In de winter voel ik me een kluizenaar. Ik kan natuurlijk gaan en staan waar ik wil maar toch… Koude, sneeuw en wind houden me tegen. Soms slaat de eenzaamheid dan toe. Gelijktijdig realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben. Er is niemand die mijn aanwezigheid verondersteld. Ik kan doen en laten wat ik wil. Nooit de beklemmende onzekerheid of ik haar wel genoeg aandacht geef of dat ze een heimelijke relatie met een ander heeft. Geen gezeur over klusjes die zo nodig gedaan moeten worden. Ik heb de vrijheid om voor de buis te hangen zonder commentaar.
Iedereen heeft de mond vol van deze echte winter. Voor het eerst sinds vele jaren kunnen we weer schaatsen op natuurijs maar ik tel af tot het lente wordt. Zodra de lucht onbewolkt is, de vogels fluiten en de lentezon steeds krachtiger wordt, fleur ik helemaal op. Ik kan bijna niet wachten tot de terrasjes weer buiten staan. In gedachten zie ik me genieten van een stralende stranddag met de warme zomerzon op mijn naakte lichaam. De buitenlucht is voor mij een inspiratiebron. Ik voel me beter in mijn vel. Blijkbaar straal ik dat ook uit. Niet zelden kom ik dan zo maar met wildvreemde mensen in contact.
Een paar jaar geleden zat ik in de lentezon op een terras. Ik genoot van m´n kopje koffie met appelgebak. Naast mij kwamen drie oudere dames zitten. Onwillekeurig volgde ik met een half oor hun gesprekken. Het ging zoals gebruikelijk over het huishouden, de kinderen, kleinkinderen, ziektes en zo meer. Niets bijzonders tot het onderwerp vakantie ter sprake kwam. Een van de dames stond plotseling op. Ze keek triomfantelijk om zich heen, richtte zich tot de twee overige en zei: “Heerlijk vakantie! Ik ben vrij, vrij om eindelijk te gaan en staan waar ik wil! Ik heb er veertig jaar op gewacht en nu mijn man overleden is ga ik de jaren die ik nog heb alleen maar genieten!”
Uit het commentaar dat volgde kon ik opmaken dat de andere vrouwen haar het geluk van harte gunde. Blijkbaar was het huwelijk van deze dame een drama geweest maar scheiden niet aan de orde wegens het ouderwetse plichtsbesef. Opgesloten als een kluizenaar in een relatie. Het lijkt me het ergste wat je kunt overkomen. Je bent een vrij mens en toch zit je met handen en voeten vast. Wat is erger? Een paar jaar op staatskosten onderdak of vele jaren een wurgende verbintenis? Als er gekozen moet worden kies ik voor de eerste optie.
Ik kon het niet nalaten om het woord tot de bewuste vrouw te richten en haar te vragen naar haar leeftijd. Ze antwoordde twee en zeventig jaar meneer maar ik voel me veertig. Ik glimlachte haar toe. “U heeft me een wijze les voor de toekomst gegeven mevrouw. Ik zal u niet snel vergeten en wens u nog heel veel gelukkige en gezonde jaren toe.” Met die woorden nam ik afscheid en verliet het terras.
Een relatie is de optelsom van het gewin. Wie om zich heen kijkt ziet een hoop narigheid. En dat is slechts de buitenkant. We kunnen niet zien wat zich in beslotenheid tussen echtelieden afspeelt. Het is niet voor niets dat een op de drie huwelijke binnen vijf jaar strandt. Maar voordat de gang naar de rechter onvermijdelijk wordt heeft er zich een heel drama afgespeeld. Gelukkig is scheiden geen lijdensweg zoals dat vroeger was. Je wordt als gescheiden man of vrouw ook volledig door de maatschappij geaccepteerd. Dat maakt het een stuk eenvoudiger om opnieuw te beginnen.
Desondanks is het soms onvoorstelbaar dat mooie en getalenteerde vrouwen tegen beter weten in een relatie in stand proberen te houden met een man die verslaafd aan drank en of drugs is of die haar het leven zuur maakt. Toen ik gisteren met een bijzonder leuke dame zat te praten over dit soort moeizame relaties, plichtbesef en dat je iemand niet kunt veranderen, schoot me dat gesprek met die oudere vrouw te binnen. Ondanks eenzame momenten en zorgen die je met niemand kunt delen moet ik concluderen dat het leven van een vrijgezel zo slecht nog niet is.
Goeden morgen Ko,
Alleen is ook maar alleen nietwaar, aan de ene kant heb je weer gelijk… jij kan doen en laten wat jij wilt. Maar aan de andere kant kom je altijd of vaak in een leeg huis.!
