Ko van Dijk vertelt

Opnieuw moet Cees Renckens, de voorzitter van de vereniging tegen de kwakzalverij, in ‘t stof bijten. Er blijken in ons land ook nog verstandige en objectieve rechters te bestaan. Die waren van mening dat Jomanda weliswaar ernstig te kort is geschoten maar dat Millecam zichzelf had wijsgemaakt een bacteriële infectie te hebben opgelopen. De aanklacht tegen Jomanda: “medeverantwoordelijk voor de dood van Millecam” werd door de rechtbank afgewezen.

Alvorens ik mijn lofzang op de rechterlijke macht voortzet wil ik duidelijk stellen geen fan van Jomanda te zijn. Daarnaast ben ik, net als de vereniging van de heer Renckens, de mening toegedaan dat er in de alternatieve gezondheidszorg nogal wat kwakzalvers rondlopen. De vraag is echter of de alternatieve hulpverleners jaarlijks op z’n minst 1700 geregistreerde, dodelijke missers maken zoals de collega’s van dr. Cees Renckens dat doen. De alternatieven worden evenmin zwaar gesponsord door de medicijnenmaffia. Daarnaast halen de alternatieve kwakzalvers bij lange na niet het vorstelijke specialisteninkomen van Renckens en de zijnen.

De motivatie achter “de heksenjacht” van Renckens heeft alles met geld en geknakte ego’s te maken. Als Renckens met zijn vereniging werkelijk iets zou willen betekenen voor de kwaliteit van onze gezondheidszorg dan pakt hij de klungels onder zijn eigen collega’s aan. Daar valt een hoop eer te behalen zo blijkt bijna dagelijks. De echte kwakzalvers zijn niet de Jomanda’s maar reguliere artsen waarvan verwacht mag worden dat ze hun vak verstaan. Wie klaagt over hun handelen belandt bij het medisch tuchtcollege en wacht een moeizame, vrijwel uitzichtloze strijd.

Jomanda heeft zich geen enkele keer in de rechtszaal laten zien. Dat is dom. De rechters gaven bij de eerste zitting blijk van hun ongenoegen over haar afwezigheid. Het niet verschijnen wordt als minachting van de rechtbank gezien en daar zijn rechters zeer gevoelig voor. Die houding leverde Jomanda een gerechtelijke reprimande, maar geen veroordeling op. Wellicht hadden de rechters milder geoordeeld als Jomanda wel in het beklaagdenbankje gezeten had. Edoch, de toverkol kan haar werk omgehinderd voorzetten en dat is wat de zaak Millecam betreft ook volkomen terecht.

Jomanda gaat vrijuit maar dat geldt niet voor twee artsen die gelijktijdig waren aangeklaagd. Toch een succesje voor Renckens? Ja, in zekere zin, hoewel de twee beklaagden geen straf kregen opgelegd. De rechtbank was van mening dat hun naam en goede eer door de publiciteit rond Millecam zodanig in diskrediet was gebracht dat ze voldoende waren gestraft. Bovendien waren deze twee artsen al door het tuchtcollege op de vingers getikt. Aha, het medisch tuchtcollege doet dus wel goed werk? Vergeet het maar… Het tuchtcollege berispt alleen de reguliere artsen als ze naast hun normale behandelingen iets “alternatiefs” doen.

De aanklager kan nog in hoger beroep. Gezien deze affaire al acht jaar sleept is het de vraag of een hoger beroep zinvol is. Daar komt dan bij dat het OM tot deze zaak gedwongen was. Ik acht het enthousiasme van de OvJ niet groot om een zaak waar men toch al weinig heil in zag nog voort te zetten.

