar dood.
Het tientje heb ik nooit uitgegeven, bewaard als een herinnering aan een bijzondere vrouw!
Noch mijn schoonvader, noch deze vrouw had ik kunnen redden, het kaarsje was op.
Zo ervaar ik het!
Wel denk ik, dat we signalen krijgen, die helaas lastig te interpreteren zijn op het moment zelf. Meestal pas achteraf kun je zeggen: ik heb het gevoeld, ik heb het geweten.
Groetjes Jali
Het is alsof de Eindhovense crimineel Reginald ‘Reggie’ Koenders die zaterdag de eerste april in 2000 zijn gewelddadige dood voorvoelde. ’s Nachts had hij in een droom al zijn familieleden als in een afscheid voorbij zien gaan. Nadat Koenders zijn zus aan het ontbijt over de vreemde nachtmerrie had verteld en hij met haar en zijn zwager op de Woenselsemarkt inkopen had gedaan, kwam er daadwerkelijk een moordaanslag waarbij de drugsdealer zijn laatste adem uitblies
http://www.antivries.eu/wordpress/2009/06/13/is-danny-wel-de-koele-killer-of-blunderd-om-en-politie/michael/
Ik weet het niet. het is nl. ook zo dat we de herinneringen aan de uren of dagen voorafgaand aan de dood van een geliefde overanalyseren en speciale betekenis gaan toekennen.
dat kun je achteraf met elk uur, elke dag doen.
Ik denk dat die factor ALTIJD een rol speelt.
de mens is er een meester in bep. dingen in zijn leven te overschatten , en andere zaken te onderschatten. de mens is niet zo goed in waarheid. Als ie dat wel was, had ie de geliefde wel tegengehouden om te gaan hardlopen…
@Renzo, ik ben dat gedeeltelijk met je eens. Van de drie voorbeelden die ik gaf kun je van het eerste voorbeeld zeggen (Vincent) dat de vrouw betekenis heeft toegekend aan het samenzijn die ochtend maar als ze wat dieper in haar herinnering zou tasten dan hebben dit soort momenten zich vaker voorgedaan.
Het verhaal van dat meisje is veel opmerkelijker. Evenals het grafstuk dat mijn vader zelf uitzocht. Er zijn op het Internet wel meer van deze story’s te vinden. Natuurlijk kun je zeggen het was toeval maar in de paranormale wereld geloven we daar niet zo in.
Neemt niet weg dat een gezonde dosis scepsis zeker op haar plaats is. Maar wat ik belangrijker vind is de troost die sommige mensen kunnen putten uit die bijzondere ervaringen.