Niemand om tegen te praten, je verhaal kwijt te kunnen… maar het leven als vrijgezel heeft ook zoals jij dus zelf weet en vertelt dus zijn voor delen.
Toen ik nog vrijgezel was, kon ik ook gaan en staan waar ik wou maar nu heb je gewoon je verandwoording en dit weet je anders moet je niet gaan trouwen of samenwonen, nietwaar?
En ach … die vrijheid waar die dames over praten is toch ook een vlucht want als ze de waarheid zouden vertelen .. dan komen ze weer in die emotionele spiraal en daar hebben ze ook geen behoefte aan.
Maar Ko, alles heeft zijn voor en zijn na … het is maar hoe de persoon hier zelf tegenover staat !!!
Ko alles heeft zijn voordeel en nadeel.En ja geef mij maar de lente dat is beter voor mijn spieren.
Er is voor allebei wel iets te zeggen, wel of geen relatie. Het heeft allebei voor en nadelen. Het vervelende is dat je niet voor iets kunt kiezen. Met relaties of niet zijn dat vaak zaken die je overkomen omdat het met je gevoel te maken heeft.
“Gelijktijdig realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben. Er is niemand die mijn aanwezigheid veronderstelt.”
Ko, dat vind ik wel een heel sombere definitie van bevoorrecht! Jouw gedachtengang dat niemand mijn aanwezigheid verondersteld is zo ongeveer mijn angst definitie van eenzaamheid.
Ik heb in mijn tijd in Rotterdam in ieder geval bij zwervers laten merken dat ze bestonden door ze aan te kijken en te zeggen dat ze van mij niets kregen. Het massaal negeren van de bedelende zwerver leek mij altijd het absolute dieptepunt van het menselijk bestaan. Op een overvol stationsplein door iedereen te worden genegeerd alsof je onzichtbaar bent en niet bestaat!
Als jij zegt dat je blij bent dat niemand je aanwezigheid verondersteld dan krijg ik het idee dat je eigenlijk zegt dat je bij voorbaat bang bent dat je mensen gaat teleurstellen als ze op je zouden willen bouwen of afhankelijk zijn van jou voor iets. Je bent niet bang dat ‘ze een heimelijke relatie heeft met een ander’, maar bij voorbaat bang dat je haar in iets teleur gaat stellen dat ze het bij een ander gaat zoeken. Denk ik hoor.
@Hauer, ik doel op verplichtingen. Het is niet zozeer bang zijn iemand teleur te stellen alswel mijn eigen teleurstellingen dat vrouwen nogal wat eisen van de mannen en daar in mijn beleving weinig tegenover stellen. Uitzonderingen bevestigen misschien de regel.
@René, ook jij hebt gelijk met je stelling dat een relatie je vaak overkomt.
Hauer zegt:
Ik heb in mijn tijd in Rotterdam in ieder geval bij zwervers laten merken dat ze bestonden door ze aan te kijken en te zeggen dat ze van mij niets kregen.
Hauer tranen zwelde op in mijn ogen, wat een liefde en onbaatzuchtogheid van jou,bij deze draag ik je op voor een Nobel prijs.
Michael, dank je maar daar doe ik het niet voor en ik neem aan dat ik in het gezelschap hier niet de enige ben.
Het gevoel dat niemand je zal missen is voor velen een angst of een fase in een proces naar erger.
Gelukkig kan ik jou mede delen dat ik niet in jou profiel past.
Ko: Je doet gewoon even een winterslaapje, daar knap je van op en daarna stap je vrolijk de lente in en begin je helemaal opnieuw!
@Addy, ik ben jaloers op al die overwinteraars in Spanje. Een winterslaap zou heerlijk zijn. Maar wie gaat dat betalen?
Ko wat dacht je van zoete lieve Gerritje,en ondertussen neem je gewoon een extra stukje Zalm
Jammer Michael, mijn punt was dat ik de gedachte dat niemand je aanwezigheid veronderstelt, juist de meest eenzame gedachte vind en geen bevoorrechte positie. Laat het punt verder maar liggen, als je niet begrijpt dat slechts met menselijk te maken hoeft te hebben.
De eerste reactie (van Stresstherapeut) stond er nog toen ik mijn eerste reactie gaf maar ik sluit mij daar wel bij aan. Het vasthouden dat de vrijheid een bevoorrechte positie is lijkt mij een verstorende gedachte bij het ontwikkelen van een nieuwe relatie.
Hauer het valt me bij jou wel op hoe selectief jij leest gemakshalve citeer ik maar even wat Jezus volgens zijn disciplen gezegd zou hebben.