Cees Renckens stond niet alleen in zijn strijd tegen Jomanda. Ook de stichting Skepsis deed mee. Voor Renckens kan ik geen enkele sympathie opbrengen. Het liefst sleep ik hem nog eens voor de rechter. Maar voor Jan Willem Nienhuys en Rob Nanninga van Skepsis liggen mijn gevoelens genuanceerder. De club van Nienhuys slaat niet in het wilde weg zoals Renckens dat doet. Nee, ze doen op hun manier, onderzoek naar alternatieve therapieën en proberen met inhoudelijke argumenten de onwerkzaamheid aan te tonen. Bij Skepsis is er ook nog ruimte voor discussie hoewel de marge smal is. En laten we wel wezen: er wordt door het alternatieve circuit ook een hoop onzin verkondigd. Ik neem mezelf daarbij als ijkpunt. Ik heb dezelfde chronische kwalen als Gordon met uitzondering van diabetes. Er worden miljarden aan ons verdiend, zowel door het reguliere als door het alternatieve circuit. Niets helpt voor de lange termijn. Slechts één werkzaam middel heeft er bestaan en dat werd van de markt geprocedeerd. De eerste (alternatieve) genezer die mij en mijn lotgenoten kan helpen ontvangt ongetwijfeld de Nobelprijs.

Wie zich, zoals ik, ook nog begeeft in het wereldje van de mediums en paragnosten ontmoet “zieners” die zich zoals Jomanda healers noemen. Ik zal niet ontkennen dat er wel degelijk mediums bestaan die spectaculaire resultaten boeken. Het zijn echter de uitzonderingen. Maar in de gezondheidszorg valt veel geld te verdienen aan chronische aandoeningen. Ook de kwaal die ik bezit regeert een deel van je leven. Gordon liet dat zeer goed zien bij Vinger aan de Pols. Je kunt je indenken dat er mensen zijn die alles proberen onder het motto baat het niet, dan heb ik niets verloren behalve geld. Het paragilde speelt daar handig op in.

Is alles wat er op dat alternatief gebied wordt aangeboden dan pure onzin? Neen, maar we moeten de mogelijkheden niet overschatten. En dat is nu precies wat ik op een groot deel van de parawerkers tegen heb: ze doen voorkomen of ze beter zijn dan het reguliere circuit. Je kunt alleen beter zijn als je vanuit een klassieke scholing de weg naar het alternatief hebt gevonden. Met andere worden: een arts die gezien zijn ervaringen en basiskennis besluit om naast zijn gewone behandelingen ook eens te experimenteren met andere mogelijkheden hoeft daarmee nog niet te scoren maar mag je van verwachten dat hij weet waarmee hij bezig is. De twee artsen die Millecam behandelden hadden hun basisopleiding uit ‘t oog verloren. Hun veroordeling is daarom terecht.

We zijn in dit land allen verzekerd voor medische bijstand. Daar betalen we maandelijks een exorbitant hoge premie voor. We mogen dus ook eisen stellen aan onze gezondheidszorg en aan degene die deze zorg verlenen. Zijn we ontevreden over de behandeling of worden er grove fouten begaan dan moet er een mogelijkheid bestaan om de veroorzaker van onze ellende ter verantwoording te roepen en desnoods een schadevergoeding af te dwingen. Theoretisch bestaat die mogelijkheid maar in de praktijk werkt het niet. De club van Renckens zorgt wel dat ze buiten schot blijven.

Aandacht voor de vele kwakzalvers, de paranormale charlatans en pure oplichterij van mensen die ten einde raad zijn, dat is hard nodig en juich ik volmondig toe. Wat blijft staan is echter de eigen verantwoordelijkheid. In de zaak Millecam heb ik daarop ook altijd met nadruk gewezen. Een afdoende kwaliteitsgarantie voor de alternatieve behandelaars, mediums en paragnosten bestaat niet en komt er ook niet. Wie zich op het glibberige parapad begeeft moet zich hiervan bewust zijn.

Vrijwel dagelijks ontvang ik mail met de vraag of ik iemand in de parawereld kan aanbevelen. Een moeilijke opgave want het is eenvoudiger om een opsomming te geven van de mensen die absoluut onbetrouwbaar zijn. Ik roep dan ook altijd: vraag in je omgeving. Een goede paragnost, medium of alternatief behandelaar bouwt zijn praktijk op via de recommandatie. Hij of zij heeft nauwelijks een andere vorm van reclame nodig. En als ze hun werk goed doen en ze integer zijn, dan kunnen ze er prima van leven. De charlatans verliezen hun klandizie en vallen dus vanzelf door de mand. Daar hebben we Renckens noch Skepsis voor nodig.

Gepost door Ko van Dijk op juni 13th, 2009 om 05:48
Categorie: Paranormaal, dr. Cees Renckens  |  Geef commentaar  |  Trackback