Als een dief zal ik in de nacht voor jou staan en kijken of je mij een bed gaf.
Als een zwerver zal ik kijken of jij mij te eten gaf.Als ik het koud hebt of je mij wat kleding gaf.Als gevangene of jij mij kwam bezoeken.Als zieke of jij bij mij kwam.
En ja vroeger bij de padvindertje.s gezten heh en ook een echte Padvinder geweest.
Dus een soort van wegwijzer die velen wegen bewees.
“Hauer ……..jij leest gemakshalve …….maar even wat Jezus …….gezegd zou hebben.
Als ….ik in de nacht voor jou sta………. en kijk… of je ….. een bed …. te eten ………… of ……….wat kleding gaf………..Als zieke.
En ja vroeger een echte …………..wegwijzer die ………wees.”
Ik snap je punt niet helemaal maar wil niet offtopic gaan. Ik reageer op wat Ko als eerste onder ‘bevoorrecht’ verstaat en hoe ik daar over denk.
“De man kan wel het hoofd zijn van het gezin, maar de vrouw is de nek die het hoofd laat draaien.”
Hauer je gaat nu toch wel uit van de hetrosexulen mag ik hopen
En Herman wat heb je het weer mooi verwoord jammer alleen dat ik altijd die negatieve klanken tegen komt als het om de vrouw gaat,tuurlijk heb je zo een hele groep vrouwen maar er zijn ook godsgeschenken bij.En tja laten we het over mannen al helemaal niet meer hebben .
Michael, bij zo’n oude tegelwijsheid gaat het vaak om traditionele gezinnen jar.
En Johan Cruyff zei over Ko: “sie je wel, elluk nadeel hep een voordeel”.
Ik lees vaak van die negatieve geluiden over vrouwen op dit blog. Ik vind de vrouw juist het leukste wezen wat er op deze aardkloot rondloopt en ik meen dat oprecht. Ik ben heel lang getrouwd geweest (mijn eerste vrouw is overleden) en nu ben ik al weer geruime tijd met het liefste wezen wat ik ken en die ik bij toeval heb leren kennen. Na het overlijden van mijn eerste vrouw ben ik enige tijd vrijgezel geweest en ging toen heel veel om met goede vrienden. Ik kon mijn grootste passie: de jazz weer volledig najagen. Ik zat avonden ( en nachten) met vrienden in jazzcafe”s, ontmoette allerlei leuke vrouwen, dus je zou zeggen: een prima leven. Kon het North Seajazzfestival weer van begin tot eind volgen (toen het nog was op de plaats waar het hoort:Het congrescentrum in Den Haag) en toch had ik het niet naar mijn zin. Natuurlijk ben ik ook een kind van de zon. Niets voor niets heb ik jaren op de Antillen gewoond. Dushi Korsouw en ‘the friendly island’ St Maarten liggen me nog steeds na aan het hart. Nu ga ik weer vele malen per jaar naar Spanje, Italie en Kreta en als ik dan weer eens lekkker op een zonnig strand lig te relaxen ben ik weer zo blij als een kind (ja, een kinderhand is gauw gevuld, zullen jullie wellicht denken!), maar dan wel samen met mijn lieve meisje, die weliswaar niet zo dol is op jazz maar wel op mij en waar ik samen oud mee hoop te worden. Waarom beste blog-vrienden wordt er vaak zo negatief gedaan over het aangaan of hebben van een relatie. Als heb je in je leven weleens een slechte ervaring gehad op dit gebied, probeer het opnieuw en je zult zien dat met een beetje extra inzet van beide kanten het leven je weer gaat toelachen. Ik weet dat het leven samen met iemand niet altijd koek en ei is. Heus ik ken het leven, maar ik ben en blijf wel een onverbeterlijke optimist en dat heeft mij tot nu toe nog altijd vrijwel onbeschadigd langs de klippen van het leven geleid!!
@Jaap, je verkeert in een bevoorrechte positie. Als ik het geld had om te reizen naar zonnige oorden zou mijn leven er ook totaal anders uitzien. Met geld heb je ook volop vrienden en vriendinnen. Zonder geld blijf je alleen.
The story of life is quicker then a wink of a eye , the story of love is hello and goodby untill we meet again.
J.H.
Oow hendrix ik ben ook groot fan ..Fenominaal !
Het is een heerlijk gevoel vrij te zijn even buiten mijn verplichtingen om ,maar het alleenstaande gedeelte vind ik heerlijk !
Ik ben zelf veelste jong begonnen aan een zware verantwoording huisje boompje beestje etc.En voor mij hoeft het ook niet meer zo nodig ik vind het eigenlijk wel prima zo .Goed ik heb dan wel de zorg over kinderen en over eenzaamheid kan ik niet meepraten maar ik heb ook wel eens het gemis gevoeld van een man naast je gewoon een goed gesprek wat aandacht en liefde ..niet te veel gevraagt lijkt me.
Maar de prijs die je soms moet betalen aan een huwelijk die niet op rode rozen en satijnen dekbedhoezen met kaarsjes en liefde en romantiek gebaseerd is is vele malen groter dan het alleen zijn gevoel of het niet bemind worden gevoel .
Men kan zichzelf ook liefhebben en ergens anders liefde uithalen hoeft niet puur lichamelijk te zijn .Voorlopig duik ik ook alleen savonds in mijn iglo blaas de kaarsjes zelfstandig uit en niemand die wat van me verwacht ..geen gezeur geen rekening houden met een partner die te hoge eisen steld of je het licht in de ogen niet gund ..
Ik kom de winter zo ook wel door ..alleen is maar alleen en dat is niet eens zo gek .
Bee Gees….. The best…
Geboren zijn is ongemak. Leven is lijden. Ko zoekt de warmte en Johnny de kou voor de lichtpuntjes van het existentiële bestaan. Heerlijk met handjes op de rug over de Wennetjessloot gegleden. Hoor toch de ijzers op het ijs zingen. Vanmiddag weer. Kon het maar altijd zo zijn. Maar dat zou weer niet leuk voor Ko zijn. En ik heb het altijd goed met Ko voor.
Johnny Misantroop@
Alsjeblieft niet he….
Ko, laat het warm water regenen, prachtig weg die troep….. maar ja …. mijn smaak !!
@Andre
Maar echt, het is heerlijk met de ijzers over het ijs te glijden. Probeer het toch. Blij dat ik rij! Helaas voor Johnny schijnt het na het weekend te gaan dooien. Wat zullen Andre en Ko blij zijn. Ach, ik gun het jullie! Heb ik m’n lol weer gehad.
Johnny Misantroop @
Dit geloof ik direct, ik wou dat ik het ook nog kon… maar ik mag blij zijn als ik met dit weer nog kan lopen… ik glij zo weg en dan lig ik weer dus jammer genoeg is schaatsen voor mij alweer wat jaren verleden tijd. Maar daarom gun ik het een ieder… zolang het vriest okee maar die sneeuw… van de leeuw… nee dat hoeft niet!!
Dat het gaat dooien zal voor velen en dus ook voor mij plezier doen, jammer voor jou want vriezen nee, dit zal niet snel weer gebeuren….. zoals voorspeld !
(al hoop ik voor jou en misschien velen met je, dat ik het mis heb)
@André van Well
Het is moeilijk de vreugde van het schaatsenrijden te beschrijven. De stijve polderbewoner wordt opeens een atletische, rythmische Afrikaanse savannebewoner die in de IJstijd is verdwaald. Het is zo’n mooie beweging. Energiebesparend. De goede schaatsenrijder zwiert, een beter woord is er niet voor, over het ijs. Kunstijs en die saaie rondjes is niets. Handjes op de rug, koude oortjes, blik op oneindig en de noren zoeven over het ijs. Hosanna! Morgen ga ik voor een lange tocht want daarna is de pret voorbij. Wachten we weer op het mooie weer zodat Johnny de Noordzee kan induiken*. The best things in life are for free. Ik moet oppassen voor teveel optimisme. Wat zouden de voorspellers te zeggen hebben over de zomer en de winter van 2009/2010?
* een zwembad is als kunstijs NIETS!
Toevallig lees ik dit stukje nu pas.
Moet gelijk terugdenken aan vanmiddag, in het winkelcentrum.
Man en vrouw, begin 60, op weg naar de parkeerplaats, komen mij tegemoet. Man duwt volle winkelwagen. Gezicht op Gaza.
Vrouw: “Maar wàt vond je dan te duur?”
“Alles!” – brult de man met de energie van een vertrekkende Qassamraket.
“Nou, nou zeg,” kijkt de vrouw schaamtevol om zich heen. “Moet dat zo hard?”
“Alles, alles, alles verdomme!!!”
“Ja, en moet iedereen daarvan meegenieten dan?”
Nadat ze om de hoek verdwenen zijn, hoor ik het nog narommelen: “Alles, alles, alles…!”
Heerlijk, weer een poosje zonder ‘relatie’.
Lieve Ko….heb je je nu dan echt helemaal als kluizenaar teruggetrokken?
Mis je kwinkslagen, je scherpe kijk op dingen…kortom; ik mis je